บทที่ 24 ภารกิจและงานเลี้ยง

ลุคเดินตรงไปยังโต๊ะบ้านสลิธีรินพร้อมรอยยิ้ม

แฮร์รี่และรอนมองตามแผ่นหลังของลุคไป ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้นมาชั่วขณะ รอนอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงคำพูดของพ่อแม่และพี่ชายที่มักพร่ำบอกมาตั้งแต่เด็กว่าคนบ้านสลิธีรินนั้นชั่วร้ายและเจ้าเล่ห์เพทุบายเพียงใด

พวกเขามักจะสรรเสริญกริฟฟินดอร์เสมอ ถึงขนาดมองว่าแม้แต่สิงห์ที่เกเรที่สุดก็ยังมีส่วนดีให้ชื่นชม

ในขณะที่แฮร์รี่หวนนึกถึงการพบกันครั้งแรกกับมัลฟอยที่ร้านมาดามมัลกิ้น มัลฟอยใส่ร้ายแฮกริดต่อหน้าเขา พร้อมกับแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าชื่นชมและปรารถนาจะเข้าบ้านสลิธีริน ประกอบกับตอนที่แฮกริดคุยกับเขาในภายหลัง แฮกริดเองก็ยืนยันชัดเจนว่าคนบ้านสลิธีรินนั้นเลวร้ายมาก

สิ่งเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกต่อต้านสลิธีรินในตอนแรก แต่ทว่าในตอนนี้ เพื่อนของเขา เพื่อนที่ดีมากๆ คนหนึ่งกลับถูกคัดสรรไปอยู่สลิธีริน นี่ทำให้แฮร์รี่เริ่มรู้สึกว่า เขาอาจจะต้องประเมินสลิธีรินใหม่อีกครั้ง

เฮอร์ไมโอนี่มองแผ่นหลังของลุคแล้วเม้มริมฝีปากแน่น เธอเคยอ่านเจอข้อมูลเกี่ยวกับบ้านต่างๆ ทั้งจากคำบอกเล่าของลุคและในหนังสือเหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นคำแนะนำของลุคหรือความรู้จากตำรา ล้วนบอกเธอว่าทางที่ดีอย่าเลือกสลิธีริน นี่ไม่ใช่การเหยียดหยาม แต่เป็นเพราะสลิธีรินไม่เหมาะกับพ่อมดแม่มดที่มีพื้นเพอย่างเฮอร์ไมโอนี่จริงๆ

ลุคนั่งลงข้างๆ เด็กสาวที่ชื่อเทย์เลอร์และยิ้มทักทายเธออย่างสุภาพ แต่เธอยังคงก้มหน้างุด ดูเหมือนไม่มีเจตนาจะสนใจลุค

ลุคไม่ได้ถือสา คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยก่อนจะคลายออก เขารู้ดีว่าตัวเขาไม่ใช่เหรียญกัลเลียนที่จะทำให้ทุกคนบนโลกหันมาชอบได้ ดังนั้นในขณะที่พูดคุยตอบโต้กับรุ่นพี่ที่เข้ามาทักทาย เขาจึงหันไปโบกมือให้เฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังมองมาทางนี้

เฮอร์ไมโอนี่เห็นท่าทางนั้น ริมฝีปากของเธอก็ยิ่งเม้มแน่นขึ้นไปอีก แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้าตอบกลับมา

ไม่นานนัก เฮอร์ไมโอนี่ก็ได้ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ หมวกคัดสรรเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนก้องออกมาว่า "กริฟฟินดอร์!"

ลุคปรบมือให้เฮอร์ไมโอนี่ด้วยความยินดี เขาเห็นด้วยอย่างยิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่ได้อยู่กริฟฟินดอร์ แม้เธอจะฉลาดและรักการอ่าน แต่ความกล้าหาญในการริเริ่มสิ่งต่างๆ และความปรารถนาในการผจญภัยของเธอ ทำให้กริฟฟินดอร์เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกว่า

รอนถูกคัดสรรเข้ากริฟฟินดอร์หลังจากเฮอร์ไมโอนี่ไม่นาน ซึ่งแทบจะเป็นเรื่องที่กำหนดไว้แล้ว ท้ายที่สุดแล้วลูกหลานบ้านวิสลีย์ แม้ภายนอกจะดูมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่ลึกๆ แล้วพวกเขามีความเชื่อและอุดมการณ์ที่คล้ายคลึงกันมาก

ถัดมา มัลฟอยก้าวขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ หมวกยังแทบไม่ทันจะแตะโดนหัวเขา มันก็ประกาศผลการคัดสรรเสียงดังลั่น

"สลิธีริน!"

