บทที่ 69 เผยจุดประสงค์ที่แท้จริง

ภายในห้องนั่งเล่นของคอนโดเกาฟางฟาง เกาตงซวี่เอนกายพิงโซฟาอย่างผ่อนคลาย ในมือมีบุหรี่ที่ควันพวยพุ่ง เขามองเกาฟางฟางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งกำลังพยายามย่อยข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ

"พี่ครับ เขาทำผิดจริง ๆ นั่นแหละ แต่เชื่อผมเถอะ มนุษย์ทุกคนต่างก็มีจุดอ่อน ไม่มีใครที่แข็งแกร่งจนไร้ช่องโหว่หรอก..."

เกาฟางฟางยิ้มเยาะอย่างเย็นชา "เขาอ่านประวัติศาสตร์มาทั้งชีวิต ไม่มีทางที่จะไม่รู้เรื่อง 'นารีเป็นพิษ' และยิ่งไม่มีทางดูไม่ออกว่านั่นคือกับดัก แต่เขาก็ยังกระโดดลงไป ดูท่าเสน่ห์ของยัยผู้หญิงคนนั้นคงไม่ธรรมดาจริง ๆ..."

"ก็แหม เขาคัดเลือกมาให้ตรงตามความชอบโดยเฉพาะเลยนี่นา สองพี่น้องคู่นี้ก็น่าสงสารนะ คนหนึ่งเป็นของเล่น อีกคนเป็นเครื่องมือ..." เกาตงซวี่ส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ

"แล้วเรื่องรูปถ่ายกับวิดีโอพวกนั้นล่ะจะทำยังไง?" แม้จะโกรธแค้นพ่อของตัวเอง แต่เกาฟางฟางก็ยังคงมีสติพอที่จะถามอย่างใช้เหตุผล

"ผมให้หนักสืบเอกชนตามรอยไอ้คนแซ่ตู้ที่เป็นงูพิษตัวนั้นแล้วล่ะครับ เพียงแต่ตอนนี้ผมยังไม่มีกำลังคนที่ไว้ใจได้ รอให้ผมรวบรวมคนได้ก่อน ผมจะไปฮ่องกงเพื่อลากคอไอ้งูพิษนั่นออกมา แล้วทำลายของพวกนั้นทิ้งให้หมด เพื่อกำจัดระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่สุดก่อนที่มันจะบึ้มขึ้นมาสักวัน" เกาตงซวี่บอกแผนการของเขา

"แกมั่นใจเหรอว่าของพวกนั้นมีแค่ที่ไอ้แซ่ตู้คนเดียว? แล้วงูพิษอีกตัวล่ะ?" ถึงเกาฟางฟางจะเกลียดพ่อ แต่เธอก็ไม่อยากเห็นเขาล่มจม เมื่อมีศัตรูจากภายนอกเข้ามา ความขัดแย้งภายในครอบครัวก็ต้องวางไว้ก่อน

"ไอ้คนแซ่จ้าวนั่นเป็นคนละโมบและขี้เหนียวเกินไป คนประเภทนี้ถ้าไม่มีพ่อดี ๆ คอยหนุนหลัง ด้วยความจองหองพองขนของมัน คงตายไปนานนับครั้งไม่ถ้วนแล้วล่ะ ในมือมันไม่น่าจะมีของพวกนั้นหรอก แต่ก็นั่นแหละ อะไรก็เกิดขึ้นได้ เพราะฉะนั้นพี่ครับ ผมต้องการของบางอย่างมาเพื่อยืนยันข้อสันนิษฐานของผม..."

ในที่สุด เกาตงซวี่ก็เผยจุดประสงค์ที่แท้จริงในการเล่าความจริงทั้งหมดให้เกาฟางฟางฟัง

"ลมเย็นละลายโศก (เปยซูชิงเฟิง) น่ะ พี่ทำไม่ได้หรอกนะ..." เกาฟางฟางเป็นคนฉลาด แค่ฟังก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง เธอค้อนให้เขาวงใหญ่

"งั้นก็เอาเป็นยาสลบสูตรแรงพิเศษก็ได้ครับ แค่สูดเข้าไปนิดเดียวก็หมดแรงขัดขืน..."

