บทที่ 11: เจ้าเขาไท่หมิงสำแดงเดช

บทที่ 11: เจ้าเขาไท่หมิงสำแดงเดช

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

"หลิงเอ๋อร์ ตื่นเถอะ!"

สวี่หลิงได้ยินใครบางคนเรียกชื่อเธอ

เธอลืมตาอันงัวเงียขึ้นมา ก็พบว่าเป็นสวี่ผิงอัน พี่ชายของเธอที่กำลังปลุกเธอให้ตื่น

สวี่ผิงอันตื่นอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าของเขาดูมีเลือดฝาด เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ชัดเจนว่าพิษไอปีศาจได้หายดีเป็นปลิดทิ้งแล้ว

สวี่หลิงขยี้ตาเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป ก่อนจะปล่อยโฮออกมาด้วยความดีใจ

"ดีจังเลย! พี่ชาย ในที่สุดพี่ก็หายดีแล้ว!"

สวี่ผิงอันยกมือขึ้นใช้เสื้อเช็ดน้ำตาให้ผู้เป็นน้องสาวอย่างอ่อนโยน พลางปลอบโยน

"เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเจ้าไปหาสมุนไพรนี้มาได้ยังไง?"

เขาชูใบไม้สีม่วงอ่อนที่เจอในครัวขึ้นมา

สมุนไพรล้ำค่าอย่าง 'โสมเงินใบม่วง' ไม่ใช่ของที่จะหาได้ง่ายๆ เขากลัวว่าน้องสาวจะต้องลำบากตรากตรำไปไม่น้อย

สวี่หลิงจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พี่ชายฟัง ตั้งแต่ตอนที่เธอไปจุดธูปอธิษฐานที่ศาลเจ้า แล้วท่านเจ้าเขาไท่หมิงก็มาเข้าฝัน ชี้ทางให้เธอไปพบโสมเงินใบม่วงได้สำเร็จ

คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านอาจลืมเลือนเจ้าเขาไท่หมิงไปแล้ว แต่สวี่ผิงอันเป็นหนึ่งในผู้ศรัทธาเพียงไม่กี่คนที่ยังคงยึดมั่น

ทว่า แม้แต่สวี่ผิงอันเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวปาฏิหาริย์จากปากน้องสาวก็ยังอดตกตะลึงไม่ได้

"ท่านเจ้าเขาไท่หมิงสำแดงเดช! ท่านสำแดงเดชจริงๆ!" สวี่ผิงอันอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น

"พี่รู้อยู่แล้วว่าท่านเจ้าเขาไท่หมิงคอยปกป้องคุ้มครองพวกเรามาโดยตลอด!"

สวี่ผิงอันเสนอขึ้น "ไปกันเถอะ! พวกเราไปซื้อข้าวของที่ตลาด แล้วไปแก้บนที่ศาลเจ้า เพื่อขอบคุณท่านเจ้าเขาไท่หมิงที่เมตตาคุ้มครอง!"

สวี่หลิงพูดเสียงอ้อมแอ้ม "แต่เงินเราเหลือไม่มากแล้วนะจ๊ะ..."

ลำพังแค่ค่ายาของสวี่ผิงอันก็หมดเงินไปโขแล้ว เงินที่เหลือต้องเก็บไว้จ่ายภาษีช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงอีก

สวี่ผิงอันไม่พูดพร่ำทำเพลง เขามุดเข้าไปใต้เตียงอย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบเศษเงินก้อนหนึ่งออกมาจากรอยแตกของแผ่นไม้กระดานใต้เตียง เงินสองตำลึงนี้คือเงินเก็บก้อนสุดท้ายของเขา

สวี่หลิงมองพี่ชายที่คลานออกมาจากใต้เตียงพร้อมเงินซ่อนแอบที่งัดออกมาโชว์ ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ เธอก็ถลึงตาใส่พี่ชายทันที

"แหมๆ กล้าซ่อนเงินไว้ไม่บอกข้านะ!" สวี่หลิงคว้าไม้กวาดที่อยู่ใกล้มือขึ้นมา

สวี่ผิงอันรีบแก้ตัวพัลวัน "หยุดก่อนๆ! เงินก้อนนี้พี่ตั้งใจเก็บไว้เป็นสินเดิมให้เจ้าตอนออกเรือนต่างหากเล่า"

สวี่หลิงวางไม้กวาดลงทันที คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย

สวี่ผิงอันเห็นน้องสาวกังวลเรื่องใช้เงินจึงปลอบใจ "เงินทองของนอกกาย หาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่การแก้บนท่านเจ้าเขาไท่หมิงจะชักช้าไม่ได้! อย่าห่วงเลย ไว้พี่จะขยันทำงานหาเงินให้มากกว่าเดิม"

สวี่หลิงพยักหน้าหงึกหงัก บุญคุณช่วยชีวิตของท่านเจ้าเขาไท่หมิง เงินแค่นี้จะไปนับเป็นอะไรได้?

