บทที่ 19: คุณยายจอมแสบ (3)

หญิงชรายังคงจ้องมองเงินในมือของเรย์จิ แต่ไม่ได้ยื่นมือมารับ

เรย์จิเริ่มเมื่อยแขน จึงโบกเงินไปมาตรงหน้าเธอแล้วหรี่ตามองด้วยความงุนงง

"ฮัลโหลลล? เมื่อยแขนแล้วนะยาย รีบรับไปสิ"

"หือ? อ้อ จริงด้วย ขอบใจนะพ่อหนุ่ม?" เธอสะดุ้งตื่นจากภวังค์แล้วรับเงินไป แม้จะดูลั่งเลเล็กน้อย "แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร? ฉันไม่อยากมีปัญหาเพิ่ม"

"กังวลเรื่องไอ้หมอนั่นเหรอ? ไม่ต้องห่วงหรอกยาย มันมีเรื่องให้ปวดหัวอีกเยอะ พวกยากูซ่าคงไม่ปลื้มแน่ที่มันเอาชื่อไปแอบอ้าง" เรย์จิปลอบใจ

ชายคนที่เพิ่งลุกขึ้นมาและกำลังจะเข้ามาทวงเงินคืนถึงกับตัวแข็งทื่อ ดวงตาลอกแลกมองไปรอบๆ เห็นฝูงชนซุบซิบพลางมองมาที่เขา

สายตาเหล่านั้นมีทั้งเยาะเย้ยและสมเพช ทำให้เขายิ่งกลัวเข้าไปใหญ่

"เวรเอ๊ย!" เขาพึมพำกับตัวเองแล้ววิ่งหนีไปทันที ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก กลัวว่าแก๊งยากามิจะระแคะระคายแล้วตามมาคิดบัญชี

"เห็นไหมล่ะ?" เรย์จิหัวเราะในลำคอพร้อมยิ้มมุมปาก

ริมฝีปากของหญิงชราสั่นระริกก่อนจะหลุดขำออกมาเช่นกัน พลางเก็บเงินใส่กระเป๋า แต่ในวินาทีต่อมา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้น

"ปากคอเราะร้ายนักนะพ่อหนุ่ม พ่อแม่ไม่สอนรึไงว่าต้องพูดกับผู้หลักผู้ใหญ่ยังไง?" เธอบ่นด้วยน้ำเสียงสั่งสอน มือเท้าเอว

"ห๊ะ?" เรย์จิเบิกตากว้าง ไม่นึกว่าจะโดนเปลี่ยนเรื่องกะทันหันแบบนี้ แต่พอเห็นแววตาขี้เล่นของเธอ เขาก็ผ่อนคลายลง

"โถ่ยาย นี่คือวิธีขอบคุณคนอื่นเหรอ? พ่อแม่ไม่สอนมารยาทมารึไง?" เขาย้อนกลับด้วยสายตาขี้เล่นพอๆ กัน

"พ่อแม่ฉันตายไปนานแล้วย่ะไอ้เด็กเวร" เธอถลึงตาใส่

"แหงล่ะสิ! ไม่งั้นป่านนี้คงอายุ 200 ปีไปแล้วมั้ง"

"ไอ้บ้า! คิดว่าฉันแก่ขนาดนั้นเลยรึไงยะ?" เธอตะโกนแกล้งทำเป็นโกรธ

"ส่องกระจกดูสิยาย พ่อแม่ผมสอนว่าอย่าเดาอายุผู้หญิง" เรย์จิแค่นเสียง

"ฉันล่ะแปลกใจที่พ่อแม่แกสอนอะไรมาบ้าง ดูทรงผมกับต่างหูทุเรศๆ นั่นสิ!"

"เฮ้ย! แฟชั่นผมออกจะเท่ มีสาวๆ มาจีบตรึมนะจะบอกให้!"

"เหอะ โม้เหม็น พวกหล่อนเคยได้ยินเสียงแกพูดรึเปล่า? ขืนแกอ้าปากคงวิ่งหนีป่าราบกันหมด!" คุณยายหัวเราะร่า

ขณะที่ทั้งคู่ต่อปากต่อคำกันไปมา ฝูงชนที่ยังมุงดูตอนจบต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงงสุดขีด

เด็กหนุ่มช่วยผู้หญิง ผู้หญิงได้เงินค่าทำขวัญ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมายืนด่ากันเองวะ?

สำหรับคนนอกที่มองไม่เห็นสีหน้าของทั้งคู่ชัดๆ คงนึกว่าทะเลาะกันไร้สาระ มีแค่สองคนนี้เท่านั้นที่รู้ว่ากำลังหยอกล้อกันเล่น

"แล้วนี่มาทำอะไรที่ตลาดเวลานี้ ไม่ไปเรียนรึไง?" เธอถามต่อ

เรย์จิชะงักกึก แววตาตื่นตระหนกวูบผ่าน

"ร-โรงเรียนเลิกเร็ววันนี้น่ะ ฮ่าๆ ใช่แล้ว เลิกเร็ว!"