ดวงตาของเกาตงซวี่ทอประกายแจ่มชัดพลางกล่าวต่อ "แล้วก็... ผมต้องการยาสัจจะ ด้วยครับ—"

เกาฟางฟางมองเกาตงซวี่พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะตอบตกลงตามคำขอที่เกินเลยของลูกพี่ลูกน้องคนที่เธอเริ่มจะดูไม่ออกคนนี้ดีไหม

"พี่ครับ วางใจเถอะ ผมไม่เอาไปทำเรื่องเลวร้ายหรอก พี่ก็รู้แล้วนี่นาว่าโลกนี้มันไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่คิด หรือจะพูดว่ามีอันตรายซ่อนอยู่ทุกที่เลยก็ได้ ถ้าเราไม่มีความสามารถในการป้องกันตัว เราก็คงทำได้แค่เป็นคนธรรมดาที่ยอมรับชะตากรรมไปวัน ๆ แต่ทั้งพี่และผม เราถูกกำหนดมาแล้วว่าจะเป็นคนธรรมดาไม่ได้ ในฐานะครอบครัวเดียวกัน เราย่อมรุ่งเรืองไปด้วยกัน และล่มจมไปด้วยกันนะครับ" เกาตงซวี่ใช้ทั้งเหตุผลและอารมณ์ในการเกลี้ยกล่อม

"......"

เกาฟางฟางตกอยู่ในภวังค์ความคิด สุดท้ายเธอก็มองเกาตงซวี่แล้วเอ่ยว่า "ตกลง ก่อนแกจะไป พี่จะเตรียมของไว้ให้ แต่จะเอากลับประเทศได้ไหม นั่นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของแกเองนะ"

"หึหึ" เกาตงซวี่ยิ้มกว้างพลางขยี้บุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ และท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความทึ่งของเกาฟางฟาง เขาก็ขยับมือประสานกันครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เผยให้เห็นดอกกุหลาบสีแดงสดหนึ่งดอก

"พี่ครับ ผมให้—"

"เดี๋ยวสิ... แกทำได้ยังไงน่ะ? พี่ไม่เห็นรู้เลยว่าแกมีฝีมือแบบนี้ด้วย?" เกาฟางฟางรับดอกกุหลาบมาแล้วรีบถามด้วยความสงสัย

"เสน่ห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมายากลคือความลึกลับครับ ถ้าบอกความจริงไปมันก็ไม่สนุกสิ" เกาตงซวี่เอ่ยยิ้ม ๆ "ตราบเท่าที่ผมต้องการ ไม่มีใครหาของที่ผมซ่อนไว้ตามตัวเจอหรอกครับ แน่นอนว่าต้องไม่ใช่ของที่ใหญ่เกินไปนะ..."

"ทำเป็นได้ใจไปเถอะ—" เกาฟางฟางถือดอกกุหลาบไว้พลางค้อนให้เกาตงซวี่ที่กำลังทำท่าทางภูมิอกภูมิใจด้วยความเอ็นดู

"แต่พี่ครับ พี่มั่นใจนะว่าจะผลิตของที่ผมต้องการได้จริง ๆ?" เกาตงซวี่ถามย้ำ

"ดูถูกพี่สาวแกเกินไปหรือเปล่า?" เกาฟางฟางเอ่ยอย่างถือดี "วางใจเถอะ พูดให้เข้าใจง่าย ๆ มันก็แค่ยาสลบสูตรหนึ่งเท่านั้นแหละ นี่แกที่เป็นคนทำด้านเครื่องจักรกลกล้าสงสัยในความเป็นมืออาชีพของพี่เชียวเหรอ?"

"หึหึ ไม่ได้สงสัยครับ แค่รู้สึกว่ามันน่าจะยากเลยถามดูเฉย ๆ" เกาตงซวี่รีบประจบเอาใจ

"เหอะ ไม่คุยด้วยแล้ว ง่วงแล้วล่ะ ไปอาบน้ำนอนเถอะ พรุ่งนี้จะพาไปร้านปืน..." เกาฟางฟางลุกขึ้นพูดจบก็เดินตรงเข้าห้องนอนของตัวเองไปทันที

เกาตงซวี่มองตามหลังเกาฟางฟางพลางยิ้มบาง ๆ เขารู้ดีว่าคืนนี้พี่สาวของเขาคงจะข่มตาหลับได้ยาก เพราะข้อมูลที่เขาบอกเธอนั้นมันเกินกว่าข้อเท็จจริงที่เธอเคยรับรู้ไปมากทีเดียว

ติ๊ก—

เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาอีกมวน ถือที่เขี่ยบุหรี่เดินไปที่หน้าต่าง พ่นควันออกมาพลางมองลงไปยังประตูโรงแรมคอนติเนนทัลที่อยู่ไกลออกไปเบื้องล่าง เขาหรี่ตาลงและจมดิ่งสู่ห้วงความคิด

