บทที่ 8: พรุ่งนี้จะได้ออกตรวจผู้ป่วยนอก!

แผนกอายุรกรรมหัวใจของโรงพยาบาลประจำจังหวัดแห่งที่สอง เป็นแผนกที่ครบวงจรมาก มีทั้ง หอผู้ป่วยวิกฤตโรคหัวใจ (CCU), ศูนย์ตรวจวินิจฉัยแบบไม่รุกล้ำ, ศูนย์สวนหัวใจเพื่อการวินิจฉัยและรักษา (Interventional Diagnosis and Treatment Center) และ ห้องปฏิบัติการ... ซึ่ง "ศูนย์สวนหัวใจ" นี่แหละคือสถานที่สำหรับทำหัตถการใส่สายสวน

"หัตถการผ่านสายสวน" (Interventional Surgery) ไม่ใช่การผ่าตัดใหญ่แบบเปิดหน้าอก จึงไม่ได้สังกัดแผนกศัลยกรรมทรวงอก แต่สังกัดแผนกอายุรกรรมหัวใจ

ดังนั้น ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจที่ต้องใส่ขดลวด (Stent) อย่างคุณตาเตียง 28 จึงไม่ต้องย้ายไปแผนกศัลยกรรม แค่นอนรักษาตัวในแผนกอายุรกรรมหัวใจก็พอ

โจวโม่ปรับแก้บันทึกทางการแพทย์ของคนไข้เตียง 28 แล้วเขียนคำสั่งแพทย์ลงไป:

"ผลการฉีดสีสวนหัวใจ (Coronary Angiography) ของผู้ป่วยแสดงให้เห็นภาวะหลอดเลือดแดงแข็ง (โรคหลอดเลือดหัวใจ) โดยมีหลอดเลือดตีบตันบางส่วน ซึ่งนำไปสู่อาการเจ็บหน้าอกและกล้ามเนื้อหัวใจตายเมื่อวันที่ 【เดือน】 【วันที่】 นอกจากนี้ ขดลวดอันเดิมที่เคยใส่ไว้มีการตีบตัวที่ส่วนปลาย จึงพิจารณาว่าจำเป็นต้องทำหัตถการใส่ขดลวดหัวใจเพิ่มเติม ให้ติดต่อปรึกษาแพทย์จากศูนย์สวนหัวใจเพื่อประเมินการรักษา..."

กดส่ง...

ในอีกด้านหนึ่ง

หมอเฉินปิงเดินไปหา หวงลี่ แพทย์เจ้าของไข้ประจำกลุ่ม 5

"พี่หวงครับ รบกวนช่วยอะไรหน่อยได้ไหมครับ?"

"ว่ามาสิ"

"คืออย่างนี้ครับ พรุ่งนี้พี่ต้องไปออกตรวจผู้ป่วยนอก (OPD) ใช่ไหมครับ? ผมเห็นว่าโจวโม่เด็กในกลุ่มเราผลงานเข้าตามาก เลยอยากฝากให้เขาไปดูงานที่แผนกผู้ป่วยนอกล่วงหน้า จะได้คุ้นเคยงานเร็วๆ น่ะครับ..."

"โจวโม่?"

หวงลี่นึกย้อนไปถึงการราวด์วอร์ดเมื่อเช้า ผลงานของโจวโม่น่าทึ่งและสร้างความประทับใจให้เขามากจริงๆ

ตอนแบ่งกลุ่มนักศึกษาแพทย์ 10 คนคราวก่อน โจวโม่เป็นคนสุดท้ายที่เหลือไม่มีใครเอา จนตกมาอยู่ที่กลุ่ม 5

ใครจะไปคิดล่ะว่า โจวโม่จะเก่งงานคลินิกขนาดนี้? ไม่เพียงแต่เริ่มดูแลคนไข้ได้ก่อนกำหนด แต่ยังวินิจฉัยโรคได้แม่นยำอีกต่างหาก

