บทที่ 22 สายเลือดโต้วตี้, เซียวซุนเอ๋อร์

บทที่ 22 สายเลือดโต้วตี้, เซียวซุนเอ๋อร์

จุดสูงสุดของไห่โป๋ตงคือขอบเขตโต้วหวงห้าดาว ผนึกที่อยู่บนตัวเขาเนิ่นนานเกินไป ต่อให้คลายผนึกได้ตอนนี้ พลังยุทธ์ก็คงถดถอยลงอยู่ดี

"มียาเช่นนี้ด้วยหรือ!"

ไห่โป๋ตงมีท่าทีตื่นเต้น

"สูตรยาที่เปิ่นจงครอบครองนั้น มีมากกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้นัก"

ซูอวิ๋นยิ้มบางๆ

ขอบเขตนักปรุงยาขั้นหกที่ระบบมอบให้นั้นไม่ธรรมดาเลย

เขาสามารถปรุงยาทุกชนิดที่ต่ำกว่าระดับหก ทั้งสูตรโบราณและปัจจุบัน แม้แต่สูตรยาบางชนิดที่สาบสูญไปแล้วในทวีปมัชฌิมา เขาก็ยังปรุงได้

"แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน... ข้าจะได้นำสูตรยาโบราณออกมาใช้เพื่อตอกย้ำตัวตนให้แน่นหนายิ่งขึ้น"

ในจักรวรรดิเจียหม่าอาจไม่มีใครสงสัยเขา แต่ถ้าเขาไปถึงแดนกลางในภายหลัง คงยากจะบอกได้

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเฒ่าสัตว์ประหลาดอีกไม่น้อยที่รอดชีวิตมานับพันปีจริงๆ

"ไห่โป๋ตง ตามเปิ่นจงไปที่ราชวงศ์"

ซูอวิ๋นกล่าวเสียงเบา ก้าวเท้าเพียงเล็กน้อยก็เกิดระลอกคลื่นในห้วงมิติ

จะไปราชวงศ์ทำไม? ไปหาเรื่องเจียซิงเทียนงั้นรึ?

"ขอรับ"

ไห่โป๋ตงงุนงง แต่ไม่ได้เอ่ยถาม เขาเรียกปีกปราณยุทธ์ออกมาและติดตามซูอวิ๋นไป

...

ในขณะนี้ ณ ราชวงศ์

"ตาเฒ่าไห่โป๋ตงคงฟื้นฟูพลังยุทธ์แล้วกระมัง?"

เจียซิงเทียนยืนอยู่บนระเบียง มองไปทางทิศที่ตั้งของตระกูลมิเตล สีหน้าซับซ้อน

ไห่โป๋ตงสามารถฟื้นฟูพลังยุทธ์ได้ด้วยการประจบสอพลอซูอวิ๋น ส่วนตัวเขาที่ล่วงเกินซูอวิ๋น กลับต้องถูกพิษร้ายเล่นงานจนพลังยุทธ์กึ่งพิการ

สถานการณ์ของเขากับไห่โป๋ตงกลับตาลปัตรกันอย่างสิ้นเชิง

องค์หญิงเหยาเย่ถอนหายใจ "การกลับมาของจักรพรรดิน้ำแข็งทำให้ตระกูลมิเตลแข็งแกร่งขึ้น ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อราชวงศ์เลยเพคะ"

"แล้วจะทำอย่างไรได้?"

เจียซิงเทียนส่ายหน้า

เหยาเย่รู้สึกปวดหัว นับตั้งแต่ต่อสู้กับยอดฝีมือโบราณผู้นั้น ท่านปู่ทวดก็แสดงท่าทีท้อถอยอย่างเห็นได้ชัด

ศึกนอกศึกในรุมเร้า จักรวรรดิเจียหม่าตกอยู่ในอันตรายแล้ว!

"เดี๋ยวนะ..."

ม่านตาของเจียซิงเทียนหดเกร็งทันที แม้จะต่อสู้ไม่ได้ แต่สายตาของเขายังเฉียบคม ร่างสองร่างบินออกมาจากตระกูลมิเตล มุ่งหน้าตรงมายังเมืองหลวง!

ครู่ต่อมา เหยาเย่ก็มองเห็นร่างของพวกเขาเช่นกัน นางดูตื่นตระหนก "ท่านปู่ทวด เรียกองครักษ์ดีไหมเพคะ?"

"จะมีประโยชน์อันใด?"

"งั้นเราทำได้แค่รออย่างสิ้นหวังหรือเพคะ?"

เหยาเย่กล่าวอย่างไม่ยินยอม

เจียซิงเทียนเองก็จนปัญญา ก่อนที่ซูอวิ๋นจะทะลวงระดับเขายังไม่ใช่คู่มือ นับประสาอะไรกับตอนนี้

ไม่กี่อึดใจต่อมา ทั้งสองก็ร่อนลงสู่เมืองหลวง

"เฒ่าสัตว์ประหลาด ไม่เจอกันนานเลยนะ!"

