บทที่ 11: ผมก็แค่เด็กเจ็ดขวบธรรมดาๆ คนนึงครับ

บทที่ 11: ผมก็แค่เด็กเจ็ดขวบธรรมดาๆ คนนึงครับ

คลื่นลูกแรกยังไม่ทันสงบ คลื่นลูกใหม่ก็ถาโถมเข้ามาอีก

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น, ชิมูระ ดันโซ และคนอื่นๆ ยังไม่ทันหายช็อกกับการที่คาเซฮายะจัดการสัตว์ยักษ์ได้อย่างง่ายดาย

พวกเขาก็ต้องมาเจอกับข้อมูลอันน่าตื่นตะลึงที่โทบิรามะเพิ่งเปิดเผย!

วิชา “ระเบิดพลังหมัด”  ที่คาเซฮายะเชี่ยวชาญ... ท่านโทบิรามะใช้เวลาฝึกถึง 5 ปี

ท่านฮาชิรามะใช้เวลาฝึก 3 ปี

และพวกเขาทุกคนต่างรู้ซึ้งถึงตำนานของท่านฮาชิรามะดี!

เขาคือผู้ยุติยุคสงครามแคว้น!

เขาคือผู้ก่อตั้งหมู่บ้านนินจาแห่งแรกในประวัติศาสตร์!

เขาคือผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกนินจา ได้รับการเคารพยกย่องในฐานะ “เทพเจ้านินจา”!

ไม่ต้องสงสัยเลย

ท่านฮาชิรามะคือตำนานที่มีลมหายใจ!

แต่ทว่า... คาเซฮายะกลับเรียนรู้วิชาระเบิดพลังหมัดได้รวดเร็วยิ่งกว่าท่านฮาชิรามะและท่านโทบิรามะ

และที่สำคัญคือ... โดยไม่มีใครสอน

นี่มันน่าทึ่งขนาดไหน?

นี่มันน่ากลัวขนาดไหน?

ลองย้อนกลับมาดูตัวเอง

อย่าว่าแต่ตอนเจ็ดขวบเลย แม้แต่ตอนนี้พวกเขายังควบคุมจักระได้ไม่แม่นยำขนาดนั้น

อย่างมากที่สุด พวกเขาก็แค่รวมจักระไว้ที่จุดใดจุดหนึ่งเพื่อปล่อยคาถานินจา

แต่การจะคลุมจักระไว้ทั่วทั้งร่างกาย...

พวกเขาจับเคล็ดลับไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา คงไม่มีใครเชื่อเด็ดขาด

ว่าคาเซฮายะ... เด็กน้อยวัยเพียงเจ็ดขวบ จะใช้วิชาระเบิดพลังหมัดได้อย่างคล่องแคล่วขนาดนี้

ใช่

เขาเพิ่งจะเจ็ดขวบ!

เจ็ดขวบ!

นี่มันเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินชัดๆ!

“ไม่ว่าจะเป็นท่านฮาชิรามะหรือท่านโทบิรามะ ทั้งสองท่านล้วนได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะนินจา มีความแข็งแกร่งเหนือกว่านินจานับหมื่น”

หัวใจของฮิรุเซ็นปั่นป่วนราวกับคลื่นทะเลคลั่ง “แต่คาเซฮายะกลับเหนือชั้นยิ่งกว่า... นี่มันอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะชัดๆ ไม่สิ...”

ฮิรุเซ็นอดส่ายหน้าไม่ได้ รอยยิ้มขื่นๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากขณะที่เขาพูดความคิดในใจออกมา

“นายน้อยคาเซฮายะ... แข็งแกร่งอย่างกับ สัตว์ประหลาด ชัดๆ...”

แม้คาเซฮายะจะอายุน้อยกว่าทุกคนในที่นี้ แต่เขามีสถานะเป็นหลานชายของโฮคาเงะรุ่นที่ 1

แม้แต่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็ยังต้องเรียกเขาว่า “นายน้อย”

ความคิดของดันโซและคนอื่นๆ แทบจะไม่ต่างจากฮิรุเซ็น

ก่อนจะได้เจอคาเซฮายะ พวกเขาไม่เคยเชื่อเรื่องพรสวรรค์ และไม่คิดว่าสายเลือดจะกำหนดชะตาชีวิตได้มากขนาดนั้น

ต่อให้อัจฉริยะแค่ไหน ถ้าไม่ขยันฝึกฝน

สุดท้ายก็ต้องจมหายไปกับฝูงชนอยู่ดี

แต่ผลลัพธ์คือ... คาเซฮายะกลายเป็นตัวอย่างที่มีชีวิต ตบหน้าพวกเขาฉาดใหญ่จนหน้าชา

ทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเชื่อ

ว่าในโลกนี้... มีคนที่สามารถขยี้ความพยายามทั้งหมดของคุณได้ด้วย “พรสวรรค์” เพียงอย่างเดียว!