"โกหกหน้าตาย! ช่างเถอะ มาช่วยฉันเก็บของหน่อย ต้องรีบเอาเสื้อพวกนี้ไปซักก่อนคราบจะฝังลึก" เธอหันหลังกลับไปเริ่มเก็บเสื้อผ้าใส่กระสอบ

"อะไรวะเนี่ย? ทำไมผมต้องช่วยยายด้วย?"

"ถามแปลกๆ ก็แกช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้สุดสิ ต้องให้สอนทุกอย่างเลยรึไง?" เธอทำหน้าบึ้งแล้วยัดกระสอบใส่มือเรย์จิ

เขายืนมองกระสอบในมืออยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจก่อนจะช่วยเก็บเสื้อผ้าใส่กระสอบ

'เอาเถอะ ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว'

หญิงชรายิ้มบางๆ เมื่อเห็นเขาช่วย แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ประมาณ 15 นาที ทุกอย่างก็ถูกเก็บเรียบร้อยและคุณยายก็ปิดร้านสำหรับวันนี้

ในช่วงเวลานี้ เรย์จิพอจะเดาลำดับเหตุการณ์ในเกมต้นฉบับได้ เป็นไปได้สูงว่าชายคนนั้นผลักราวเสื้อผ้าล้มใส่แอ่งน้ำเพราะเรย์จิไม่อยู่ตรงนั้น ทำให้เสื้อผ้าทั้งหมดเสียหาย

เหตุการณ์นี้จะทำให้คุณยายรีบเก็บของเพื่อกลับบ้านไปกู้ชีพสินค้าที่เหลือ จนเป็นลมล้มพับกลางทางเพราะอากาศร้อนจัด

เขาไม่แน่ใจว่าชายคนนั้นจะก่อเรื่องให้เธอมากขนาดไหนถ้าเขาไม่ได้ช่วย แต่เรย์จิก็หงุดหงิดตัวเองนิดหน่อย เพราะถึงจะช่วยแล้ว คุณยายก็ยังต้องปิดร้านเร็วอยู่ดีเพราะเสื้อผ้าบางส่วนเลอะ

ถึงแม้การแทรกแซงของเขาจะช่วยรักษาเสื้อผ้าส่วนใหญ่ไว้ได้และทำให้เธอได้เงินก้อนโตมา แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็คงเหมือนเดิมถ้าเขาไม่ทำอะไรต่อจากนี้

ขณะที่เขากำลังคิด คุณยายของฮารุนะก็หันมาตบหลังเขาเบาๆ

"ไม่รู้ว่าพูดไปรึยัง แต่ขอบใจจริงๆ นะสำหรับวันนี้ ไว้ว่างๆ แวะมาใหม่ เดี๋ยวฉันจะให้เสื้อผ้าสวยๆ เป็นของขวัญ เอาไปแก้รสนิยมแฟชั่นห่วยแตกของแก" เธอพูดเสียงอ่อนโยน แต่ไม่วายทิ้งท้ายด้วยมุกตลก

แต่พอเธอหันหลังจะเดินกลับ เรย์จิก็คว้ากระสอบหลายใบจากมือเธอมาแบกขึ้นบ่า

"มียายแก่คนหนึ่งเคยสอนไว้ว่า ถ้าจะช่วยใครต้องช่วยให้สุด ขืนยายแบกของพวกนี้ฝ่าแดดร้อนๆ กระดูกผุๆ ของยายอาจจะแตกละเอียดได้ เดี๋ยวผมแบกไปส่งที่บ้านให้" เขาหยอกกลับพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

หางตาของคุณยายกระตุก แล้วเธอก็ตบหลังเขาดัง เพี๊ยะ เสียงดังสนั่นไปทั้งซอย

"โอ๊ยยย! เจ็บนะยายยย!"

"ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้นย่ะไอ้เด็กเปรต! แต่ก็ได้ วันนี้มีคนแบกของให้ก็ดีเหมือนกัน" เธอหัวเราะร่าแล้วเดินนำออกไป ส่งสัญญาณให้เขาตามมา

เรย์จิบ่นพึมพำแต่ก็เดินตามเธอไปต้อยๆ พวกเขาเดินออกจากตลาด แลกเปลี่ยนบทสนทนากวนๆ กันบ้าง แต่ส่วนใหญ่เรย์จิโฟกัสไปที่การแบกของ

มันหนักอย่างน่าประหลาดใจ ทำเอาเขางงนิดหน่อย เขาแรงเยอะนะ เลยไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร แต่ไม่เข้าใจว่ายายแกแบกทั้งหมดนี่กลับบ้านทุกวันได้ยังไง