ไห่โป๋ตงหัวเราะเสียงดัง

"นั่นสินะ"

หลังจากไม่เจอกันหลายสิบปี เจียซิงเทียนก็รู้สึกตื้นตันใจเช่นกัน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้

เจียซิงเทียนมองไปที่ซูอวิ๋น ประสานมือคารวะและกล่าวว่า "มิทราบว่าใต้เท้ามีธุระอันใดถึงมาที่นี่หรือ?"

"เปิ่นจงหลับใหลไปนานเกินไป ขาดความเข้าใจในผืนแผ่นดินและยุคสมัยนี้ ทางราชวงศ์น่าจะมีนักประวัติศาสตร์ที่คอยบันทึกภูมิศาสตร์และเรื่องราวของผู้คนโดยเฉพาะใช่หรือไม่?"

"มีพะยะค่ะ"

เจียซิงเทียนและเหยาเย่สบตากัน ทั้งคู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นี้ย่อมไม่เป็นปัญหา เห็นซูอวิ๋นพาไห่โป๋ตงมา พวกเขาถึงขั้นคาดเดาไปในทางเลวร้ายที่สุด... ว่าซูอวิ๋นต้องการสนับสนุนตระกูลมิเตลให้ขึ้นมาแทนที่ราชวงศ์!

"เหยาเย่ พาใต้เท้าซูไปที่หอสมุดหลวง"

"เพคะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่เหยาเย่ได้สัมผัสใกล้ชิดกับซูอวิ๋น ยอดฝีมือระดับโต้วจงผู้นี้ช่างดูอ่อนเยาว์เหลือเกิน จนทำให้นางเผลอคิดไปชั่ววูบว่าซูอวิ๋นดูเด็กกว่านางเสียอีก?

"เชิญทางนี้เพคะ ใต้เท้าซู!"

เหยาเย่ยืดตัวตรงดูสง่างาม การอบรมสั่งสอนที่ดีเยี่ยมในฐานะองค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ทำให้นางไม่เสียกิริยาต่อหน้าซูอวิ๋น

"อืม"

การจากไปของซูอวิ๋นทำให้ไห่โป๋ตงและเจียซิงเทียนที่เกร็งอยู่ผ่อนคลายลงมาก ต่อหน้าซูอวิ๋น พวกเขาไม่อาจทำตัวตามสบายได้เลย

"ฮ่าฮ่าฮ่า เฒ่าสัตว์ประหลาด เราไม่ได้เจอกันหลายสิบปี มาให้ข้าทดสอบฝีมือหน่อยซิ!"

ไห่โป๋ตงเพิ่งฟื้นฟูพลังยุทธ์จึงอดไม่ได้ที่จะคันไม้คันมืออยากต่อสู้

ทว่าสีหน้าของเจียซิงเทียนกลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย "เจ้าจะทำอะไร?!"

ไห่โป๋ตงถามอย่างแปลกใจ "เจ้าเป็นโต้วหวงเก้าดาวระดับสูงสุด จะกลัวข้าไปทำไม?"

เขาซัดมีดน้ำแข็งออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

"มา แลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันสักหน่อย!"

หลังจากผ่านไปไม่กี่กระบวนท่า ไห่โป๋ตงก็สังเกตเห็นความผิดปกติ "เอ๊ะ... เฒ่าสัตว์ประหลาด ทำไมเจ้าไม่ตอบโต้ล่ะ?"

"เจ้า เจ้าคนสารเลว!"

เจียซิงเทียนสบถเสียงดัง

...

อีกด้านหนึ่ง ซูอวิ๋นและเหยาเย่เดินไปตามระเบียงทางเดินของพระราชวัง

ต้องยอมรับว่าราชวงศ์ที่ครอบครองจักรวรรดิเจียหม่าทั้งมวลนั้นมั่งคั่งอย่างแท้จริง พระราชวังวิจิตรตระการตาด้วยทองคำและหยก แม้แต่กระเบื้องเคลือบยังสะท้อนแสงตะวัน พื้นทางเดินปูด้วยทองและหยก แม้ตระกูลมิเตลจะเป็นยักษ์ใหญ่ทางการค้า แต่ก็ยังตามหลังราชวงศ์อยู่ก้าวหนึ่ง

"บางทีข้าอาจจะลองสัมผัสความรู้สึกของการใช้ชีวิตในพระราชวังดูบ้าง?"

ซูอวิ๋นคิดเช่นนั้น

ครู่ต่อมา ทั้งสองก็เดินเข้ามาในศาลาหยกขาว

"ใต้เท้าซู ที่นี่คือหอสมุดหลวงของราชวงศ์เพคะ"

ซูอวิ๋นพยักหน้า "เจ้าออกไปได้แล้ว"

เขาไม่อยากให้เหยาเย่รู้ว่าเขากำลังดูอะไรอยู่

"เพคะ"

ซูอวิ๋นเดินเข้าไปเพียงลำพัง ชั้นหนังสือทำจากไม้จันทน์หอมนับร้อยตู้เรียงรายอยู่ในห้องโถง แต่ละตู้บรรจุตำราโบราณนับร้อยเล่ม การสะสมของที่นี่ช่างมากมายมหาศาลจริงๆ