คาเซฮายะไม่เคยเข้าร่วมการฝึกฝนใดๆ

วิชาระเบิดพลังหมัดเป็นเพียงสิ่งที่เขาค้นพบโดยบังเอิญ และเขาก็เชี่ยวชาญมันได้เอง

เรื่องนี้ได้รับการยืนยันจากปากท่านโทบิรามะ

ด้วยสถานะและนิสัยของท่านโทบิรามะ ท่านไม่มีความจำเป็นต้องโกหก

และไม่มีทางที่จะโกหกเรื่องพรรค์นี้ด้วย

อันที่จริง ฮิรุเซ็นสัมผัสได้ว่าท่านโทบิรามะเองก็ทั้งช็อกและตื่นเต้นไม่แพ้กัน

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่คาเซฮายะ ทำให้เขากลายเป็นจุดศูนย์รวมความสนใจในวินาทีนี้

ความอิจฉา ความริษยา และแม้แต่ความชิงชัง

อารมณ์หลากหลายผสมปนเปอยู่ในใจของฮิรุเซ็นและพรรคพวก

โทบิรามะไม่ได้คิดว่าฮิรุเซ็นพูดผิดที่ใช้คำว่า “สัตว์ประหลาด” มาอธิบายคาเซฮายะ

อย่าว่าแต่เจ้าหนูพวกนี้เลย แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าคาเซฮายะแข็งแกร่งเหมือนสัตว์ประหลาด

ตอนเขาอายุเจ็ดขวบ... ไม่สิ ตอนสิบเจ็ด เขาอาจจะเทียบคาเซฮายะไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ

แต่ทว่า โทบิรามะก็เริ่มรู้สึกทะแม่งๆ

“ข้าเป็นถึงผู้สืบทอดตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่ 2 ผู้ยิ่งใหญ่ ทำไมข้าต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเด็กคราวหลานด้วยเนี่ย?”

โทบิรามะปลอบใจตัวเองเงียบๆ

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่อารมณ์เดียวที่โทบิรามะรู้สึก

นอกเหนือจากนั้น เขายังรู้สึกปลื้มปริ่มสุดๆ

ดูสายตาที่ฮิรุเซ็นและคนอื่นมองคาเซฮายะสิ

ความรู้สึกนี้มันเหมือนตอนลูกตัวเองไปสอบจูนิน แล้วมีแค่ลูกเราคนเดียวที่สอบผ่าน ได้เลื่อนขั้นเป็นจูนิน

ในขณะที่ลูกชาวบ้านได้แต่ส่งสายตาอิจฉาริษยามาให้

ใช่แล้ว อารมณ์ของโทบิรามะตอนนี้ก็ประมาณนั้นแหละ

หลานชายของเขา... คาเซฮายะ คือ “ลูกบ้านอื่น” ที่ใครๆ ก็พากันพูดถึง!

อะไรนะ ตระกูลซารุโทบิ?

ตระกูลชิมูระ?

ตระกูลมิโตคาโดะ?

ตระกูลฮิวงะ?

ตระกูลอาคิมิฉิ?

ไหนจะมิโตคาโดะ ไหนจะโคฮารุ

โดยเฉพาะตระกูลอุจิวะ!

ไม่มีใครหน้าไหนเจ๋งเท่าคนของตระกูลเซนจูของข้าหรอกเว้ย!

แม้ว่าซารุโทบิ ฮิรุเซ็นและคนอื่นๆ จะเป็นลูกศิษย์ที่โทบิรามะรักและให้ความสำคัญ

แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นและเปรียบเทียบคาเซฮายะกับพวกนั้น

ยังไงซะ คนเราก็ต้องมีความลำเอียงกันบ้างไม่มากก็น้อย

หลานในไส้กับสิ่งที่เรียกว่าลูกศิษย์...

มันจะไม่ให้มีความแตกต่างเรื่องความสนิทชิดเชื้อได้ยังไง?

“อุจิวะ มาดาระ ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าแกยังมีชีวิตอยู่แล้วได้มาเห็นคาเซฮายะหลานชายของข้า แกจะทำหน้ายังไง”

โทบิรามะพึมพำกับตัวเอง

ในอีกด้านหนึ่ง คาเซฮายะ

แม้ร่างกายปัจจุบันจะอายุเจ็ดขวบ แต่เนื้อแท้เขาคือผู้กลับชาติมาเกิด

ก่อนจะมาโลกนี้ เขาใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาในโลกอื่นมาเกือบยี่สิบปี

จู่ๆ ต้องกลายมาเป็นจุดสนใจแบบนี้ ทำให้คาเซฮายะรู้สึกไม่ชินเอาซะเลย

เขารู้สึกกระอักกระอ่วนชอบกล

“ผมก็แค่เด็กเจ็ดขวบธรรมดาๆ คนนึงครับ”

ทว่า คาเซฮายะไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์นี้ยังไงจริงๆ เขาคิดว่าการถ่อมตัวในเวลาแบบนี้น่าจะดีกว่า?