เมื่อเทียบกับนักศึกษาแพทย์คนอื่นๆ ที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกและโดนหมอกับพยาบาลด่าเช้าเย็น หวงลี่รู้สึกเหมือนตัวเอง "ถูกหวย" ชัดๆ

ดังนั้น เขาจึงมีความประทับใจที่ดีต่อโจวโม่มาก

"ได้สิ งั้นพรุ่งนี้ให้โจวโม่ตามฉันไปตรวจ OPD ได้เลย!" หวงลี่ยิ้ม

"ขอบคุณครับพี่หวง!" เฉินปิงดีใจหน้าบาน...

เที่ยงวัน

ป้าแม่บ้านเข็นรถเข็นอาหาร นำข้าวกล่องที่สั่งจากโรงอาหารมาส่งที่ห้องพักแพทย์เวร

หลังจากจัดการคำสั่งแพทย์เสร็จ โจวโม่ก็หยิบข้าวกล่องของตัวเองมานั่งกินแถวนั้น

หมูเส้นผัดพริกเสฉวน คือเดอะเบสต์!!

หวงอี้หมิงหยิบข้าวกล่องของตัวเองมา เป็นเมนูปลาน้ำแดง

ระหว่างกิน เขาเอ่ยถามขึ้นว่า "โจวโม่ ฉันรู้สึกว่านายเก่งมากเลยอะ วันหลังช่วยแชร์เทคนิคให้นายบ้างได้ไหม?"

"ได้สิ ถามได้ตลอดเลย เรามาเรียนรู้ไปด้วยกัน..." โจวโม่ตอบรับทันที จากนั้นก็คีบมะเขือยาวชุ่มซอสเข้าปาก รสสัมผัสและกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์อบอวลไปทั่วปาก

มะเขือยาวนี่มันผักปีศาจชัดๆ!

จะทำเมนูไหนก็อร่อยไปหมด!

"จริงเหรอ?" หวงอี้หมิงซาบซึ้งใจทันที "ขอบใจมากนะ... คืนนี้นายว่างไหม? เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าว..."

ตามมารยาททางสังคม...

โจวโม่: "ได้สิ แต่นายจะเลิกงานกี่โมงล่ะ?"

หวงอี้หมิง: "..."

เชี่ย!

ลืมไปเลยว่าเลิกงานไม่ได้!!!

ชีวิตรันทดแท้!

หวงอี้หมิงคิดครู่หนึ่ง ถ้าเลี้ยงข้าวไม่ได้ งั้นลองหาวิธีอื่นเอาใจโจวโม่ดูละกัน

"โจวโม่ นายพักแถวไหน?"

"แถวยูฟานสแควร์..."

"พระเจ้า ไกลมากเลยนะนั่น?" หวงอี้หมิงตกใจ "นั่งรถมานี่ต้องเป็นชั่วโมงเลยไม่ใช่เหรอ?"

โจวโม่พยักหน้า "อืม ชั่วโมงกว่า... ฉันก็กะว่าจะย้ายมาอยู่ใกล้ๆ แถวนี้เหมือนกัน เพราะบางทีโดนเรียกตัวตอนดึกๆ มันไกลเกิน มาไม่ทัน... แต่ค่าเช่าแถวนี้แพงชะมัด นอกจากจะไปเช่าพวกหอพักในหมู่บ้านจัดสรร..."

หวงอี้หมิงหัวเราะร่า "บังเอิญอะไรอย่างนี้ เอาอย่างนี้ไหม ฉันมีอพาร์ตเมนต์อยู่แถวนี้พอดี นายย้ายมาอยู่เลยไหม?"