โชคดีที่ด้วยวิธีการของซูอวิ๋น เขาไม่จำเป็นต้องเปิดอ่านทีละเล่ม

ซูอวิ๋นตั้งจิต พลังวิญญาณแผ่ครอบคลุมหนังสือทั้งหมดอย่างรวดเร็ว เขาเลือกสิ่งที่ต้องการได้ในทันที

เขาใช้พลังปราณเกี่ยวเบาๆ ตำราโบราณเล่มหนึ่งก็ลอยออกจากชั้นมาอยู่ในมือ

ซูอวิ๋นเปิดอ่าน

"ตระกูลเซียว ตระกูลลึกลับที่ย้ายมาจากแดนกลางเมื่อหลายร้อยปีก่อน เริ่มแรกตั้งรกรากในทวีปตะวันตกเฉียงเหนือ จากนั้นหลังจากย้ายถิ่นฐานหลายครั้ง ก็มาถึงจักรวรรดิเจียหม่า

หลังจากเซียวหลิน โต้วหวังแห่งยุคนั้นเสียชีวิต พวกเขาก็ย้ายจากเมืองหลวงไปยังเมืองอูถาน..."

ถูกต้อง สิ่งที่ซูอวิ๋นต้องการอ่านคือประวัติศาสตร์ของตระกูลเซียวในทวีปตะวันตกเฉียงเหนือ

เขารู้ต้นกำเนิดที่แท้จริงของตระกูลเซียว แต่รายละเอียดบางอย่างยังต้องอาศัยตำราโบราณมาเติมเต็ม

"ถึงเวลาเตรียมคำโกหกเรื่องที่สอง เลือกตัวตน และเตรียมการล่วงหน้าแล้ว..."

ในแผนของซูอวิ๋น มีตัวเลือกสำรองมากมายสำหรับตัวตนที่สอง

ในบรรดาตัวเลือกเหล่านั้น นักบุญมารบัวพิสุทธิ์นั้นทรงพลังเกินไปและยากที่จะทำให้เป็นจริงได้ จึงถูกตัดทิ้งไปก่อน

บรรพบุรุษตระกูลเซียวเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่น่าสนใจ

แม้จะมีกายพิษวิบัติ แต่การจะยกระดับพลังยุทธ์ไปถึงระดับโต้วจุนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย สู้เลือกวิธีที่เร็วกว่าดีกว่า!

"เงื่อนไขในการทำให้คำโกหกเป็นจริงจะได้รับผลกระทบจากหลายปัจจัย ทั้งจำนวนคนที่เชื่อ พลังของผู้ที่เชื่อ และความเชื่อมโยงระหว่างผู้เชื่อกับคำโกหก..."

ซูอวิ๋นตกอยู่ในห้วงความคิด ความสำเร็จของคำโกหกเรื่องแรกเกิดจากการวางแผนอย่างรอบคอบของเขา

ตัวตนแรกมีความสามารถอะไรบ้าง?

กายพิษวิบัติ, เพลิงพิษแห่งโลกวิญญาณ, นักปรุงยาขั้นหก, โต้วหวงเก้าดาว

การที่เซียวอี้เซียนมีกายพิษวิบัติเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาในการทำให้กายพิษวิบัติเป็นจริง

เพลิงเยือกแข็งกระดูกก็เป็นเพลิงวิเศษชนิดหนึ่ง เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาในการทำให้เพลิงพิษแห่งโลกวิญญาณเป็นจริง

ตัวตนนักปรุงยาขั้นหกก็มีหลักการคล้ายกัน

ส่วนเรื่องพลังยุทธ์ เหยาเหล่าซึ่งเป็นอดีตยอดฝีมือระดับโต้วจุน แม้จะอยู่ในสภาพวิญญาณก็ยังมีพลังพอจะต่อกรกับโต้วหวงได้ในขณะนั้น...

ปัจจัยเหล่านี้รวมกันนำไปสู่ความสำเร็จของซูอวิ๋น

"ถ้าเช่นนั้น บรรพบุรุษตระกูลเซียวควรมีความสามารถอะไรบ้าง?

หนึ่ง พลังยุทธ์ที่แข็งแกร่ง อย่างน้อยต้องเป็นโต้วจุน หากไม่มีความแข็งแกร่งระดับนี้ ข้าจะสร้างตัวตนนี้ขึ้นมาทำไม? แต่จะเป็นโต้วเซิ่งไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะยุ่งยาก

สอง สายเลือดโต้วตี้ สิ่งนี้สารพัดประโยชน์ยิ่งกว่ากายพิษวิบัติ ต้องจัดให้มี!"

แต่ใครในทวีปตะวันตกเฉียงเหนือนี้ที่มีสายเลือดโต้วตี้?

สายเลือดโต้วตี้ของตระกูลเซียวเสื่อมสลายไปแล้ว คงใช้ไม่ได้

ชื่อหนึ่งผุดขึ้นในใจของซูอวิ๋น

"เซียวซุนเอ๋อร์!"