บทที่ 23: ความคิดของโทบิรามะเริ่มขยันทำงานขึ้นมาแล้ว

บทที่ 23: ความคิดของโทบิรามะเริ่มขยันทำงานขึ้นมาแล้ว

“คาเซฮายะถึงกับใส่ใจรายละเอียดการต่อสู้ขนาดนี้เลยเหรอ...”

โทบิรามะจ้องมองการต่อสู้ระหว่างคาเซฮายะกับดันโซด้วยความตะลึง

ในมุมมองของเขา ตอนที่คาเซฮายะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงไปโผล่ด้านหลังดันโซ เขาสามารถโจมตีได้ทันที

แต่เขาไม่ทำแบบนั้น

เขากลับจงใจบอกตำแหน่งให้ดันโซรู้ ทำให้ดันโซตื่นตระหนกและเหวี่ยงหมัดมั่วซั่วด้วยความลนลาน

เมื่อดันโซขยับตัว เขาก็จะไม่มีเวลาตั้งรับ

นั่นนำไปสู่การเปิดช่องว่างเต็มตัว ซึ่งคาเซฮายะก็ฉวยโอกาสนั้นโจมตี!

“ดันโซตอนนี้เสียโอกาสในการป้องกันไปแล้ว” โทบิรามะไม่คาดคิดเลยว่าพรสวรรค์ในการต่อสู้ของคาเซฮายะจะร้ายกาจขนาดนี้

แต่ความจริงก็คือ... คาเซฮายะแค่อยากปั่นหัวดันโซเล่น อยากจะบอกหมอนั่นว่า... ดันโซ นายมันช้าไปว่ะ!

โทบิรามะผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ดันสรุปเอาเองเสร็จสรรพว่านี่คือกลยุทธ์ของคาเซฮายะที่จะปิดโอกาสชนะของดันโซ

ใช่แล้ว

ตอนนี้สมองของโทบิรามะถูกชักจูงไปทางนั้นอย่างสมบูรณ์!

คาเซฮายะใช้ร่างของดันโซเป็นเหมือนสปริงบอร์ด หลังจากระดมเตะหมุนตัวกลางอากาศอย่างสวยงาม เขาก็รวบเท้าทั้งสองข้างแล้วกระทืบลงมาเต็มแรง

ตูม!

คาเซฮายะอาศัยแรงดีดกลับพุ่งลงสู่พื้นดิน ในขณะที่ดันโซถูกเตะลอยสูงขึ้นไปในอากาศ

ความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างดันโซ แต่มันกลับทำให้สมองของเขาตื่นตัวอย่างน่าประหลาด

เขาเหมือนจะมองเห็นตำแหน่งและปฏิกิริยาของทุกคน

เขาเห็นแม้กระทั่งภาพคาเซฮายะพุ่งลงพื้น ใช้ส้นเท้ายันพื้นเพื่อทรงตัว จนเกิดรอยร้าวเหมือนใยแมงมุมบนพื้นดินใต้เท้า

แม้ดันโซจะมองเห็นทุกอย่าง แต่ร่างกายของเขากลับไม่ตอบสนอง

นิ้วมือ แขน และขา เหมือนไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป

“ขยับสิ ขยับสิวะ!”

ดันโซกัดฟันกรอด ตะโกนสั่งทุกอวัยวะและทุกส่วนของร่างกายในใจ!

ในขณะเดียวกัน คาเซฮายะอาศัยพลังระเบิดจาก “ด่านชีวิต”  ดีดตัวตามขึ้นมาทันดันโซอย่างง่ายดาย

คาเซฮายะกำหมัดแน่น เล็งไปที่หน้าอกของดันโซ

หมัดนี้... จะเป็นหมัดเผด็จศึก!

ข้างล่างสนาม

หัวใจของไมโตะ ไกเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “ไม่นึกเลยว่ากระบวนท่าของนายน้อยคาเซฮายะจะร้ายกาจขนาดนี้”

การแสดงออกของคาเซฮายะทำให้เขาทึ่งสุดขีด ทั้งการเคลื่อนไหวและจังหวะจะโคน... ไร้ที่ติ

“ท่านโทบิรามะครับ นายน้อยคาเซฮายะ... ไม่เคยฝึกกระบวนท่ามาก่อนจริงๆ เหรอครับ?”

ไมโตะ ไกอดบ่นออกมาไม่ได้

ในมุมมองของเขา เขาเชื่อเสมอว่าต่อให้ฉลาดหรือมีพรสวรรค์แค่ไหน ถ้าขาดการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงและสม่ำเสมอ

ก็ไม่มีทางเป็นนินจาที่ยอดเยี่ยมได้

โดยเฉพาะในศาสตร์อย่าง กระบวนท่า ที่ไม่มีทางลัด ต้องอาศัยหยาดเหงื่อและความพยายามเท่านั้น!

