บทที่ 9: คนไข้รายแรกที่วินิจฉัยสำเร็จ!

วันรุ่งขึ้น

โจวโม่รีบเด้งตัวจากที่นอนตอนตี 5:30

ท้องฟ้ายังมืดสนิท

เขารีบล้างหน้าแปรงฟัน หยิบขนมปังห่อและนมขวดหนึ่งติดมือ แล้วพุ่งตัวออกจากบ้าน

เขาขี่จักรยานสาธารณะมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ห่างออกไปสองกิโลเมตร

เขาไปทันรถไฟขบวนแรกพอดี คนยังไม่เยอะ โจวโม่จึงได้ที่นั่ง

เขาหยิบมือถือออกมา เปิดหนังสือ "โรคร้ายแรงและโรคซับซ้อนในแผนกอายุรกรรมหัวใจ" ขึ้นมาอ่าน

ไหนๆ วันนี้จะไปออกตรวจผู้ป่วยนอก ก็ต้องเตรียมตัวศึกษาโรคต่างๆ ไว้หน่อย

หนึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป

[ติ๊ง... คุณอ่าน 'โรคร้ายแรงและโรคซับซ้อนในแผนกอายุรกรรมหัวใจ' จบแล้ว...]

โจวโม่เก็บมือถือลงด้วยความอิ่มเอมใจ

ความรู้สึกที่ได้เก็บเกี่ยวผลผลิตจากความขยันนี่มันช่างวิเศษจริงๆ!

ใช่แล้ว ความขยันคือพรสวรรค์ของฉัน พรสวรรค์ของโจวโม่!

มาดูกันซิว่า ขีดจำกัดของฉันจะไปสุดที่ตรงไหน!!

อ่านต่อ!

อ่าน อ่าน อ่าน!!!

ไม่รู้ว่ารถไฟจอดตั้งแต่เมื่อไหร่

รู้ตัวอีกทีก็ถึงสถานีโรงพยาบาลแล้ว

เขาก้มมองนาฬิกา 7:20 น.

โจวโม่ตาลีตาเหลือก รีบวิ่งออกจากสถานี พุ่งตัวไปยังแผนกอายุรกรรมหัวใจด้วยความร้อนรน

"โจวโม่..." หวงอี้หมิงมารออยู่ก่อนแล้วด้วยท่าทางตื่นเต้น

"อรุณสวัสดิ์..."

โจวโม่ทักทาย แล้วรีบหาคอมพิวเตอร์ ล็อกอินด้วยบัญชีพี่เฉิน แล้วเริ่มราวด์วอร์ดหน้าคอม (Digital rounds)

อย่างแรก เขาเปิดระเบียนของคุณยายเตียง 29

คำสั่งแพทย์เมื่อคืนระบุให้พยาบาลใส่เครื่องช่วยหายใจแบบไม่รุกล้ำและเครื่องวัดความดัน 24 ชั่วโมงให้คุณยายเตียง 29... ผลการวัดความดันแสดงให้เห็นว่า... ความดันลดลงแล้ว!

ความดันสูงสุดอยู่ที่ 143/94 และกราฟนิ่งมาก... นอกจากนี้ ค่าออกซิเจนในเลือดก็ขึ้นมาอยู่ที่ 96-100%...

"คุมความดันอยู่แล้วเหรอ?"

โจวโม่รู้สึกประหลาดใจแกมดีใจ

ก่อนเลิกงานเมื่อวาน เขาจงใจลดปริมาณยาลดความดันลงในคำสั่งแพทย์ ซึ่งเฉินปิงและพยาบาลก็ไม่ได้แก้ไขอะไร ปรากฏว่าหลังจากลดยาลง ความดันของคุณยายกลับลดลงแทนที่จะเพิ่มขึ้น

ชัดเจนว่า เครื่องช่วยหายใจได้ผลดีเยี่ยม!!

นี่คือเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่

เห็นได้ชัดว่า ภาวะหยุดหายใจขณะหลับ คือสาเหตุหลักที่ทำให้คุณยายเตียง 29 ป่วยเป็นความดันโลหิตสูงดื้อยามาตลอด 10 ปี...

