บทที่ 24: ดันโซ: นี่นายน้อยกะจะฆ่าผมให้ตายจริงๆ ใช่ไหมครับเนี่ย?

บทที่ 24: ดันโซ: นี่นายน้อยกะจะฆ่าผมให้ตายจริงๆ ใช่ไหมครับเนี่ย?

โทบิรามะไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า คาเซฮายะจะสามารถเปิดด่านที่ 5 ในร่างกายได้!

ภาพตรงหน้าทำเอาเขาช็อกจนพูดไม่ออก!

ต่อให้อัจฉริยะแค่ไหน มันก็ต้องมีขีดจำกัดสิ!

เปิด “ด่านปิด”  ตอนอายุเจ็ดขวบ... นี่มันจะเวอร์เกินไปแล้ว!

“แย่แล้ว!”

ทว่า นอกจากความตกตะลึง ยังมีความจริงอีกข้อที่วางอยู่ตรงหน้าโทบิรามะ

หมัดที่ต่อยออกมาในสภาวะด่านปิด อานุภาพของมันรุนแรงยิ่งกว่าด่านชีวิตหลายเท่าตัว!

บวกกับข้อเท็จจริงที่ว่า คาเซฮายะเล็งเป้าไปที่หน้าอกซ้ายของดันโซ

ถ้าโดนหมัดนี้เข้าไป ดันโซไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแน่นอน!

คิดได้ดังนั้น โทบิรามะจึงตัดสินใจลงมือทันที

“วิชาเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา!”

วูบเดียว

ร่างของโทบิรามะหายวับไปจากจุดเดิม ทิ้งไว้เพียงภาพติดตาที่เลือนราง ร่างจริงของเขาไปปรากฏอยู่เหนือคาเซฮายะ ฝ่ามือขวากางออกแล้วกดลงที่แผ่นหลังของหลานชาย

ทันทีที่มือสัมผัสโดนตัวคาเซฮายะ โทบิรามะก็ใช้วิชาไม้ตายก้นหีบของเขา

“คาถาเทพสายฟ้าเหิน!”

ร่างของโทบิรามะและคาเซฮายะหายวับไปต่อหน้าต่อตาดันโซ

แต่ความกลัวและแรงกดดันที่คาเซฮายะทิ้งไว้ ทำให้ดันโซรู้สึกว่านี่ไม่ใช่การประลอง แต่เป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด

ในวินาทีที่คาเซฮายะเปิดด่านปิดแล้วง้างหมัด... ตัวอักษรภาษาจีนตัวเบ้อเริ่มปรากฏขึ้นในหัวดันโซ!

ตาย!

อีกด้านหนึ่ง โทบิรามะพาคาเซฮายะวาร์ปมาที่พื้นดินข้างสนาม

แต่คาเซฮายะที่อยู่ในสภาวะด่านปิด ไม่สามารถหยุดหมัดที่ปล่อยออกไปแล้วได้

ขืนฝืนรั้งกลับมา แขนเขาอาจจะหักได้เลย

ดังนั้น หมัดของคาเซฮายะจึงกระแทกลงสู่ผืนดินอย่างจัง!

ตูม!!

เสียงกัมปนาทกึกก้อง คลื่นอากาศอันทรงพลังระเบิดออกไปทุกทิศทุกทาง

แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

พื้นดินใต้หมัดของคาเซฮายะแตกละเอียดเป็นชั้นๆ รอยร้าวเหมือนใยแมงมุมลามไปทั่วทั้งสนามฝึก!

โคฮารุและโฮมุระที่ไม่ทันตั้งตัว สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ สมดุลร่างกายเสียศูนย์จนล้มก้นจ้ำเบ้า

ซารุโทบิ, คางามิ และโทริคาเสะ รีบตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว แต่ภายในใจของพวกเขาเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่

ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง สีหน้าค่อยๆ กลายเป็นว่างเปล่า

ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้ตรึงอยู่กับที่ ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว

จนกระทั่งทั้งสนามฝึกเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น... ดันโซถึงได้ล้มตึงลงกับพื้น

ตุบ

เขาถูกออร่าสังหารของคาเซฮายะข่มขวัญจนสติแตกไปแล้ว!