เสียงปรบมือดังเกรียวกราวขึ้นอีกครั้งที่โต๊ะสลิธีริน แต่เมื่อเทียบกับตอนของลุคแล้ว เห็นได้ชัดว่าเบาลงไปหนึ่งระดับ สิ่งนี้ทำให้มัลฟอยเม้มปากแน่นโดยสัญชาตญาณ เขามองมาที่ลุคด้วยสายตาขุ่นมัว ทว่าลุคกลับยิ้มและพยักหน้าให้เขาด้วยท่าทีที่เป็นมิตรอย่างที่สุด

มัลฟอยไม่ได้พูดอะไร เขาเดินหน้าบึ้งตึงไปนั่งลงข้างๆ แครบและกอยล์ สีหน้าที่ไม่รับแขกของเขาไม่ได้ทำให้ใครสนใจอยากจะเข้าหา ตรงกันข้าม คนบางคนที่เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปทักทาย เมื่อเห็นหน้าบอกบุญไม่รับแบบนั้นก็พากันขมวดคิ้ว และชักมือที่ยื่นออกไปกลับมาอย่างเงียบๆ

ลุคไม่ได้มีความคิดจะใส่ใจมัลฟอย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าสิ่งที่หมวกคัดสรรพูดว่าเขาเหมือนกริฟฟินดอร์นั้นดูแปลกพิกล แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเสียงของระบบดังขึ้นที่ข้างหู

[ติ๊ง ติ๊ง!]

[ภารกิจรอง 1: 'พิธีคัดสรร' เสร็จสิ้น ได้รับคาถา: คาถาพรางตัว (Disillusionment Charm)]

[เริ่มต้นชุดภารกิจรอง 'ความลับของฮอกวอตส์']

ลุคกวาดตามองชุดภารกิจรองนี้อย่างละเอียด มันเป็นชุดรวมภารกิจที่มีหัวข้อมากมาย แต่ส่วนใหญ่จะมีชื่อเป็นเครื่องหมาย "???"

มีเพียงไม่กี่อันที่สว่างขึ้น ในส่วนที่สว่างขึ้นนั้น ลุคเห็นชื่อภารกิจ "ห้องแห่งความลับของสลิธีริน" และ "มรดกของกริฟฟินดอร์"

สำหรับภารกิจ "ห้องแห่งความลับของสลิธีริน" เขามีเบาะแสและค่อนข้างมั่นใจว่าจะทำสำเร็จ แต่ "มรดกของกริฟฟินดอร์" นี่สิคืออะไร? หรือว่าหมึกยักษ์ในทะเลสาบดำจะเป็นก็อดดริก กริฟฟินดอร์แปลงร่างมาจริงๆ?

ลุคกดเปิดดูรายละเอียดภารกิจนี้ด้วยความขบขันปนสงสัย

[ภารกิจรอง: มรดกของกริฟฟินดอร์]

[บทนำ: สี่ผู้ก่อตั้งในตำนานต่างทิ้งสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของตนไว้ที่ฮอกวอตส์ คุณมีคุณสมบัติ/เบาะแสบางอย่างอยู่แล้ว โปรดเริ่มการค้นหาของคุณ]

[รางวัลภารกิจ: ไม่ระบุ]

[คำใบ้: "ก็อดดริก กริฟฟินดอร์! ควบคุมตัวเองหน่อย! อย่าทำให้ข้าโกรธอีกนะ!" — โดย ซัลลาซาร์ สลิธีริน]

ลุคต้องพยายามฝืนควบคุมสีหน้าอย่างหนักไม่ให้ความงุนงงฉายชัดออกมาบนใบหน้า ผลที่ได้คือหน้าตาของเขาตอนนี้ดูแข็งทื่อไปเล็กน้อย

หลังจากอารมณ์สงบลงบ้างแล้ว เขาก็ผ่อนลมหายใจเบาๆ และยิ้มแห้งๆ อย่างจนปัญญา

"ภารกิจแบบนี้มันไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยจริงๆ"

เขากระซิบเบาๆ

"แฮร์รี่ พอตเตอร์!"