อืม... ยังต้องไปถามอาการปัจจุบันจากปากคุณยายอีกที ถ้าสภาพจิตใจดีขึ้นกว่าแต่ก่อน ก็ยืนยันการวินิจฉัยนี้ได้เลย

โจวโม่เริ่มปรับแก้บันทึกทางการแพทย์ตามแนวคิดนี้ ส่วนคำสั่งแพทย์ไม่ต้องแก้ ให้คงแผนลดปริมาณยาและติดตามความดันช่วงกลางวันต่อไป

หลังจากจัดการเตียง 29 เสร็จอย่างรวดเร็ว

เขาก็เปิดไฟล์คนไข้เตียง 28 (ขดลวดหัวใจ)

อืม... ไม่มีอะไรน่าดู เพราะเมื่อคืนไม่มีเหตุการณ์อะไรและไม่ได้ปรับคำสั่งแพทย์ มีแค่รอให้หมอจากศูนย์สวนหัวใจมาประเมินอาการช่วงกลางวันว่าต้องทำหัตถการเพิ่มไหม

หลังจากราวด์หน้าคอมเสร็จ... เขาคว้ากระดาษกับปากกา แล้วเดินจ้ำอ้าวไปยังหอผู้ป่วย

เตียง 29

"คุณยายครับ วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง?"

"โอ๊ย หมอโจว หมอเก่งมากเลย! ยายแก่คนนี้ไม่เคยรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขนาดนี้มาก่อนเลย!!!"

เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคุณยายดังลั่นห้อง

โจวโม่เห็นหน้าคุณยายยิ้มกว้างจนหน้าย่นเป็นดอกเบญจมาศ

แกดูมีความสุขสุดๆ!

แกเล่าความรู้สึกดีๆ ให้โจวโม่ฟังอย่างตื่นเต้น

"หมอโจว หมอไม่รู้หรอก เมื่อก่อนยายตื่นมาจะมึนหัว ปวดหัวตุบๆ เหมือนหัวจะระเบิดทุกเช้า... แต่วันนี้มันต่างกันลิบลับ! ยายรู้สึกสดชื่น กระปรี้กระเปร่า ตัวเบาหวิว... เหมือนเด็กลงไปสิบปีเลย!!"

"หมอโจว หมอนี่สุดยอดจริงๆ! ยายขอบคุณหมอจริงๆ นะ!"

"หลายปีมานี้ ยายทรมานกับไอ้อาการปวดหัวนี่เหลือเกิน... เฮ้อ..."

"ตอนนี้ยายรู้สึกดีมากเลย!!"

โจวโม่ยิ้มพลางฟังคุณยายเล่าด้วยความปิติ

ความรู้สึกอิ่มเอมใจท่วมท้นหัวใจ

นี่คือคนไข้รายแรกที่เขา 'รักษาหาย'!

และเขาเป็นคนวินิจฉัยเองกับมือ!

ความภูมิใจพุ่งปรี๊ดจนปรอทแตก!!

ยิ่งคุณยายมองโจวโม่ ก็ยิ่งถูกชะตา "หมอโจว มีแฟนหรือยังลูก? ให้ยายแนะนำหลานสาวยายให้ไหม..."

โจวโม่: "..."

คุณยายคิดครู่หนึ่ง "ช่างเถอะ ยัยนั่นไม่คู่ควรกับหมอหรอก!!"

โจวโม่: "..."

...7:55 น. ... โจวโม่เดินออกมาจากห้องผู้ป่วย

ทันใดนั้น

เสียงดุด่าก็ลอยมาจากห้องเตรียมอาหาร (Pantry)

"อย่ามาอ้างว่าเป็นแค่นักศึกษาแพทย์—ต่อให้นายจะเป็นแพทย์ประจำบ้าน, หัวหน้าแพทย์ประจำบ้าน, แพทย์เจ้าของไข้ หรือรองศาสตราจารย์แพทย์ นายก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันแบบนี้!!"

"ฉันขึ้นตรงกับฝ่ายการพยาบาล ไม่ได้อยู่สายบังคับบัญชาเดียวกับพวกหมอ เข้าใจไหม!!"

"เข้าใจครับ เข้าใจครับ เข้าใจครับ!!"

"อีกอย่าง ตอนนี้ฉันเป็นถึงพยาบาลระดับหัวหน้างาน (Supervising Nurse) เทียบเท่ากับแพทย์เจ้าของไข้ที่เป็นหัวหน้าของนาย เข้าใจไหม!"

"ครับ ครับ ครับ!!"