ส่วนผลแพ้ชนะ... ชัดเจนยิ่งกว่าชัดเจน

ดันโซ... พ่ายแพ้อย่างหมดรูป!

ก่อนหน้านี้ ไม่มีใครคาดคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้

เมื่อเผชิญหน้ากับคาเซฮายะ เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบ... ดันโซไม่มีโอกาสโต้ตอบเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉากนี้มันแฟนตาซีเกินไป ทำลายสามัญสำนึกของทุกคนที่มีต่อคาเซฮายะจนย่อยยับ

ทุกคน รวมทั้งโทบิรามะ ต่างสูดหายใจเฮือกด้วยความหนาวเหน็บ

คาเซฮายะ... น่ากลัวจริงๆ!

ในที่สุด ไมโตะ ไก ก็เป็นคนทำลายความเงียบ

“ด... ดันโซ... แพ้แล้ว”

ในฐานะกรรมการ เขาประกาศผลการแข่งขัน

ไม่มีใครกล้าคัดค้าน

รวมถึงตัวดันโซเองด้วย

ความห่างชั้นระหว่างเขากับคาเซฮายะ คงไม่มีใครรู้ซึ้งไปกว่าเจ้าตัวอีกแล้ว

“ไม่นึกเลยว่าคาเซฮายะจะเปิดด่านปิดได้ตั้งแต่อายุเท่านี้” ไมโตะ ไกพูดอย่างตะลึงงัน

“ผมยังพูดอยู่เลยว่าถ้าฝึกตามวิธีของผม ภายใน 5 ปีเขาจะเปิดด่านปิดได้”

“ผมประเมินพรสวรรค์ของนายน้อยคาเซฮายะต่ำไปจริงๆ”

ไม่นานนัก ไมโตะ ไกก็ตระหนักถึงความจริงอันน่ากลัวข้อหนึ่ง

ในฐานะกรรมการ เขาไม่ได้มีหน้าที่แค่ตัดสินผลแพ้ชนะ แต่ยังต้องเข้าไปหยุดการประลองหากชีวิตของผู้เข้าแข่งขันตกอยู่ในอันตรายด้วย!

นี่คือสิ่งที่ท่านโทบิรามะกำชับเขาเป็นมั่นเป็นเหมาะ!

แต่อย่าว่าแต่เข้าไปหยุดคาเซฮายะเลย ในสถานการณ์เมื่อกี้ เขาทำได้แค่ยืนสมองโล่ง

เขาช็อกกับพรสวรรค์ระดับปีศาจของคาเซฮายะจนทำอะไรไม่ถูก

ไม่สิ... ไมโตะ ไกส่ายหัว ปฏิเสธความคิดที่ว่าเขาขยับไม่ได้เพราะความช็อก

“ในสภาพปกติ ผมไม่มีทางหยุดนายน้อยคาเซฮายะได้ทันหรอก”

ไมโตะ ไกยิ้มขมขื่น เพื่อจะตามความเร็วของคาเซฮายะในสภาวะด่านปิดให้ทัน เขาเองก็ต้องเปิดด่านพลังเหมือนกัน

แต่ในวินาทีวิกฤตินั้น... จะเอาเวลาที่ไหนไปเปิดด่านพลัง?

คนเดียวที่ช่วยดันโซได้ ก็คงมีแต่ท่านโทบิรามะที่มีวิชาเทพอัสนีเท่านั้น

“ยังไงซะดันโซก็เป็นจูนิน และตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยละเลยการฝึกฝนเลยสักนิด...” ซารุโทบิที่ยืนอยู่ไม่ไกล จ้องมองดันโซที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้นตาไม่กระพริบ

“แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ใช่คู่มือของนายน้อยคาเซฮายะ”

ซารุโทบิเต็มไปด้วยความรู้สึกท่วมท้น

ในใจของเขา ดันโซคือนินจาที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง

เขาถึงกับเคยฝันว่าถ้าวันหนึ่งเขาได้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 3 เขาจะมอบหมายงานสำคัญให้ดันโซทำแน่นอน

ให้มาเป็นมือขวาช่วยดูแลกิจการในหมู่บ้าน

แต่ใครจะรู้ว่าชายผู้ยอดเยี่ยมที่เขายอมรับ

เมื่ออยู่ต่อหน้าคาเซฮายะ... กลับเปราะบางจนน่าใจหาย!

