บทที่ 15 จำไว้! อย่าให้เจ็บตัวเด็ดขาด!

การแข่งขันดำเนินไปอย่างเข้มข้นเร้าใจ หากตัดชื่อชั้นนักเตะระดับซูเปอร์สตาร์ออกไป คุณภาพของเกมก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าคู่บิ๊กแมตช์ของทีมมหาเศรษฐีเลย

ทั้งสองฝ่ายต่างเปิดเกมรุกเข้าใส่กันอย่างน่ากลัว และจนถึงตอนนี้ ผลแพ้ชนะยังพลิกผันได้ตลอดเวลาเพียงแค่ประตูเดียว

หลิงเฟิงที่นั่งอยู่ข้างสนามไม่เคยเห็นการแข่งขันคุณภาพสูงแบบนี้ในระยะประชิดมาก่อน เขาตื่นเต้นจนนั่งไม่ติด ลุกๆ นั่งๆ อยู่ตลอดเวลา

น่าเสียดายที่วันนี้เจ้าหนุ่มซื่อได้ลงตัวจริง เลยไม่มีใครคุยกับเขา คนที่นั่งข้างๆ คือ ดีน แฮมมอนด์ ซึ่งปีนี้ปาเข้าไป 32 แล้ว

หลิงเฟิงวัย 18 กับน้าวัยเลข 3 ยุค 80 คนนี้ ไม่มีอะไรจะคุยกันจริงๆ (หลักๆ คืออีกฝ่ายก็ไม่ค่อยอยากจะเสวนากับเขาเท่าไหร่ด้วย)

เกมดำเนินมาถึงนาทีที่ 26 อย่างรวดเร็ว ในที่สุดประตูก็แตก

เวสต์แฮม ยูไนเต็ด ที่ได้เล่นในบ้านไม่ใช่ฝ่ายขึ้นนำ!

แต่เป็น เลสเตอร์ ซิตี้ ต่างหาก!

หลายคนไม่คาดคิดว่าเจ้าบ้านที่ดูมีเกมรุกอันตรายกว่ามากจะไม่ได้ประตูขึ้นนำก่อน กลับกลายเป็นเลสเตอร์ ซิตี้ ที่ฉวยโอกาสจากจังหวะสวนกลับ โดย โอกาซากิ ชินจิ เป็นผู้ปลดล็อกประตูแรก

ภายในห้องส่ง เจสันและเอียนตะโกนลั่นด้วยความสะใจ ขณะที่แฟนบอลเลสเตอร์ ซิตี้ ที่ดูถ่ายทอดสดทางทีวีต่างเฉลิมฉลองกันอย่างบ้าคลั่ง

ในเมืองเลสเตอร์ แฟนบอลส่วนใหญ่ไม่ได้ตามไปเชียร์ที่สนามเยือน วันนี้แฟนๆ จำนวนมากจึงมารวมตัวกันดูถ่ายทอดสดตามบาร์และผับต่างๆ ในเมือง

วินาทีที่ประตูเกิดขึ้น ทุกคนต่างโห่ร้องและเฉลิมฉลองกันยกใหญ่

แฟนบอลก็เป็นแบบนี้แหละ พวกเขารักทีมอย่างสุดหัวใจ แม้จะเป็นทีมเล็กๆ ไม่ได้มีซูเปอร์สตาร์ล้นทีมเหมือนสโมสรยักษ์ใหญ่พวกนั้น

แล้วไงล่ะ?

นี่คือทีมของพวกเขา!

ยามชนะเราฉลองไปด้วยกัน ยามแพ้เราแบกรับไปด้วยกัน!

ณ สนามกีฬาลอนดอนโอลิมปิก

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป

หลังจากเสียประตู ขุนค้อนก็เปิดเกมบุกใส่อย่างบ้าคลั่งหวังทวงประตูคืน

ที่นี่คือรังเหย้าของพวกเขา และคู่แข่งคือทีมหนีตกชั้น ขุนค้อนผู้หยิ่งทะนงไม่มีวันยอมให้พวกบ้านนอกมาทำกร่างในถิ่นของตัวเองเด็ดขาด

แฟนบอลกว่า 50,000 คนบนอัฒจันทร์ส่งเสียงเชียร์กระหึ่ม โบกสะบัดผ้าพันคอและธง กลายเป็นผู้เล่นคนที่ 12 คอยหนุนหลังทีมเจ้าบ้าน

ในช่วงเวลานี้ นอกจากกัปตันมอร์แกนและฮูธแล้ว คนที่งานชุกที่สุดเห็นจะเป็น เอ็นโกโล่ ก็องเต้ โล่กำบังแดนกลางของเลสเตอร์ ซิตี้

เวสต์แฮมที่สกอร์ตามหลังระดมสาดบอลโด่งเข้าไปในกรอบเขตโทษ ปูพรมถล่มไม่ยั้ง แน่นอนว่าเลสเตอร์ ซิตี้ ยังไม่เสียประตู ต้องยกเครดิตให้ แคสเปอร์ ชไมเคิล ผู้รักษาประตูด้วยเช่นกัน

