บทที่ 7: การคำนวณของฮายาชิกิ

บทที่ 7: การคำนวณของฮายาชิกิ

ติ๋ง... ติ๋ง...

เสียงน้ำหยดจากฝักบัวในห้องน้ำค่อย ๆ แผ่วลงจนเงียบสนิท

ครู่ต่อมา ฮายาชิกิ ก็ก้าวออกมาในชุดคลุมอาบน้ำ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดเรือนผมที่เปียกชื้น มือข้างหนึ่งสะบัดเปิดฝาพับโทรศัพท์และปลดล็อกหน้าจอ

“พรุ่งนี้ 1 ทุ่ม มาที่บาร์”

ข้อความสั้น ๆ จากหมายเลขที่ไม่ระบุตัวตน

เขาไม่ได้แสดงปฏิกิริยาตื่นเต้นใด ๆ หลังจากอ่านจบ เพียงแค่กดลบข้อความทิ้งแล้วเดินไปที่หน้าต่างห้องนอน

ไม่แปลกที่ ยิน จะนัดเจออีกรอบ แม้จะยังไม่มีหลักฐานมัดตัวฮายาชิกิได้ แต่ใครจะรู้ว่าหมอนั่นจะมาไม้ไหน?

แต่สำหรับตอนนี้... มันไม่ใช่เรื่องใหญ่

ในสายตาของฮายาชิกิ องค์กรชุดดำรับมือได้ง่ายกว่าที่คิด

ตราบใดที่เขาทำงานสำเร็จ และไม่สร้างความเสียหาย...หรืออย่างน้อยก็ไม่ ถูกจับได้ ว่าสร้างความเสียหาย...ให้แก่ผลประโยชน์ขององค์กร... ทุกอย่างก็เป็นเรื่องที่เจรจากันได้

แม้แต่ยินที่ขึ้นชื่อเรื่องการฆ่าพวกเดียวกันโดยไม่ลังเล ก็ยังต้องกัดฟันทนร่วมงานกับพวกศิลปินเดี่ยวอย่าง เวอร์มุธ หรือ เบอร์เบิน ที่มักจะเคลื่อนไหวอย่างลึกลับและเป็นเอกเทศ หรือแม้แต่ ปิงก้า ที่กล้าท้าทายเขาซึ่งหน้า เหตุผลเดียวที่คนพวกนั้นรอดมาได้ก็คือ "ความสามารถ"... และความจริงที่ว่ายินจับไม่ได้คาหนังคาเขาว่าพวกนั้นล้ำเส้น

แต่กระนั้น... ถ้ายินเกิดถูกใจและเรียกใช้งานสกปรกบ่อย ๆ คง... ไม่สะดวกเท่าไหร่

“ฉันควรรีบสร้างชื่อเสียงและสถานะทางสังคมให้ตัวเองมากกว่านี้...”

ขนาดระดับ ปิสโก้ ที่มีหน้ามีตาในสังคมระดับสูง ยังแทบไม่ถูกเรียกใช้งานในภารกิจทั่วไป เพราะสถานะทางสังคมที่ค้ำคออยู่

ดังนั้น ฮายาชิกิจึงประเมินว่า แค่เป็นนักเขียนนิยายสืบสวนมันยังไม่พอ

“ถ้าฉันเป็นนักสืบที่มีชื่อเสียงและปฏิบัติงานจริง...”

เขาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิด

องค์กรไม่ได้ขาดแคลนนักฆ่า แต่คนที่สามารถสืบคดีได้อย่างเปิดเผย รวบรวมข้อมูลข่าวกรองได้โดยไม่น่าสงสัย... นักสืบ... ย่อมมีมูลค่ามากกว่าหลายเท่า

และความจริงแล้ว ฮายาชิกิวางแผนเส้นทางนี้มาตั้งแต่ต้น

เดธโน้ต ทรงพลังก็จริง แต่การพึ่งพาแค่ฐานข้อมูลอาชญากรรมขององค์กรเพื่อหาเหยื่อ อาจทำให้ถูกเพ่งเล็งได้ในสักวันหนึ่ง แต่นักสืบสามารถคลุกคลีกับโลกอาชญากรรมและคนร้ายได้อย่างอิสระโดยไม่มีใครสงสัย และนั่นจะทำให้เขาได้พบกับ ยอดฝีมือ

อย่างเช่น สกอร์เปียน มือสไนเปอร์ที่ชอบยิงเจาะตาขวา... หรือ เควิน โยชิโน อดีตพลซุ่มยิงนาวิกโยธินสหรัฐ... หรือนักฆ่าที่ใช้ลวดรัดคอสังหารเหยื่ออย่าง ทาจิบานะ มาโยอิ

ไม่ใช่ว่าฮายาชิกิต้องการให้คนพวกนั้นมาฆ่าแทน...เขามี เดธโน้ต อยู่แล้ว

แต่การเข้าถึงทักษะและตัวตนของคนพวกนั้นมีข้อได้เปรียบอื่น

ตัวอย่างเช่น ถ้าเขาเขียนสั่งให้คนไร้ฝีมือหยิบปืนไรเฟิลมายิงหัวใครสักคนในระยะ 600 หลา สมุดโน้ตจะปฏิเสธเงื่อนไขเพราะมันเป็นไปไม่ได้ทางกายภาพ แต่ถ้าเขาบงการ สไนเปอร์ของจริง ให้ทำล่ะ? นั่นมันหนังคนละม้วน

และเพราะคนพวกนั้นเป็นอาชญากรอยู่แล้ว ยอดคนตายที่เพิ่มขึ้นจึงไม่น่าสงสัย

“...”