แต่การมีอยู่ของคาเซฮายะ... เหมือนตบหน้าความเชื่อของไมโตะ ไกฉาดใหญ่

บังคับให้เขาต้องยอมรับความจริง

สัตว์ประหลาดในคราบอัจฉริยะที่แหกกฎทุกตรรกะ...

ไม่เพียงแต่มีอยู่จริง แต่มายืนหัวโด่อยู่ตรงหน้าเขาเนี่ย!

“แต่ถึงอย่างนั้น... นายน้อยคาเซฮายะก็จะแพ้ครับ” ไมโตะ ไกลอบกลืนน้ำลาย พูดความคิดของตัวเองออกมา

จริงอยู่ที่การเปิด “ด่านชีวิต” ได้ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ ก็เพียงพอจะเรียกว่าอัจฉริยะหนึ่งในใต้หล้าแล้ว!

กระบวนท่าและแทคติกของเขาก็สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

ต่อให้สลับบทบาทกัน ไมโตะ ไกก็ไม่คิดว่าตัวเองหรือท่านโทบิรามะจะทำได้ดีกว่านี้

แต่ทว่า... อายุเจ็ดขวบกลายเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของคาเซฮายะ!

ต่อให้ระเบิดพลังจากด่านชีวิตเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งและความเร็ว ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าค่าสถานะพื้นฐานของคาเซฮายะต่ำเกินไปไม่ได้

ขอแค่ดันโซทนรับหมัดต่อไปของคาเซฮายะได้... คาเซฮายะที่ร่างกายถึงขีดจำกัดก็จะกลายเป็นลูกไก่ในกำมือ!

ส่วนดันโซ... จะเป็นคนถือมีดเชือด!

“ถ้าคาเซฮายะเปิด ‘ด่านปิด’  ได้ ดันโซแพ้แน่นอน” โทบิรามะยืนกอดอก อดแสดงความเห็นไม่ได้

จากการคำนวณของเขา หมัดเต็มแรงของคาเซฮายะในสภาวะด่านชีวิต จะสร้างความเสียหายให้ดันโซอย่างหนักแน่นอน

แต่พลังมันยังขาดไปอีกนิด... ด้วยความอึดของดันโซ ร่างกายน่าจะพอรับหมัดนี้ไหว

และเมื่อนั้น... สถานการณ์จะพลิกผัน!

ผู้แพ้... ก็จะเป็นคาเซฮายะอย่างที่ไมโตะ ไกวิเคราะห์ไว้

แต่ถึงอย่างนั้น... ความประหลาดใจที่คาเซฮายะมอบให้โทบิรามะก็ยังเหนือคำบรรยาย

เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลานชายจะเชี่ยวชาญวิชา 8 ด่านพลังถึง 3 ด่านตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ!

ทั้งกระบวนท่านั่น

ทั้งพรสวรรค์ในการต่อสู้

มันน่าทึ่งจริงๆ!

“คาเซฮายะ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก หลานเพิ่งเจ็ดขวบ ยังมีเวลาให้เติบโตอีกเยอะ”

“ในอนาคต หลานจะต้องนำพาโคโนฮะเข้าสู่ยุคทองได้อย่างแน่นอน”

โทบิรามะพึมพำกับตัวเอง แววตาเป็นประกายด้วยความหวัง

“ท่านโทบิรามะครับ...” สีหน้าของไมโตะ ไกเริ่มเคร่งเครียด “แค่นายน้อยคาเซฮายะเปิดด่านชีวิตได้ในวัยนี้ ก็ถือเป็นอัจฉริยะเหนือโลกแล้วครับ!”

“ส่วน ‘ด่านปิด’ มันคือด่านที่ 5 ของวิชา 8 ด่านพลัง... ถ้าเปิดได้ตั้งแต่อายุเท่านี้ นั่นมันน่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดอีกนะครับ!”

สัตว์ประหลาดที่เปิดด่านปิดได้ตอนเจ็ดขวบ!

เรื่องฝืนลิขิตสวรรค์แบบนั้น...

แค่คิด ไมโตะ ไกก็ขนลุกซู่แล้ว!

เป็นไปไม่ได้!

เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

อย่าว่าแต่ด่านปิดเลย

แค่ด่านก่อนหน้าอย่าง “ด่านเจ็บ”

มันหมายถึงการก้าวเข้าสู่เขตอันตรายของวิชา 8 ด่านพลังแล้ว ความเสียหายต่อร่างกายไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ด้วยร่างกายเด็กเจ็ดขวบของคาเซฮายะ รับไม่ไหวแน่นอน!

