บทที่ 11: เด็กหลงทาง (2)

เรย์จิเกาหัวแกรกๆ ขณะมองโซระที่เอาแต่ชูกำปั้นเล็กๆ ต่อยลม โดยมือข้างหนึ่งยังกำดอกไม้เอาไว้อย่างหวงแหน

"พี่ต่อยสัตว์ประหลาดพวกนั้นจนกระเด็น ฟิ้วววว เลือดสาดกระจาย ฮ่าๆๆ" เด็กน้อยหัวเราะชอบใจ

'....จินตนาการล้ำเลิศซะจริง'

เรย์จิได้แต่มองตาปริบๆ โซระยังคงจ้อไม่หยุดราวกับไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเลือดไหลอยู่ ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว

"นี่เจ้าหนู เราต้องไปทำแผลที่โรงพยาบาลนะ ลุกไหวไหม?"

"เอ๋? ขาผมเหรอ?" โซระก้มลงมองเข่าตัวเองแล้วกะพริบตาปริบๆ

"จ๊ากกกก ขาโผ้มมมม! พี่ชายยย หมากัดขาผมขาดแล้ววว!"

ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาทันทีที่อะดรีนาลีนหมดฤทธิ์ เด็กน้อยเริ่มแหกปากร้องลั่นพร้อมกระตุกขากางเกงเรย์จิยิกๆ

"ด-เดี๋ยว ใจเย็นๆ ไม่เป็นไรนะ หยุดร้องก่อน! หยุดร้องเถอะ คนเก่งเขาไม่ร้องไห้กันนะ" เรย์จิพูดตะกุกตะกัก พยายามปลอบเด็กน้อย เขาตบมือเบาๆ แล้วลูบหลังเพื่อช่วยให้สงบลง โซระค่อยๆ หายใจแรงและเริ่มคุมสติได้บ้าง

น้ำตายังไม่หยุดไหล แต่เรย์จิดูออกว่าเด็กน้อยพยายามอดทนอย่างเต็มที่แล้ว

"ว้าว พี่ไม่เคยเห็นเด็กคนไหนกล้าหาญเท่านายมาก่อนเลย! แน่ใจนะว่านายไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่?"

เรย์จิพยายามเบี่ยงเบนความสนใจ พร้อมกับอุ้มเด็กน้อยขึ้นในท่าเจ้าหญิง

"ฟืด...ฟืด... ผมกล้าหาญเหรอ?"

"ไม่ใช่แค่กล้าหาญ แต่นายคือคนที่กล้าหาญที่สุด! นายควรได้รับฉายาว่า ไลออนฮาร์ท (Lionheart)!"

"มะ-มันคืออะไรอะ?"

"ไลออนฮาร์ท คือคนที่มีหัวใจราชสีห์ กล้าหาญและเข้มแข็งสุดๆ ไง! สิงโตเป็นสัตว์ที่เท่และแข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่เหรอ? พวกมันเป็นเจ้าป่า และนายก็มีหัวใจแบบเดียวกับสิงโต!"

เรย์จิอธิบายอย่างอ่อนโยน คอยปลอบประโลมเด็กน้อยที่เพิ่งผ่านเรื่องเลวร้ายมา ทั้งสองมาถึงถนนใหญ่พอดี เรย์จิจึงโบกแท็กซี่เพื่อรีบไปโรงพยาบาล

"ผมเป็นไลออนฮาร์ท! ผมกล้าหาญ! ใช่ไหมครับพี่ชาย?" ดวงตาของโซระกลับมาเป็นประกายอีกครั้ง ตื่นเต้นที่ถูกเรียกว่าฮีโร่

เรย์จิหัวเราะเบาๆ แล้วยีหัวเด็กน้อยเป็นการยืนยัน

"ใช่แล้ว! ถ้าพี่อายุเท่านายแล้วโดนหมาไล่แบบนั้น พี่คงฉี่ราดกางเกงไปแล้ว นายเก่งมากที่ยังใจเย็นอยู่ได้" เขาฉีกยิ้ม ทำให้โซระหัวเราะคิกคักกับภาพเรย์จิฉี่ราด

โชคดีที่พวกเขาถึงโรงพยาบาลในเวลาไม่กี่นาที เรย์จิรีบลงจากรถและอุ้มเจ้าตัวเล็กเข้าไปข้างในทันที

พยาบาลพาพวกเขาไปที่ห้องปฐมพยาบาล จัดการทำแผลและพันผ้าพันแผลที่เข่าให้เรียบร้อย

"น้องไม่เป็นอะไรมากค่ะ แต่จะมีแผลเป็นเล็กๆ ต้องหมั่นเปลี่ยนผ้าพันแผลในช่วงสองสามวันนี้นะคะ"

"ขอบคุณครับ ผมจะจัดการให้ครับ"

"พี่ชาย เข่าผมจะมีแผลเป็นเหรอ?" โซระเริ่มเบะปากจะร้องไห้อีกรอบ

"หือ? จะเสียใจทำไม น่าดีใจออก! แผลเป็นคือเกียรติยศนะ จะเป็นไลออนฮาร์ทตัวจริงได้ไงถ้าไม่มีร่องรอยการต่อสู้ จริงไหม?" เรย์จิยิ้มกว้างแล้วเคาะหัวเด็กน้อยเบาๆ

"อ-อ๋อ จริงด้วย! ผมเป็นละ-ไลออนฮาร์ท แผลเป็นแค่นี้เรื่องจิ๊บจ๊อย!"