ถ้าไม่เห็นกับตา ใครจะไปเชื่อ?

“ยิ่งไปกว่านั้น...” คางามิที่เฝ้าสังเกตการณ์ด้วยเนตรวงแหวนตลอดเวลา เอ่ยขึ้นบ้าง

“กระบวนท่า  ต่างจากคาถานินจาและคาถาลวงตา... ขอแค่รู้ข้อมูลล่วงหน้า เรายังพอหาทางรับมือได้”

“แต่กระบวนท่าคือการปะทะกันด้วยพละกำลังล้วนๆ ต่อให้ตามองเห็น แต่ถ้าร่างกายขยับตามไม่ทัน ก็ไม่มีโอกาสชนะ...”

“นี่คือการข่มกันด้วยพลังที่เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์”

อุจิวะ คางามิ รู้สึกปั่นป่วนในใจเมื่อพูดประโยคนี้ออกมา

โดยเฉพาะตอนที่พูดถึง “ดวงตา” ราวกับเขากำลังพูดกับตัวเอง

บางทีตอนที่คาเซฮายะสู้กับดันโซ เขาอาจจะจำลองการต่อสู้ในหัวไปแล้ว

ตระกูลเซนจูและตระกูลอุจิวะ เป็นคู่ปรับตลอดกาล

แม้ฮาชิรามะกับมาดาระจะจับมือสงบศึกและก่อตั้งหมู่บ้านร่วมกัน

แต่ทั้งสองตระกูลก็ยังคงแข่งขันกันอยู่ดี

โดยเฉพาะตัวเขาเอง ที่เบิกเนตรวงแหวนได้แล้ว และถูกคนในตระกูลยกย่องว่าเป็น อัจฉริยะอุจิวะ

พูดได้เต็มปากว่าเขาเบิกเนตรได้เร็วกว่ามาดาระด้วยซ้ำ

การจะก้าวข้ามมาดาระคงเป็นแค่เรื่องของเวลา

ในรุ่นเดียวกัน ไม่มีใครจากตระกูลเซนจูที่เทียบเขาได้เลย

สิ่งนี้ทำให้คางามิรู้สึกเหนือกว่ามาตลอด

แต่ทว่า... การแสดงออกของคาเซฮายะเหมือนหมัดน็อคที่ซัดเข้าหน้าเขาจังๆ

ทำลายความรู้สึกเหนือกว่าที่มีมาแต่เกิดจนย่อยยับ

คนอย่างคาเซฮายะต่างหากคืออัจฉริยะตัวจริง!

อัจฉริยะที่แข็งแกร่งราวกับสัตว์ประหลาด!

เจ็ดขวบ!

แค่เจ็ดขวบ แต่กลับมีพลังที่น่ากลัวขนาดนี้

ถ้าให้เวลาคาเซฮายะเติบโตอีกหน่อย ในอนาคตเขาจะไปถึงระดับไหน?

เซนจู ฮาชิรามะ?

อุจิวะ มาดาระ?

ดูเหมือนทั้งคู่จะเทียบคาเซฮายะไม่ได้เลย

“ช่องว่างระหว่างอุจิวะกับเซนจู... มันห่างกันขนาดนี้เลยเหรอ?”

“มันทำให้มองไม่เห็นความหวังเลย... หายใจไม่ออก...”

อุจิวะ คางามิ ผู้ถูกยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกอยากจะตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง

แน่นอน... ในบรรดาทุกคนที่นี่ มีอยู่คนหนึ่งที่ตั้งคำถามกับชีวิตหนักกว่าเขาเยอะ

นั่นคือ... ดันโซ

ตอนนี้เขานอนนิ่งอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อน

ดันโซรู้สึกเหมือนลำคอแห้งผาก ขาดน้ำหล่อเลี้ยง คันยิบๆ ไปหมด

เขาไม่เพียงแค่แพ้คาเซฮายะ แต่เขายังถูกความกลัวครอบงำจนสติหลุด!

แต่นายน้อยคาเซฮายะเมื่อกี้... ดูเหมือนตั้งใจจะต่อยให้ผมตายจริงๆ เลยนะนั่น?

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═