"ยายขนของพวกนี้มาคนเดียวได้ไงเนี่ย? มียาอายุวัฒนะสูตรโบราณจากยุคกลางที่เพิ่มพลังช้างสารรึไง? หน้าตาก็ดูผ่านยุคนั้นมาได้อยู่นะ" เขาแซว

"ปากวอนตีนจริงๆ รู้งี้หยิบเข็มขัดมาด้วยก็ดี เหนื่อยแล้วรึไงพ่อหนุ่ม?" เธอแขวะแล้วจิ้มแขนเขา

"เปล่า สบายมาก แต่ถามจริง ไม่มีรถเข็นหรืออะไรทุ่นแรงหน่อยเหรอ? แบกหนักขนาดนี้ไม่ดีต่อสุขภาพนะยาย"

"เป็นห่วงฉันเหรอ? ไม่ต้องห่วง ปกติมีรถเข็น แต่มือจับมันหักเมื่อวาน กำลังซ่อมอยู่ วันนี้เลยต้องถึกทนเอาเอง" เธอแสยะยิ้ม

เรย์จิพยักหน้า แต่ในใจหงุดหงิดพวก 'ทีมพัฒนา' ชะมัด สร้างสถานการณ์แบบนี้ขึ้นมาเพื่อให้ยายแก่คนหนึ่งเป็นลมเนี่ยนะ ใจร้ายชิบเป๋ง

ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงอพาร์ตเมนต์ที่คุณยายอาศัยอยู่ เป็นตึกเก่าโทรมๆ 4 ชั้น สีลอกร่อน ท่อประปาด้านข้างมีน้ำรั่วซึม

เรย์จิขมวดคิ้วในใจ เขาเคยเห็นสถานที่นี้ในเกม แต่พอมาเห็นของจริงแล้วอดเศร้าไม่ได้ เพราะมันบ่งบอกถึงสภาพความเป็นอยู่ของฮารุนะและคุณยายได้เป็นอย่างดี

"ขึ้นมาสิ เดี๋ยวหาขนมให้กิน" หญิงชราพูดดึงสติเรย์จิ

"หือ? ไม่เป็นไรยาย ผมไม่มีเวลา อีกอย่างไม่ต้องลำบากหรอก" เขาปฏิเสธ

คำตอบนั้นทำให้เขาโดนค้อนขวับ แล้วก็โดนตบหลังอีกฉาดใหญ่ ร้องจ๊ากอีกรอบ

"เลิกตบหลังผมสักทีเถอะยายยย!"

"งั้นก็หุบปากแล้วตามมา ฉันรู้ว่าแกว่างงาน ไม่งั้นคงไม่โดดเรียนมาหรอก! ถ้าไม่ขึ้นมา ฉันจะแจ้งฝ่ายปกครองโรงเรียนแก ฉันรู้นะว่าแกเรียนที่ไหน" เธอขู่

"เชี่ยเอ๊ย! ทำไมต้องแบล็กเมล์กันด้วย! ยายก็นิสัยไม่ต่างจากไอ้คนถังแตกที่ตลาดเลยนะเว้ย!"

"เออ ฉันเลวกว่ามันอีก! ตกลงจะขึ้นไม่ขึ้น?!" เธอตะคอก แต่แววตาแฝงความเอ็นดูจนเรย์จิลังเล

ถ้าขึ้นไป คงเลี่ยงที่จะเจอฮารุนะไม่ได้แน่ๆ เจอหน้ากันครั้งแรกใน บ้านของเธอ? ด้วยชื่อเสีย(ง)ของเขาเนี่ยนะ?

รับประกันได้เลยว่าต้องมีปัญหาตามมาอีกเพียบ และเขาไม่อยากปวดหัวกับเรื่องพวกนั้นตอนนี้

แต่พอเห็นท่าทาง 'คะยั้นคะยอ' ของคุณยาย เขาปฏิเสธไม่ลงจริงๆ

'เออ ช่างแม่ง ยังไงก็ต้องคุยกับเธอในอีเวนต์อื่นอยู่แล้ว ถือซะว่าทำคะแนนล่วงหน้าก็แล้วกัน'

"ก็ได้ๆ..... แป๊บเดียวนะ" เขายอมแพ้ด้วยสีหน้าอ่อนใจ

คุณยายยิ้มกว้างอย่างสดใสเป็นครั้งแรก เดินขึ้นบันไดเร็วกว่าเดิม ความดีใจฉายชัดในทุกย่างก้าว

"ฮ่าๆ ดีมาก! เดี๋ยวจะโชว์ฝีมือทำอาหารให้ชิม!"

เรย์จิถอนหายใจขณะมองขึ้นไปข้างบน

'เอาวะ บุกถ้ำเสือ!'