"แล้วก็ ครั้งหน้าจะคุยกับพวกเราพยาบาล ช่วยใช้คำว่า 'รบกวน' หรือ 'กรุณา' ด้วย! มีมารยาทหน่อย เข้าใจไหม???"

"ครับ ครับ ครับ... พี่สาว ผมผิดไปแล้วครับ!"

"ค่อยยังชั่ว... คราวหลังระวังด้วยล่ะ!"

"ครับผม ครับผม..."

โจวโม่ได้ยินชัดเจนแล้ว: นักศึกษาแพทย์ที่อยู่ในห้องนั้นคือ หวังลี่หลง เด็กป.เอก 8 ปี ระดับหัวกะทิจากม.ซุนยัตเซ็น

นักศึกษาแพทย์ที่ดูหยิ่งยโสและถือตัวคนนั้น

ไม่น่าเชื่อว่าจะโดนพยาบาลเทศนาจนหงอ ขอโทษขอโพยไม่หยุด

น่าสังเวชจริงๆ

และแล้ว

พยาบาลสาวรุ่นพี่เดินหน้าตึงออกมาจากห้องเตรียมอาหาร ตามด้วยหวังลี่หลงที่ทำหน้าจ๋อยสนิท

พอหวังลี่หลงเห็นโจวโม่, พี่เฉิน และหวงอี้หมิงมองอยู่ หน้าเขาก็แดงก่ำด้วยความอับอาย

โคตรจะ awkward~~~

โจวโม่ส่งยิ้มบางๆ ให้

"โจวโม่..."

โจวโม่หันไปมอง เห็นว่าเป็น อาจารย์หวงลี่ แพทย์เจ้าของไข้ประจำกลุ่ม 5

วันนี้เขาต้องไปตรวจ OPD กับอาจารย์หวงลี่

"อาจารย์หวง อรุณสวัสดิ์ครับ..."

"อรุณสวัสดิ์... ราวด์วอร์ดเสร็จหรือยัง?"

"เรียบร้อยครับ บันทึกและคำสั่งแพทย์ปรับแก้หมดแล้วครับ..."

"ดี ดี ดี ใช้ได้... อ้าว แล้วอีกคนล่ะ? เฉินปิงบอกว่าจะมี 2 คนไปกับฉันไม่ใช่เหรอ..."

โจวโม่: "หวงอี้หมิงครับ เขามาแล้ว..."

โจวโม่ตะโกนเรียก: "อี้หมิง! อี้หมิง!"

"มาแล้ว มาแล้ว..."

หวงอี้หมิงวิ่งกระหืดกระหอบออกมา พอเห็นหวงลี่ เขาก็รีบสปรินต์เข้าไปหา

"อาจารย์หวง สวัสดีครับ!"

นอบน้อมสุดชีวิต!

"อาจารย์หวง ทานอะไรมาหรือยังครับ? ผมซื้อข้าวเช้ามาเผื่อครับ มีน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ ทาร์ตไข่ ซาลาเปาไส้ผัก ไส้หมู..."

"ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ ไปแผนกผู้ป่วยนอกกัน..."

อาจารย์หวงลี่โบกมือปฏิเสธแล้วเดินนำไป

โจวโม่และหวงอี้หมิงรีบเดินตามต้อยๆ

ตื่นเต้น!

เร้าใจ!

ระหว่างทาง

อาจารย์หวง: "เมื่อเช้าพวกนายดื่มน้ำมาเยอะไหม?"

โจวโม่: "ดื่มน้ำเต้าหู้มาแก้วนึงครับ..."

หวงอี้หมิง: "ผมกินโจ๊กมาถ้วยนึงครับ..."

อาจารย์หวง: "อืม... ขอแนะนำอะไรหน่อยนะ: พยายามดื่มน้ำให้น้อยที่สุดเวลาตรวจ OPD..."

...ในขณะเดียวกัน

ที่ตึกผู้ป่วยนอก

แผนกอายุรกรรมหัวใจและศัลยกรรมทรวงอกตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของชั้นเดียวกัน

คนไข้และญาติมารอกันแน่นขนัดแล้ว

มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความวุ่นวาย...

ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่ง ซึ่งเคยได้รับคำเตือนบนรถไฟใต้ดิน ตั้งใจมาโรงพยาบาลในวันนี้โดยเฉพาะ

วันนี้... เขาลงทะเบียนตรวจกับแผนกอายุรกรรมหัวใจไว้