เรย์จิอดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับความไร้เดียงสา เขาหันไปขอบคุณพยาบาลอีกครั้ง แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาเหมือนนักล่าของเธอ เธอมองเครื่องแบบนักเรียนของเขาแล้วกระแอมเบาๆ ยืดตัวตรงก่อนจะยื่นถุงยาและอุปกรณ์ทำแผลให้

"เอ่อ ขอบคุณอีกครั้งครับคุณพยาบาล พวกเราขอตัวก่อนนะครับ..."

"อ้อ จ้ะ หวังว่าน้องจะหายไวๆ นะจ๊ะ"

ทั้งสองโค้งให้พยาบาลแล้วเดินออกมา ดีที่แผลของโซระไม่สาหัส เรย์จิเลยไม่ต้องกรอกประวัติหรือให้ข้อมูลส่วนตัวกับทางโรงพยาบาล การปฐมพยาบาลเบื้องต้นก็เพียงพอแล้ว ทีนี้เขาก็พาไปส่งที่โรงเรียนอนุบาลได้เลย ป่านนี้คงแตกตื่นกันน่าดู

"พี่ชาย ดูนั่นสิ! รถไอศกรีม! กินไอศกรีมกันได้ไหมครับ?"

เรย์จิเหลือบมองรถขายไอศกรีม ตั้งใจจะปฏิเสธเพราะไม่อยากพาเด็กเถลไถลนานเกินไป แต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงคอเมื่อเจอสายตาอ้อนวอนของโซระ

'เออ ช่างแม่ง เจอเรื่องแย่ๆ มาขนาดนี้ ให้รางวัลเจ้าหนูนี่หน่อยก็แล้วกัน'

"เอาสิ อยากกินรสอะไรล่ะ?"

"เย้! เอาวนิลาเคลือบช็อกโกแลต!"

เรย์จิซื้อไอศกรีมมาสองโคน ของตัวเองเป็นรสคุ้กกี้แอนด์ครีม ทั้งคู่เดินไปนั่งกินที่ม้านั่งใกล้ๆ อย่างเอร็ดอร่อย

"กินระวังๆ หน่อยนะ เดี๋ยวพี่จะพาไปส่งที่โรงเรียนอนุบาล รู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน?"

"อืมม... ไม่รู้ชื่อถนนครับ แต่ชื่อโรงเรียนอนุบาลโซเฮ"

'อ้อ จริงสิ พี่สาวเรียนอยู่โซเฮ น้องชายเรียนเครือเดียวกันก็สมเหตุสมผล อืม เดินไปตั้ง 20 นาที นั่งแท็กซี่ไปดีกว่า ขาเจ็บแบบนี้ด้วย'

"โอเค เดี๋ยวเราไปกันเลยนะ ป่านนี้ที่บ้านกับคุณครูคงเป็นห่วงแย่แล้ว"

"อ๊ะ! ลืมไปเลย! จะทำให้พี่สาวเป็นห่วงไม่ได้ ไปกันเถอะพี่ชาย"

'...ลืมได้ไงเนี่ย? เอาเถอะ'

พวกเขาเรียกแท็กซี่อีกคันหลังจากกินไอติมเสร็จ มุ่งหน้าสู่โรงเรียนซึ่งอยู่ห่างไปไม่กี่นาที

เรย์จิบอกให้แท็กซี่จอดที่หน้าโรงเรียนแทนที่จะเข้าไปตรงจุดรับส่ง ถ้าเป็นไปได้เขาไม่อยากเจอครูหรือพี่สาวของเด็ก ถ้าเธอมาถึงแล้ว

สาเหตุที่เขาไม่อยากเจอเธอ เพราะภาพลักษณ์ของเขาตอนนี้มันน่าสงสัยเกินไปถ้าจะพาเด็กที่มีแผลกลับมาส่ง เธอมองว่าเขาแย่กว่าขยะอยู่แล้ว ขืนเจอแบบนี้เธออาจคิดว่าเขาเป็นคนวางแผนสร้างสถานการณ์ก็ได้

ความจริงในเกม เธอก็ทะเลาะกับพระเอกเหมือนกันแม้ว่าเขาจะช่วยโซระไว้ เพราะความตื่นตระหนกทำให้เธอโฟกัสไปที่อาการบาดเจ็บจนลืมมองว่าเขาช่วยชีวิตน้องชายไว้