แต่คำพูดของเขากลับยิ่งทำให้ฮิรุเซ็นและคนอื่นเจ็บช้ำน้ำใจหนักกว่าเดิม!

ธรรมดา?

เอ็งเรียกแบบนี้ว่าธรรมดาเรอะ?

นายน้อยคาเซฮายะ คุณมีความเข้าใจผิดอะไรเกี่ยวกับคำว่า “ธรรมดา” หรือเปล่าครับ!

ถ้าคุณถูกเรียกว่าธรรมดาได้

แล้วพวกเราล่ะคืออะไร?

พวกบ๊วย?

ตัวถ่วงความเจริญ?

ประโยคสั้นๆ นี้เปรียบเสมือนมีดคุไนที่ติดบัฟคริติคอล แทงทะลุหัวใจของทุกคน

เจ็บจี๊ด!

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาสิ้นหวังยิ่งกว่าคือ... พวกเขาไม่มีทางมองข้ามความจริงข้อนี้ไปได้

นายน้อยคาเซฮายะ... ปีนี้เพิ่งจะเจ็ดขวบ!

สัตว์ประหลาดวัยเจ็ดขวบที่มีพรสวรรค์น่ากลัวจนขนลุก!

แล้วพวกเขาล่ะ?

แค่ฝึกคาถานินจาบทไหนสำเร็จ หรือเริ่มชำนาญวิชาอะไรหน่อย ก็ตัวพองคับอก อยากจะรีบไปอวดท่านโทบิรามะกับเพื่อนๆ ใจจะขาด

อยากได้ยินคำชมเชยและการยอมรับ

เมื่อเทียบกันแล้ว...

ความถ่อมตัวของคาเซฮายะทำให้พวกเขารู้สึกละอายใจเหลือเกิน

คาเซฮายะไม่คิดจริงๆ ว่าแค่ระเบิดจักระออกมานิดหน่อย สถานการณ์จะกลายเป็นแบบนี้

ยังไงซะ วิชาระเบิดพลังหมัดก็เป็นแค่การควบคุมจักระให้แม่นยำไม่ใช่เหรอ?

ขนาดฮารุโนะ ซากุระ กับซาราดะ ยังฝึกได้เลย

คงไม่มีใครคิดจริงๆ หรอกนะว่าวิชานี้มันฝึกยาก?

แต่สุดท้าย คาเซฮายะก็ไม่ได้พูดสิ่งที่คิดออกไป

มองดูเหล่าว่าที่บิ๊กเนมที่นำโดยซารุโทบิ ฮิรุเซ็น... คาเซฮายะไม่อยากจะทำลายกำลังใจพวกเขาไปมากกว่านี้

แต่สายตาของพวกนั้นยังคงทำให้เขารู้สึกอึดอัด

ความรู้สึกที่ถูกจ้องมอง ราวกับทุกคนกำลังรอให้คุณพูดอะไรสักอย่าง

มันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะปรับตัวได้ง่ายๆ

ดังนั้น เขาจึงเปลี่ยนเรื่อง หวังจะทำลายบรรยากาศมาคุ “การฝึกเอาชีวิตรอดในป่า จะดำเนินต่อได้หรือยังครับ?”

จุดประสงค์ที่พวกเขาเข้ามาในป่ามรณะแห่งนี้คือเพื่อฝึกฝนและเติบโต

ไม่ใช่มาปิกนิกนั่งคุยกัน

อีกอย่าง คาเซฮายะปรับตัวเข้ากับการฝึกนี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

เขาหวังว่าท่านโทบิรามะจะกลับไป แล้วปล่อยให้เขาฝึกต่อ

เพื่อดึงความสนใจของทุกคนกลับไปที่การรับมือกับวิกฤติต่างๆ ในป่ามรณะ

แบบนั้นเขาจะได้ไม่ต้องเป็นเป้าสายตามากนัก

แต่ใครจะรู้... ท่านโทบิรามะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา

“เจ้าหนู เธอคิดว่าการฝึกแบบนี้ยังจะช่วยให้เธอพัฒนาได้อีกเหรอ?”

“ด้วยความแข็งแกร่งระดับเธอตอนนี้ เธอสามารถเดินกร่างไปทั่วป่านี้ได้สบายๆ เลยนะ”

คาเซฮายะ: “???”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═