เช้าวันรุ่งขึ้น เกาตงซวี่ที่ถูกเสียงเคาะประตูปลุกให้ตื่นยังคงอิดออดอยู่บนเตียง เขาขานรับพี่สาวไปทีหนึ่ง ก่อนจะเก็บผ้าคลุมศพยันต์ธารณีที่รองอยู่ใต้ร่างเข้าสู่พื้นที่มิติ

และพื้นที่มิติเก็บของของเขา หลังจากผ่านการดูดซับพลังอีกสองครั้ง ก็ได้ขยายตัวขึ้นจนกลายเป็นยี่สิบลูกบาศก์เมตรแล้ว ซึ่งมีขนาดพอ ๆ กับห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่งเลยทีเดียว

เพียงแต่เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า พลังปราณบนผ้าคลุมศพยันต์ธารณีลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงประมาณหนึ่งในสามของเดิมเท่านั้น แถมเมื่อคืนช่วงเวลาที่เขาได้อยู่ในวิหารเพื่อฟังบทสวดมนต์ก็สั้นลงกว่าสามครั้งก่อนหน้านี้ถึงครึ่งหนึ่ง และภาพในความฝันก็บิดเบี้ยวมากขึ้น

เขาคาดเดาว่า หลังจากดูดซับครั้งต่อไปจบลง เขาคงไม่สามารถ "ท่องฝัน" ได้อีกแล้ว

เขาเริ่มลังเลว่าจะดูดซับพลังปราณที่เหลืออยู่นี้ต่อดีหรือไม่

นอกจากนี้เขายังพบว่า การดูดซับพลังปราณจากผ้าคลุมศพยันต์ธารณีไม่ได้ทำให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นแบบพลิกฟ้าพลิกดิน แต่กลับไปเสริมสร้างด้านประสาทสัมผัสทั้งห้าและพลังจิตวิญญาณแทน

ทั้งสายตา การได้ยิน ความเร็วในการตอบสนอง ความจำ และลางสังหรณ์ ล้วนก้าวล้ำเกินขีดจำกัดของคนปกติไปไกลแล้ว

อย่างเช่นตอนนี้ แม้ประตูห้องจะปิดสนิท แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงต่าง ๆ ที่เกาฟางฟางกำลังทำมื้อเช้าอยู่ในครัวได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

เขาลุกขึ้นแต่งตัว เดินออกจากห้องนอนไปล้างหน้าล้างตา

"มื้อเช้าแบบตะวันตกนะ กินแก้ขัดไปก่อนแล้วกัน..."

ที่โต๊ะอาหาร เกาฟางฟางวางขนมปังโทสต์ทาเนย ไข่ดาว เบคอน ไส้กรอกย่าง และแฮมแผ่นลงตรงหน้าเกาตงซวี่ พร้อมรินนมสดรสหวานให้อีกสองแก้ว ก่อนจะนั่งลงแล้วเอ่ย

"ดีกว่าตอนที่ผมอยู่ที่อังกฤษตั้งเยอะครับ" เกาตงซวี่ยิ้มพลางหยิบขนมปังมาแซนด์วิชไข่ดาว เบคอน และมะเขือเทศฝานเข้าด้วยกัน แล้วกัดคำใหญ่พร้อมโชว์สีหน้าพึงพอใจ

"พูดถึงอาหารอังกฤษ พี่เริ่มจะสงสารแกขึ้นมาเลยล่ะ คิก ๆ..." เกาฟางฟางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

เกาตงซวี่ยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า "ตอนนี้แค่นึกถึงปลาทอดกับมันฝรั่งของอังกฤษ ผมก็รู้สึกเลี่ยนจะแย่แล้วครับ..."

"พวกโจรสลัดน่ะ แกยังจะไปหวังว่าพวกเขาจะมีวัฒนธรรมการกินอะไรอีกล่ะ" เกาฟางฟางเอ่ยประชดประชันด้วยสีหน้าดูแคลน

"พูดถึงอังกฤษ มันก็อดทำให้ผมนึกถึงฮ่องกงไม่ได้นะพี่ พี่ลองไปฮ่องกงดูไหมล่ะ? ผมว่าด้วยความรู้และความสามารถของพี่ มหาวิทยาลัยหรือห้องแล็บที่ฮ่องกงต้องเสนอสวัสดิการระดับสูงให้พี่แน่นอน" เกาตงซวี่หาจังหวะเกลี้ยกล่อมต่อ

"เอาละ ๆ พี่รู้แล้ว พี่จะเก็บไปคิดดูอีกทีนะ แกเลิกพูดเรื่องนี้เถอะ ฟังจนหูแฉะแล้ว..." เกาฟางฟางค้อนวงใหญ่พลางเอ่ยอย่างเริ่มรำคาญ

"โอเคครับ โอเค..." เกาตงซวี่ส่ายหน้าหัวเราะอย่างอ่อนใจ

"รีบกินเถอะ พี่นัดผู้จัดการเหลียงไว้แล้ว วันนี้จะให้แกได้ระบายอารมณ์ให้เต็มที่เลย"

"เป็นสนามยิงปืนในร่มเหรอครับ?"