เมื่อความคิดแล่นพล่านด้วยความสนใจ ฮายาชิกิก็โยนผ้าขนหนูทิ้งและนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์

เขาเปิดเบราว์เซอร์ พิมพ์คำว่า Lupin III ลงในช่องค้นหา อินเทอร์เน็ตเต่าคลานใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะโหลดผลลัพธ์

จอมโจรลูแปงที่ 3 อาชญากรข้ามชาติที่ถูกหมายหัว ทายาทของอาร์แซน ลูแปง ผู้ต้องสงสัยในคดีปล้นระดับโลกมากมาย ปัจจุบันถูกออกหมายจับในกว่า 30 ประเทศ...

มีตัวตนอยู่จริงสินะ

ฮายาชิกิกวาดสายตาอ่านข้อมูลที่สว่างวาบบนหน้าจอ

ลูแปงที่ 3 เป็นตัวเอกมังงะยอดฮิตยุค 70 ซีรีส์นี้เคยครอสโอเวอร์กับ ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ในรูปแบบภาพยนตร์มาแล้ว... แสดงว่าโลกสองใบนี้เชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์

จักรวาลของลูแปงมีตัวละครที่ใช้งานได้เพียบเลย...

ฮายาชิกิโน้มตัวเข้าไปใกล้จอ สมองประมวลผลเร็วรี่

ก่อนจะมาเกิดใหม่ เขาไม่เคยเป็นนักฆ่าหรือสายลับ ไม่เคยจับปืน เรียนศิลปะป้องกันตัวมาบ้างก็จริง... แต่เมื่อเทียบกับพวกสัตว์ประหลาดในโลกนี้ เขาเป็นแค่มือสมัครเล่น

ถ้าตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย เดธโน้ต ก็ช่วยให้เขาชักปืนเร็วกว่าลูกกระสุนไม่ได้

ความคิดของเขาล่องลอยไปไกล

ใช่ องค์ประกอบเหนือธรรมชาติมีอยู่จริงในจักรวาลโคนัน...เวทมนตร์ของ โคอิซึมิ อาคาโกะ คือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุด

แต่เวทมนตร์มันเอาแน่เอานอนไม่ได้

สิ่งที่เขาสนใจจริง ๆ คือตัวละครอีกตัวจากโลกของจอมโจรคิด: นักมายากลลวงตา กุนเทอร์ ฟอน โกลด์เบิร์ก ที่ 2

เบื้องหน้าคือมายากรระดับโลก เบื้องหลังคือนักฆ่าโค้ดเนม สไปเดอร์  ที่ถูกจ้างวานโดยองค์กรลึกลับและเป็นคู่ปรับของจอมโจรคิด ภาพลวงตาของหมอนั่นแทบจะเป็นเวทมนตร์... แต่น่าจะมีพื้นฐานมาจากเทคโนโลยีล้ำสมัย

ฮายาชิกิเปิดแท็บใหม่และค้นหาชื่อนั้น

มีรูปถ่ายและบทความสาธารณะเพียบ... ก็คนดังนี่นะ

เยี่ยม

เขาหยิบ เดธโน้ต ออกมาและเริ่มเขียน:

กุนเทอร์ ฟอน โกลด์เบิร์ก ที่ 2 -> เวลา 00:14:31 น. ของวันที่ 19 มีนาคม ตามเวลาโตเกียว เขาจะโทรศัพท์ข้ามประเทศมาที่เบอร์ 0081-xxx-xxx-xxx และปฏิบัติตามคำสั่งเสียงทุกประการอย่างเคร่งครัด จากนั้นในวันที่ 12 เมษายน เขาจะถูกฆ่าตายระหว่างเหตุวิ่งราวทรัพย์

ในต้นฉบับ ฮาคุบะเคยพูดไว้ว่าชื่อ "กุนเทอร์ ฟอน โกลด์เบิร์ก ที่ 2" เป็นชื่อปลอม แม้แต่สัญชาติก็ปลอม

ดังนั้นฮายาชิกิจึงไม่แปลกใจเลยเมื่อเวลาผ่านไปโดยที่โทรศัพท์ยังคงเงียบสนิท

เป็นไปตามคาด... ก็แค่ชื่อปลอม

เขาไม่ได้รู้สึกผิดหวัง

แต่ถ้าฉันมี 'ดวงตายมทูต' ล่ะก็ คงเห็นชื่อจริงจากรูปถ่ายไปแล้วแท้ ๆ...

คงต้องลองวิธีอื่น