โจวโม่รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไม่เป็นไร เกรงใจ แย่เลยแบบนั้น"

เขาไม่อยากติดหนี้บุญคุณขนาดนี้

"ไม่ต้องปฏิเสธน่า ฉันจะบอกความลับให้นายรู้..." หวงอี้หมิงหัวเราะคิกคัก แล้วกระซิบข้างหู "ฉันเป็นคนพื้นที่ บ้านฉันเมื่อก่อนมีตึกเช่าทั้งตึกเลย พอโดนเวนคืนที่ดิน ครอบครัวฉันก็ได้อพาร์ตเมนต์ชดเชยมาเพียบ แบ่งมาปล่อยเช่าบ้างอะไรบ้าง..."

โจวโม่: "..."

ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หมอนี่มันลูกเศรษฐีรุ่นสอง (Rich Second Generation) ชัดๆ!

ไอ้บ้าเอ๊ย!

แอบขิงซะงั้น!

หวงอี้หมิงยืดอกอย่างภาคภูมิ "ฮ่าๆ... อึ้งล่ะสิ..."

ในที่สุดก็ชนะได้สักตานึง!

ฟินเว้ย!

โจวโม่ถามอย่างงงๆ "ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย ปกติเห็นแต่งตัวธรรมดา ไม่เห็นใช้ของแบรนด์เนมเลย..."

หวงอี้หมิงเกาหัว "ฉันยังใช้เงินไม่ค่อยเป็นน่ะ... ว่าแต่ ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยนะ!"

โจวโม่พยักหน้า "ได้... แต่ยังไงฉันก็ไม่รับน้ำใจเรื่องห้องหรอก เดี๋ยวฉันหาเช่าเองดีกว่า..."

สุดท้ายโจวโม่ก็ยังยืนกรานไม่รับข้อเสนอ

มันรู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

"โจวโม่!"

ทันใดนั้น เสียงรุ่นพี่เฉินปิงก็ดังมาจากด้านหลัง

"พี่เฉิน..."

"พี่เฉิน..."

โจวโม่และหวงอี้หมิงรีบทักทาย

เฉินปิงถือกล่องข้าวมานั่งลงข้างๆ โจวโม่

ขณะเปิดกล่องข้าว เขาพูดว่า "เมื่อกี้ฉันดูบันทึกที่นายเขียนแล้ว เจอประเด็นในผลฉีดสีของคนไข้เตียง 28 ใช่ไหม..."

โจวโม่รีบตอบ "ใช่ครับ อาจจะต้องใส่ขดลวด ผมเลยเขียนใบปรึกษาหมอจากศูนย์สวนหัวใจให้มาช่วยดูอาการครับ..."

พี่เฉินปิงพยักหน้า "คงต้องให้พวกเขามาดูจริงๆ นั่นแหละ... เออ จะบอกอะไรให้... พรุ่งนี้เป็นเวรตรวจ OPD ของหมอหวงลี่ ฉันคุยกับแกแล้วว่าจะให้นายตามไปดูงานที่แผนกผู้ป่วยนอกด้วยวันนึง"

หวงอี้หมิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ชะงักตะเกียบกึก

แผนกผู้ป่วยนอก?

น่าตื่นเต้นชะมัด!

"ห๊ะ? ได้เหรอครับ?" โจวโม่ประหลาดใจระคนดีใจ

การได้ไปนั่งตรวจคนไข้ที่ OPD น่าจะเป็นความฝันของเด็กใหม่ทุกคนเลยไม่ใช่เหรอ?

"พี่หวงแกตกลงแล้ว พรุ่งนี้เช้ามาเร็วหน่อย ราวด์วอร์ดเสร็จแล้วก็ตามแกไป OPD ได้เลย!"

"ขอบคุณมากครับพี่เฉิน! ขอบคุณครับ! ขอบคุณครับ!"

โจวโม่ซาบซึ้งใจสุดๆ

โอกาสทองหายาก!

นี่คือการปั้นลูกศิษย์ของพี่เฉินปิงชัดๆ!

หวงอี้หมิงมองตาละห้อยด้วยความอิจฉา "พี่เฉินครับ ผมไปด้วยได้ไหม? ผมก็อยากไป..."