แน่นอนว่าพวกเขาก็ปรับความเข้าใจกันทีหลัง แต่ลองนึกภาพสถานการณ์เดียวกัน แต่คนช่วยดันเป็นนักเลงลูกยากูซ่าชื่อกระฉ่อนดูสิ

ถึงจะอธิบายได้ แต่มันยุ่งยากวุ่นวาย ไว้ค่อยบอกทีหลังถ้าได้เจอโซระอีกก็ยังไม่สาย ยังไงเขาก็ยังไม่อยากยุ่งกับพวกนางเอกเกินความจำเป็นในตอนนี้

"พี่ชาย ดูนั่น! พี่สาวผมอยู่นั่น ไปหาพี่สาวกันเถอะ!" โซระดึงมือเขาอย่างดีใจ

เรย์จิมองตามนิ้วที่ชี้ไป เห็นเด็กสาวในเครื่องแบบโรงเรียนเดียวกันกำลังยืนกราดเกรี้ยวใส่ผู้หญิงสูงวัยกว่าที่ก้มหน้าสำนึกผิด ผมหางม้ายาวสีดำและดวงตาสีม่วงเข้มส่งเสริมอารมณ์โกรธของเธอให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น

'ดูท่ากำลังเทศนาครูชุดใหญ่เลยแฮะ สมเป็นท่านประธาน' เรย์จิหัวเราะในใจ เขาย่อตัวลงให้อยู่ระดับสายตาเดียวกับโซระ

"พี่ชายมีธุระต้องรีบไปน่ะ นายเดินไปหาพี่สาวเองได้ไหม?"

"ตะ-แต่ผมอยากให้พี่สาวเจอพี่ชายนี่นา.... ไปด้วยกันไม่ได้เหรอ?"

"ขอโทษนะ แต่พี่ต้องไปแล้วจริงๆ นายเป็นไลออนฮาร์ทนี่นา ทำเพื่อพี่ได้ใช่ไหม? อะ เอายาถุงนี้ไปให้พี่สาวนายด้วยนะ"

"ฟืด... ก็ได้ครับ"

โซระดูเศร้าสร้อย เรย์จิจึงลูบหัวปลอบใจแล้วบอกลา เขายืนมองเด็กน้อยเดินเตาะแตะไปหาพี่สาวสักพัก แล้วรีบเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็ว

'ทำดีวันละนิดจิตแจ่มใส! เอ๊ะ วันนี้ทำไปสองอย่างแล้วนี่นา จะมีอะไรเปลี่ยนไปไหมนะ?'

"คุณกำลังจะบอกว่าคุณ นับผิด งั้นเหรอคะ??? หน้าที่เดียวของคุณคือดูแลความปลอดภัยของนักเรียน แล้วคุณยังทำไม่ได้? ถ้าโซระเป็นอะไรไป ฉันสาบานเลยว่าคุณจะต้องรับผิดชอบ!"

"ข-ขอโทษจริงๆ ค่ะ ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง เราส่งคนออกตามหาโซระแล้วค่ะ แล้วจะทำทุกวิถีทางเพื่อหา-"

"พี่สาววว!!!"

ฟูจิคาวะ โนอา หันขวับตามเสียงเรียกที่คุ้นเคย เห็นน้องชายตัวน้อยกำลังวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

"โซระ!"

เธอวิ่งเข้าไปกอดน้องชายแน่นด้วยความโล่งอก

"โซระ ไปไหนมา? เป็นอะไรมะ- นั่นขาไปโดนอะไรมา?"

โนอาเริ่มสติแตกเมื่อเห็นเข่าน้องชายพันผ้าพันแผลไว้หนาเตอะ

"ผมโอเคครับพี่สาว พี่ชายช่วยทำแผลให้แล้ว! แล้วผมก็เป็นไลออนฮาร์ทด้วย เจ็บแค่นี้ไม่ระคายผิวหรอก!" โซระยืดอกพูดอย่างภูมิใจ มือเท้าเอว

"หือ? พี่ชาย? ไลออนฮาร์ท? เดี๋ยวกลับบ้านไปค่อยเล่าให้พี่ฟังนะ"

เธอหันกลับไปจิกสายตาใส่ครูอีกครั้ง ซึ่งดูโล่งใจที่เห็นโซระกลับมาอย่างปลอดภัย

"เรื่องนี้ยังไม่จบนะคะ ไว้เราค่อยคุยกันทีหลัง" เธอพูดเสียงแข็ง แล้วจูงมือโซระเดินไปที่รถซึ่งจอดอยู่ใกล้ทางเข้า

แม้จะยังตกใจไม่หาย แต่ตอนนี้โนอากลับรู้สึกสงสัยใคร่รู้มากกว่า หลังจากเห็นว่าโซระปลอดภัยดี สิ่งที่น้องชายไปเจอมา... มันต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