แค่ความเจ็บปวดจากกล้ามเนื้อฉีกขาด ก็มากพอจะทำให้เขาสลบคาที่แล้ว!

“แต่ด้วยพรสวรรค์ระดับปีศาจของนายน้อยคาเซฮายะ ผมฟันธงเลยว่าเขาจะเปิดด่านปิดได้ภายในเวลาไม่เกิน 5 ปีแน่นอน!”

อันที่จริง ไม่ใช่แค่ไมโตะ ไกที่มั่นใจแบบนั้น

โทบิรามะ, ซารุโทบิ, อุจิวะ คางามิ และคนอื่นๆ ต่างก็คิดเหมือนกัน!

โดยเฉพาะดันโซ

ในขณะที่ขยับตัวไม่ได้ เขากัดฟันแน่น เตือนตัวเองซ้ำๆ ว่าคาเซฮายะใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว

หมัดต่อไปนี้น่าจะเป็นหมัดสุดท้าย!

ขอแค่ทนให้ได้ ก็ถึงเวลาสวนกลับ

ผู้ชนะในศึกนี้... ต้องเป็นเขา!

แต่ทว่า... สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ... ตั้งแต่แรก คาเซฮายะไม่เคยคิดเลยว่าจะใช้แค่ “ด่านชีวิต” เอาชนะดันโซที่มีพลังระดับจูนินได้!

การโจมตีเต็มสูบที่แท้จริง คือการระเบิดพลังในสภาวะ “ด่านเจ็บ”  ต่างหาก!

“ประตูด่านที่ 4: ด่านเจ็บ... เปิด!!!”

สิ้นเสียงคำรามของคาเซฮายะ ทุกคนในสนามถึงกับสูดหายใจเฮือก!

โทบิรามะ: “!!!”

ไมโตะ ไก: “!!!”

พวกซารุโทบิ: “!!!”

ความคิดในใจดันโซ: “???!!!”

ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย!

คาเซฮายะเจ็ดขวบ เปิดด่านเจ็บได้จริงๆ ดิ?!

ปึ้ด!

ทันใดนั้น คาเซฮายะได้ยินเสียงทึบๆ ดังขึ้นข้างหู... เสียงนี้ไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันดังผ่านกระดูกในร่างกายเขาเอง!

ทันทีที่เปิดด่านที่ 4 “ด่านเจ็บ” กล้ามเนื้อแขนขวาของเขาฉีกขาดทันที!

แม้แต่คาเซฮายะเองก็คาดไม่ถึงว่าความเสียหายจากด่านเจ็บจะรุนแรงขนาดนี้!

ต่อให้ใช้จักระของฮาชิรามะคลุมร่างเพื่อลดแรงกระแทกแล้ว ก็ยังเอาไม่อยู่

ที่แย่ที่สุดคือ กล้ามเนื้อแขนขวาที่ฉีกขาดทำให้คาเซฮายะต่อยหมัดนั้นออกไปไม่ได้!

ชั่วขณะหนึ่ง คาเซฮายะและดันโซลอยค้างอยู่กลางอากาศ บรรยากาศเงียบกริบจนน่าอึดอัด

“หรือว่า...”

แต่ในจังหวะที่คาเซฮายะคิดว่าจบเห่แล้ว จู่ๆ เขาก็พบว่ากล้ามเนื้อที่ฉีกขาดกำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว!

ราวกับว่า... ความเสียหายจากด่านเจ็บไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!

ดวงตาของคาเซฮายะเบิกโพลง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกตะลึง

เขารู้จักความสามารถนี้ดี แต่ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะสืบทอดมันมาด้วย!

“นี่มัน... วิชา ‘ฟื้นตัวไร้ลักษณ์’  ของเซนจู ฮาชิรามะ!”

คาเซฮายะไม่เคยฝันเลยว่าความเสียหายจากวิชา 8 ด่านพลัง จะถูกรักษาโดยอัตโนมัติด้วยสายเลือดที่มีมาแต่กำเนิด!

“เดี๋ยวนะ... ถ้าชั้นรักษาความเสียหายจากวิชา 8 ด่านพลังได้เองล่ะก็...”

ดวงตาของคาเซฮายะสว่างวาบขึ้นมาทันที

“ประตูด่านที่ 5: ด่านปิด... เปิด!!!”

โทบิรามะ: “!!!”

ไมโตะ ไก: “!!!”

ดันโซ: “???”

ดันโซ: “!!!!!!!!!!!!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