แฮร์รี่เดินไปที่เก้าอี้ท่ามกลางสายตาของทุกคนและเสียงกระซิบกระซาบที่ดังอื้ออึง เดิมทีเขาเคยอิจฉาลุคที่เป็นจุดสนใจ แต่พอถูกเรียกชื่อจริงๆ เขากลับตระหนักได้ทันทีว่า ตัวเขาเองดูจะดึงดูดความสนใจมากกว่าลุคเสียอีก

เขาสวมหมวกท่ามกลางสายตาและความคาดหวังของฝูงชน

"ยาก... ยากมาก มีความกล้าหาญเหลือเฟือ ฉันเห็นนะ สมองก็ไม่เลว มีพรสวรรค์... โอ้ ให้ตายสิ ใช่เลย... แล้วยังมีความกระหายที่จะพิสูจน์ตัวเอง เรื่องนี้น่าสนใจ... งั้นจะให้เธอไปอยู่ไหนดีล่ะ?"

เสียงของหมวกคัดสรรดังขึ้นที่ข้างหูแฮร์รี่ จิตใต้สำนึกของแฮร์รี่อยากจะปฏิเสธสลิธีริน แต่ดูเหมือนเขาจะกำลังสับสนหลงทาง

"ฉันสัมผัสได้ถึงความสับสนของเธอ เด็กน้อย สลิธีรินสามารถช่วยให้เธอทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ นำพาเธอไปสู่เกียรติยศ"

แต่ในวินาทีนี้ ใบหน้าที่หยิ่งยโสของมัลฟอย คำกำชับของแฮกริด อารมณ์ของรอน และเรื่องราวอีกมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวของแฮร์รี่

"ไม่! ไม่เอาสลิธีริน!"

เขาตะโกนก้องในใจ

"ไม่เอาสลิธีรินงั้นรึ? อืม... ถ้าอย่างนั้นก็—— กริฟฟินดอร์!"

สิ้นเสียงคำสุดท้ายของหมวก เสียงเชียร์และเสียงปรบมือก็ระเบิดดังสนั่นมาจากโต๊ะกริฟฟินดอร์ และเสียงโห่ร้องยินดีนั้นก็ดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่

แม้แต่พวกงูน้อยที่โต๊ะสลิธีรินก็ยังปรบมือให้แฮร์รี่ ภาพนี้ทำให้ลุครู้สึกเบาใจขึ้นบ้าง ตราบใดที่สลิธีรินยังไม่ถึงขั้นเยียวยาไม่ได้ เขาก็รู้สึกว่ายังพอจะดัดนิสัยทุกคนได้อยู่

และในขณะเดียวกัน ลุคดูเหมือนจะเห็นดัมเบิลดอร์ที่โต๊ะอาจารย์แสดงท่าทีโล่งอกออกมา

ทั้งที่ใบหน้าของอาจารย์ใหญ่ดูเรียบเฉยไร้อารมณ์แท้ๆ

นักเรียนคนสุดท้าย เบลส ซาบินี ถูกคัดสรรไปอยู่สลิธีริน จากนั้นศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ยกเก้าอี้และหมวกออกไป

ดัมเบิลดอร์ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ยินดีต้อนรับ! ยินดีต้อนรับทุกคนสู่ฮอกวอตส์เพื่อเริ่มปีการศึกษาใหม่ ก่อนที่เราจะเริ่มงานเลี้ยง ฉันขอพูดสั้นๆ ไม่กี่คำ นั่นคือ... ทึ่ม! โป่ง! นิ่ง! เลี้ยว!"

"ขอบคุณทุกคน!"