ไม่นานนัก สองพี่น้องก็มาถึงตลาดที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเยว่ซี

พ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้ากันเซ็งแซ่ ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ตลาดยามเช้าของหมู่บ้านเยว่ซีช่างคึกคักมีชีวิตชีวา

สวี่ผิงอันจำได้ว่าน้องสาวเล่าว่าปลาเค็มที่เป็นของเซ่นไหว้หายไปตอนที่เธอกราบไหว้ เขาจึงเดาว่าท่านเจ้าเขาไท่หมิงน่าจะโปรดปรานการกินปลา

สองพี่น้องจึงตกลงใจซื้อปลาหลีฮื้อตัวใหญ่มาหนึ่งตัว

สวี่ผิงอันยังรู้สึกว่าไม่จริงใจพอ เพราะบุญคุณช่วยชีวิตของท่านเจ้าเขานั้นประเมินค่าไม่ได้ เขาจึงเจียดเงินที่เหลือส่วนหนึ่งซื้อขาหมูเพิ่มมาอีกขา

รวมกับเหล้าข้าวขวดเล็ก ธูปและเทียนอีกจำนวนหนึ่ง เบ็ดเสร็จแล้วพวกเขาใช้เงินไปกว่าเก้าร้อยอีแปะ เกือบหนึ่งตำลึงเลยทีเดียว

หลังจากซื้อของเสร็จ ระหว่างทางกลับบ้าน ทั้งคู่ก็บังเอิญเจอ 'ป้าซุน'

ป้าซุนถือตะกร้าผัก ยืนคุยสัพเพเหระอยู่กับกลุ่มแม่บ้านชาวนา เมื่อเห็นสองพี่น้องตระกูลสวี่เดินมา นางก็อดแปลกใจไม่ได้

เมื่อสองวันก่อน นางยังเห็นแม่หนูนี่ยืนหน้าเศร้าบอกว่าพี่ชายป่วยหนักอยู่เลย

แต่วันนี้คนกลับมายืนอยู่ตรงหน้า แข็งแรงดีเป็นปกติ

ป้าซุนรีบโบกมือทักทาย

"อ้าว นั่นเจ้าสวี่ผิงอันไม่ใช่รึ? หายดีแล้วรึพ่อหนุ่ม?"

สวี่ผิงอันตอบกลับอย่างสุภาพ "ขอรับป้า ต้องขอบคุณหลิงเอ๋อร์ที่ช่วยดูแล"

สวี่หลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มกว้างจนแก้มปริ

แม่บ้านชาวนาอีกหลายคนที่อยู่แถวนั้น เห็นปลาตัวใหญ่และขาหมูที่สวี่ผิงอันหิ้วมา ก็พากันกระซิบกระซาบ

"ได้ยินว่าพ่อหนุ่มสวี่โดนพิษไอปีศาจเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ใช่รึ"

"ใช่ๆ ข้าก็ได้ยินมาว่าอาการหนักเจียนอยู่เจียนไปเชียวล่ะ"

พวกแม่บ้านเหลือบมองสวี่ผิงอันที่ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า พ่อหนุ่มคนนี้ดูแข็งแรงดีมากทีเดียว

"ค่ารักษาคงแพงน่าดูสินะ?"

"แน่นอนอยู่แล้ว ตาเฒ่าเฉินบ้านข้างๆ เคยเผลอกินเนื้อปีศาจเข้าไป ถึงกับต้องขายบ้านมารักษาพิษไอปีศาจเลยนะนั่น"

"แต่ดูพวกเขาสิ ยังมีเงินซื้อปลาซื้อเนื้อตัวเบ้อเริ่มเทิ่ม สองพี่น้องนี่ใช้เงินไม่เป็นเอาซะเลย"

สวี่หลิงหูดี ได้ยินคำนินทาของพวกป้าๆ ขาเม้าท์เข้าเต็มสองหู จนต้องขมวดคิ้ว

ป้าซุนเตือนด้วยความหวังดี "ใกล้จะถึงเวลาจ่ายภาษีฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อย่าใช้เงินมือเติบนักสิ ต้องรู้จักประหยัดบ้าง!"

สวี่หลิงรีบอธิบาย "ป้าซุนเข้าใจผิดแล้วจ้ะ ของพวกนี้เป็นของแก้บนที่จะเอาไปถวายท่านเจ้าเขาไท่หมิงต่างหาก"

ป้าซุนตาโตด้วยความตกใจ

ของแก้บนท่านเจ้าเขาไท่หมิง... หรูหราขนาดนี้เชียวรึ!?