เขาโชว์ซูเปอร์เซฟจังหวะสำคัญครั้งแล้วครั้งเล่า ฉายแววยอดฝีมือเหมือนพ่อของเขาในอดีตไม่มีผิด

ส่วนก็องเต้ วันนี้เขาได้ลงตัวจริงเป็นนัดแรก และเขาก็ทุ่มเทอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่หน้ากรอบเขตโทษตัวเองไปจนถึงวงกลมกลางสนาม หรือแม้แต่พื้นที่เกมรับของคู่แข่ง

การวิ่งพล่านอย่างไม่รู้จบของเขานี่เองที่ช่วยจำกัดบทบาทของ ปาเยต์ จอมทัพตัวเก่งของขุนค้อน

ทำให้เพลย์เมกเกอร์อัจฉริยะชาวฝรั่งเศสรายนี้เล่นไม่ออกจนเสียรังวัดไปเลย!

ตัวเล็กแต่ใจใหญ่ ประโยคนี้อธิบายความเป็นก็องเต้ได้ดีที่สุด

ฟุตบอลก็เป็นแบบนี้แหละ ใครคุมเกมได้เหนือกว่าไม่ได้แปลว่าจะต้องยิงได้เสมอไป

เวสต์แฮม ยูไนเต็ด ที่พับสนามบุกใส่เลสเตอร์ ซิตี้ อยู่นานกว่าสิบนาที กลับต้องมาเสียประตูเพิ่มอีก

ใช่แล้ว สวนกลับอีกแล้ว!

บิลิชเน้นย้ำเรื่องการสวนกลับเร็วตั้งแต่เข้ามารับงานคุมทีม แต่วันนี้เลสเตอร์ ซิตี้ กลับเป็นฝ่ายสอนมวยพวกเขาเสียเอง

ผมสอนพวกเขาด้วยตัวเองเลยว่าการเล่นตั้งรับและสวนกลับของจริงมันเป็นยังไง!

คราวนี้เป็น มาห์เรซ ที่มีชื่อบนสกอร์บอร์ด ลูกวางยาวของอัลไบรท์ตันฉีกแนวรับเวสต์แฮมขาดกระจุย

ลูกชิพข้ามหัวอันเหนือชั้นของมาห์เรซตอกย้ำความปราชัยให้เวสต์แฮมอย่างหนักหน่วง

ในนาทีที่ 39 ของการแข่งขัน เหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีจะจบครึ่งแรก เลสเตอร์ ซิตี้ ทิ้งห่างเป็น 0-2!

เป้าหมายก่อนเกมของรานิเอรี่ที่หวังแค่หนึ่งแต้ม ตอนนี้มีโอกาสจะกลายเป็นสามแต้ม และความเป็นไปได้ก็เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

นี่น่ะเหรอจังหวะของพรีเมียร์ลีก?

หลิงเฟิงมองดูเพื่อนร่วมทีมที่กำลังกอดคอกันฉลองประตู สายตาแห่งความอิจฉาแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น

อาจกล่าวได้ว่าคู่แข่งในวันนี้ไม่ใช่ทีมระดับ BIG6 แบบดั้งเดิม และไม่ใช่ทีมมหาเศรษฐีที่อุดมไปด้วยดาราคับคั่ง

แต่เขาได้เห็นกับตาแล้วถึงจังหวะความเร็วและความเข้มข้นของพรีเมียร์ลีก การแข่งขันที่ดุเดือด การไล่ล่าระหว่างคนกับลูกฟุตบอล

ทุกสิ่งทุกอย่างมันกระแทกใจเขาสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ!

จบครึ่งแรก เลสเตอร์ ซิตี้ เดินเข้าห้องแต่งตัวพร้อมสกอร์นำห่างสองลูก

ใบหน้าของนักเตะทุกคนเปื้อนยิ้ม... รอยยิ้มแห่งชัยชนะ

หลิงเฟิงและเพื่อนร่วมทีมบนม้านั่งสำรองก็ลงไปในสนามเพื่อวอร์มอัพ

แม้เจ้าบ้านจะตามหลัง แต่แฟนบอลก็ยังไม่หมดศรัทธา พวกเขายังคงร้องรำทำเพลงเชียร์ทีมรักต่อไปบนอัฒจันทร์

ทุกวันที่มีการแข่งขัน คือวันงานเทศกาลของแฟนบอลเหล่านี้

เมื่อสามปีก่อน เขาเคยนั่งอยู่ตรงนั้นกับพ่อ ดูนักกีฬาในสนามด้วยความตื่นตาตื่นใจ ตอนนั้นเขาเป็นแค่ผู้ชม

สามปีต่อมา เขาได้ก้าวลงมาสู่สนามแห่งนี้ และกลายเป็นนักกีฬาอาชีพ... ณ จุดนี้ เขาคือผู้เล่น

...