"ต้องในร่มสิ ถ้าจะเอาสนามกลางแจ้งแกต้องไปถึงนิวเจอร์ซีย์โน่น..."

"โอเคครับ"

ที่ร้านปืนเวสต์ไซด์ เกาตงซวี่ได้พบกับผู้จัดการเหลียงที่พี่สาวของเขาชื่นชมนักหนา เขาเป็นชายผมสั้นเกรียน ใบหน้ากลม สวมเสื้อสเวตเตอร์แขนยาวสีเทาเข้ม กางเกงคาร์โกสีกากีอ่อน ใบหน้าดูมีโหงวเฮ้งแห่งความโชคดี มองแวบแรกดูเหมือนพี่ชายข้างบ้านผู้มีน้ำใจและรักพวกพ้องในซีรีส์ฮ่องกงจริง ๆ

หลังจากเกาฟางฟางแนะนำให้รู้จัก เกาตงซวี่ก็ได้รับการต้อนรับอย่างสนิทสนมราวกับเพื่อนเก่า ทั้งการจับมือ แตะมือ ตบไหล่ และพูดคุยทักทาย แม้จะเป็นการพบกันครั้งแรกก็ตาม

เกาตงซวี่มองดูเจ้าของร้านปืนที่ยิ้มแย้มดูไร้พิษสงตรงหน้า แล้วอดทนทอดถอนใจในใจไม่ได้ว่า ยิ่งเป็นคนที่ดูธรรมดาและเรียบง่ายเท่าไร มักจะเป็นคนที่มีความสามารถซ่อนอยู่มากเท่านั้น

"เคยเล่นปืนมาก่อนไหม?" เหลียงต๋าหลุนถามด้วยรอยยิ้ม

"ตอนเรียนที่อังกฤษเคยเล่นบ้างครับ ที่สนามยิงปืนเหมือนกัน..." เกาตงซวี่ตอบยิ้ม ๆ

"อืม งั้นก็ง่ายเลย มาเถอะ เลือกปืนที่ชอบไปสักสองสามกระบอกก่อน แล้วเราค่อยเข้าไปในสนามกัน..."

แม้เกาตงซวี่จะบอกว่าเคยเล่นที่อังกฤษมาบ้าง แต่เหลียงต๋าหลุนก็ยังคงสอนกฎความปลอดภัยในการใช้ปืนให้อย่างใจเย็น รวมถึงสอนเกร็ดความรู้พื้นฐานต่าง ๆ เช่น การล้างมือหลังยิงปืนเพื่อป้องกันสารตะกั่วเข้าสู่ร่างกาย พร้อมทั้งสาธิตท่าทางการจับปืนและแบ่งปันประสบการณ์การยิงปืนให้ดูด้วยตนเอง ต้องยอมรับว่าบริการของเขาดีเยี่ยมจริง ๆ

พี่น้องตระกูลเกาสวมที่ครอบหูตัดเสียงรบกวน โดยมีเหลียงต๋าหลุนพาเดินผ่านประตูสองชั้นเข้าไปในสนามยิงปืน พื้นที่ไม่ได้กว้างขวางนัก ทางเดินกว้างประมาณสองคนเดินได้เท่านั้น ทันทีที่ก้าวเข้าไปในสนามยิงปืน เกาตงซวี่ก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นจาง ๆ ในลำคอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอุปาทานหรือเปล่า แต่เขากลับรู้สึกถึงกลิ่นคาวหวานจาง ๆ

เมื่อถามดูจึงได้รู้ว่าเป็นเพราะตะกั่วที่อยู่ในลูกกระสุน เหลียงต๋าหลุนหัวเราะพลางบอกว่า "ไม่ต้องกังวลหรอก ถ้าจะให้ถึงขั้นตะกั่วเป็นพิษจริง ๆ แกต้องไปเลียฝาผนังในสนามยิงปืนนี้ให้ทั่วทุกด้านนั่นแหละ!"

จบบท