"นายก็อยากไปเหรอ? แต่นายยังเรียนรู้งานในวอร์ดไม่ครบเลยนะ..." เฉินปิงมีท่าทีลังเล

"ผมจะตั้งใจเรียนครับ จะยอมนอนดึกเลย ถ้าอ่านหนังสือไม่ถึงตีสองตีสามจะไม่ยอมนอนเด็ดขาด!"

หวงอี้หมิงยกมือสาบาน น้ำเสียงมุ่งมั่นดุดัน!!

เฉินปิงใจอ่อน ครุ่นคิดครู่หนึ่ง "เอาอย่างนี้ละกัน เดี๋ยวตอนราวด์วอร์ดบ่ายนี้ ถ้านายทำผลงานได้โอเค ฉันจะชงเรื่องให้นายได้ไป OPD ด้วย..."

หวงอี้หมิงดีใจจนเนื้อเต้น "ขอบคุณครับพี่เฉิน!!"

จากนั้นเขาก็รีบทักแชทหาโจวโม่เพื่อขอความช่วยเหลือ: "โจวโม่ พี่โม่คนดี ช่วยเพื่อนหน่อย ติวข้อมูลคนไข้พวกนั้นให้ฉันหน่อยสิ..."

โจวโม่ยิ้ม "ไม่มีปัญหา..."

...บ่ายวันนั้น โจวโม่ช่วยติวเข้มข้อมูลคนไข้ในความดูแลของพี่เฉินปิงให้หวงอี้หมิงอย่างคร่าวๆ

สองชั่วโมงผ่านไป

หวงอี้หมิงถึงกับกราบในใจ เขาพบว่าโจวโม่แม่นยำเรื่องโรคหัวใจและแนวทางปฏิบัติ (Guidelines) ต่างๆ มาก พูดได้เป็นฉากๆ รู้ลึกรู้จริง การวิเคราะห์อาการคนไข้ก็มีเหตุผลรองรับหนักแน่น

ในขณะที่ตัวเขาเองเหมือนสมองหมู ท่องหน้าลืมหลัง ท่องหลังลืมหน้า

16:00 น.

พี่เฉินปิงกลับมาและเริ่มพาโจวโม่กับหวงอี้หมิงราวด์วอร์ดหน้าคอมพิวเตอร์ เช็กผลเลือด วิเคราะห์ข้อมูล และปรับคำสั่งแพทย์

ครั้งนี้ ผลงานของหวงอี้หมิงเข้าตาพี่เฉินปิงในที่สุด

พี่เฉินปิงโทรหาหมอหวงลี่และได้รับอนุญาต

"โอเค ฉันบอกพี่หวงให้แล้ว พรุ่งนี้นายตามไปด้วยได้..." พี่เฉินปิงบอกหวงอี้หมิงหลังจากวางสาย

วินาทีนั้น

หวงอี้หมิงดีใจจนตัวลอย!

"ขอบคุณครับพี่! ขอบคุณครับพี่!"

จากนั้นเขาก็มองโจวโม่ด้วยสายตาซาบซึ้ง ถ้าไม่ได้โจวโม่ เขาคงไม่มีทางได้โอกาสนี้แน่ๆ

ไม่นาน

ข่าวที่โจวโม่และหวงอี้หมิงจะได้ไปตรวจ OPD ก็แพร่สะพัดไปถึงหูนักศึกษาแพทย์อีก 8 คน

"เชรดดด นี่เพิ่งวันที่สองเองไม่ใช่เหรอ? เร็วเวอร์ไปไหม?"

"อิจฉาว่ะ!"

"อยากไปบ้างจัง..."

นักศึกษาแพทย์ทุกคนตาร้อนผ่าวด้วยความอิจฉา

โจวโม่และหวงอี้หมิงหัวเราะคิกคัก

การตรวจผู้ป่วยนอกพรุ่งนี้

พวกเขารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ!!