เวลาพัก 15 นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว นักเตะทั้งสองทีมทยอยกลับลงสู่สนาม

เริ่มครึ่งหลัง เวสต์แฮมแก้เกมด้วยการเปลี่ยนตัวคนแรก ถอด ออกซ์ฟอร์ด กองกลางดาวรุ่งที่ลงตัวจริงครึ่งแรกออก แล้วส่ง โอบิยัง เบอร์ 14 ลงมาแทน

นี่คือนักเตะจากอิเควทอเรียลกินี

หลังเปลี่ยนตัว รูปเกมของเวสต์แฮมก็เปลี่ยนไป ตำแหน่งของปาเยต์ขยับสูงขึ้นกว่าครึ่งแรก ดูคล้ายกับหน้าต่ำหรือฟอลส์ไนน์ (False 9)

ดูเหมือนครึ่งแรกก็องเต้จะกดดันเขาหนักมาก เขาเลยต้องถอยลงมาต่ำและพยายามเลี่ยงการปะทะโดยตรงกับเจ้าหนุ่มซื่อ

เมื่อถึงทางตัน การเปลี่ยนแปลงย่อมจำเป็น การเปลี่ยนแปลงนำมาซึ่งความก้าวหน้า

ไม่รู้ว่าบิลิชเคยอ่านคัมภีร์ "อี้จิง" ของจีนหรือเปล่า แต่การปรับเปลี่ยนครั้งนี้ส่งผลดีกับพวกเขาจริงๆ

ผ่านไปสิบนาทีในครึ่งหลัง ปาเยต์ก็ได้โอกาส

จากจังหวะกระชากลากเลื้อยสุดมันส์ทางกราบซ้าย คูยาเต้ของขุนค้อนตบกลับมาให้ปาเยต์ปั่นโค้งจากหน้ากรอบเขตโทษเสียบมุมเข้าไป สกอร์ไล่มาเป็น 1-2

ประตูนี้มาถูกที่ถูกเวลาจริงๆ เหลือเวลาอีกกว่าครึ่งชั่วโมง

ช่องว่างเหลือแค่ลูกเดียว บวกกับกำลังใจของเจ้าถิ่นที่ฮึกเหิม โอกาสตีเสมอหรือแม้แต่พลิกชนะก็มีความเป็นไปได้สูง

รานิเอรี่ที่ยืนอยู่ข้างสนามย่อมมองเห็นปัญหานี้เช่นกัน

ประเด็นหลักคือเขายังลังเลว่าจะแก้เกมดีไหมในขณะที่นำอยู่สองลูก และถ้าเปลี่ยนแผนแล้วเกิดผลเสียล่ะ?

ในจังหวะที่กำลังสองจิตสองใจ เวสต์แฮมก็ยิงประตูได้พอดี ช่วยให้เขาตัดสินใจได้ทันที

"หลิง ไปวอร์ม เร็วเข้า เธอมีเวลา 5 นาที"

เมื่อตัดสินใจแล้ว กุนซือเฒ่าก็สั่งการทันที

"ห๊ะ...?" ได้ยินเสียงเรียก หลิงเฟิงตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนที่ความดีใจจะพุ่งพล่านไปทั่วร่าง เขารีบดีดตัวลุกขึ้นวิ่งไปที่ข้างสนามทันที

สามนาทีต่อมา หลิงเฟิงมายืนอยู่ตรงหน้ารานิเอรี่

"ไหนบอกว่า 5 นาทีไง?" โค้ชเฒ่ายกแขนดูนาฬิกาโดยอัตโนมัติ

"เอ่อ... นาฬิกาบอสเดินช้าไปหรือเปล่าครับ 5 นาทีก็คือ 5 นาทีเป๊ะๆ เลยนะ" หลิงเฟิงรีบแถสีข้างถลอก

รานิเอรี่คร้านจะเถียงกับเด็ก เขาจับไหล่ทั้งสองข้างของหลิงเฟิงไว้แน่น จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่ม "หลิง บอกฉันสิ เธอพร้อมหรือยัง?"

เขายืดอกขึ้นโดยอัตโนมัติ "ผมรอไม่ไหวแล้วครับ บอส"

"ดีมาก เธอทำแบบนี้นะ... แล้วก็แบบนั้น..." รานิเอรี่พูดเร็วปรื๋อ แต่หลิงเฟิงตั้งใจฟังทุกคำอย่างจดจ่อ

"ไปเถอะไอ้หนู เธอคือพญาอินทรี ท้องฟ้าสีครามแห่งนั้นเป็นของเธอ" สุดท้าย รานิเอรี่ตบไหล่หลิงเฟิง เป็นสัญญาณให้เตรียมตัวลงสนาม

มองดูแผ่นหลังที่สูงใหญ่แต่ยังแฝงความไร้เดียงสานั้น แววตาของแม่ทัพเฒ่าฉายแววสับสนวูบหนึ่ง "ฉันไม่รู้ว่าการส่งเธอลงไปเร็วขนาดนี้จะเป็นผลดีหรือผลเสียกันแน่"

"หลิง!" จู่ๆ เขาก็ตะโกนเรียกอีกครั้ง

หลิงเฟิงหันกลับมามองร่างผมขาว

"จำไว้! อย่าให้เจ็บตัวเด็ดขาด!"