"ก็เมื่อวานซืนข้าไปจุดธูปไหว้ท่านเจ้าเขาไท่หมิงมาจ้ะ ต้องขอบคุณท่านที่มาเข้าฝันข้า ทำให้ข้าไปหาสมุนไพรวิเศษมารักษาพี่ชายจนหายดี"

"เข้าฝัน?" ป้าซุนมองสวี่หลิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"จ้ะ ถ้าท่านเจ้าเขาไท่หมิงไม่มาเข้าฝันบอกตำแหน่งของ 'โสมเงินใบม่วง' ให้ ข้าคงหาไม่เจอต่อให้พลิกป่าหาอีกสามวันสามคืนก็ตาม"

สวี่ผิงอันพยักหน้ายืนยันคำพูดของน้องสาว "โสมเงินใบม่วงเป็นของหายากมาก ร้านยาในอำเภอขายกันตั้งสิบตำลึง ถ้าไม่ใช่เพราะความเมตตาของท่านเจ้าเขา ต่อให้พวกเราเทหมดหน้าตักก็คงไม่มีปัญญาซื้อ"

เทียบกับเงินแค่ไม่เท่าไหร่ที่เอามาซื้อปลาซื้อเนื้อถวายท่านเจ้าเขาแล้ว เรื่องแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?

พอได้ยินราคาตั้งสิบตำลึง ป้าซุนและกลุ่มแม่บ้านต่างพากันสูดปากด้วยความตกใจ เงินจำนวนนั้นซื้อเนื้อกินได้ตั้งไม่รู้กี่มื้อ

แต่ยกเว้นป้าซุนแล้ว แม่บ้านคนอื่นๆ ต่างส่ายหัว ยังคงไม่ค่อยเชื่อคำพูดของสองพี่น้องตระกูลสวี่เท่าไหร่นัก

สมัยนี้จะยังมีเทพารักษ์ที่ไหนศักดิ์สิทธิ์อยู่อีก? ทั้งหมู่บ้านต่างรู้กันดีว่าท่านเจ้าเขาไท่หมิงหมดความขลังไปนานแล้ว

เมื่อเจ็ดปีก่อน ถ้าใครเจ็บไข้ได้ป่วยหรือโดนผีเข้า แค่ไปขอฮู้ที่ศาลเจ้ามาเผาเป็นน้ำมนต์ดื่ม วันรุ่งขึ้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง ฤทธิ์เดชในการปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายรักษาโรคภัยไข้เจ็บนั้นเห็นผลทันตา

แต่หลังจากเกิดปรากฏการณ์ดาวเรียงตัวเก้าดวงอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อเจ็ดปีก่อน ท่านเจ้าเขาไท่หมิงก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์อีกเลย

เมื่อก่อนการเซ่นไหว้เทพเจ้าจะช่วยให้ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล แต่ไม่กี่ปีมานี้ ถ้าไม่เจอน้ำท่วมหนักก็เจอภัยแล้งรุนแรง จนผลผลิตตกต่ำ แถมปีนี้ที่นาของหมู่บ้านยังโดนหนูระบาดอีกต่างหาก

ถ้าท่านเจ้าเขาไท่หมิงยังศักดิ์สิทธิ์จริง ผู้คนคงแห่กันไปกราบไหว้จนหัวกระไดไม่แห้งไปนานแล้ว

แถม 'หน่วยปราบปีศาจ' ของทางการยังเคยประกาศข่าวอย่างเป็นทางการว่า "ทวยเทพจากลา พรศักดิ์สิทธิ์สูญสิ้น"

พวกนางเชื่อว่าสวี่หลิงคงแค่โชคดีไปเจอสมุนไพรเข้าโดยบังเอิญมากกว่า

ถึงกระนั้น เมื่อเห็นสองพี่น้องปลอดภัยดี พวกแม่บ้านก็อดดีใจด้วยไม่ได้ โดยเฉพาะกับสวี่หลิง

ในยุคสมัยแบบนี้ การต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีผู้ชายคอยช่วยทำงานหนักในบ้านไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นแต่ไกล ดึงดูดให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหยุดดูและส่งเสียงฮือฮาเป็นระยะ

สองพี่น้องตระกูลสวี่และกลุ่มแม่บ้านชาวนาอดสงสัยไม่ได้ จึงพากันเดินไปดู

สวี่หลิงเบียดตัวเข้าไปใกล้ เขย่งเท้าดู

เธอเห็นพรานป่าร่างกำยำคนหนึ่งกำลังลากรถลา บนรถนั้นมี 'พังพอนเหลือง' ตัวมหึมาถูกมัดอยู่

ร่างของเจ้าพังพอนเหลืองใหญ่โตราวกับลูกวัว กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งคันรถ ขนสีเหลืองสดใสของมันต้องแสงแดดเป็นประกายสีทองอร่ามดูสะดุดตา

"ตัวเบ้อเริ่มเลย!"

"หรือว่ามันจะกลายเป็นปีศาจไปแล้ว?"

ชาวบ้านที่มุงดูต่างตื่นตะลึงและวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส

ใบหน้าของพรานป่าเปื้อนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ราวกับกำลังอวดผลงานชิ้นโบแดงขณะลากรถลาเดินไปตามถนน