บทที่ 12: การฝึกเอาชีวิตรอดในป่าที่ต้องยุติลงกลางคัน

บทที่ 12: การฝึกเอาชีวิตรอดในป่าที่ต้องยุติลงกลางคัน

สภาพแวดล้อมในสนามรบนั้นโหดร้ายและทารุณ

โดยเฉพาะในโลกของนารูโตะ การชิงชัยระหว่างนินจามักเป็นการวัดกันที่ “ข้อมูล”

แต่ไม่มีใครสามารถดักจับข้อมูลล่วงหน้าได้เสมอไป

ยกตัวอย่างเช่น ฮิดัน แห่ง องค์กรแสงอุษา ในยุคตำนานวายุสลาตัน

หากข้อมูลความสามารถของเขาถูกล่วงรู้มาก่อน ขอแค่มีโจนินไม่กี่คนรุมใช้วิชานินจาระยะไกลโจมตีใส่ ก็สามารถฆ่าเขาได้สบายๆ โดยไม่ต้องเปลืองแรง

สนามรบก็เช่นเดียวกัน หากปราศจากอุปกรณ์สื่อสารทางไกล นินจาจะไม่สามารถยืนยันได้เลยว่ากองกำลังสนับสนุนจะมาถึงเมื่อไหร่

เหตุการณ์ที่ โอโรจิมารุ เกือบฆ่า จิไรยะ ตายในช่วงมหาสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 เป็นเครื่องพิสูจน์เรื่องนี้ได้ดีที่สุด

นินจาไม่สามารถคาดเดาการเคลื่อนไหวของศัตรู หรือรู้ว่ามีกับดักวางอยู่ตรงไหน

แต่ทว่า... โลกนินจาในปัจจุบันส่วนใหญ่ยังคงสงบสุข

โทบิรามะไม่สามารถใช้สงครามจริงเพื่อฝึกฝนลูกศิษย์ได้

นั่นคือเหตุผลที่เขาคิดค้นการฝึกเอาชีวิตรอดในป่าขึ้นมา เพื่อจำลองสถานการณ์สงคราม

ด้วยวิธีนี้ พวกเขาจะสามารถเชี่ยวชาญเทคนิคสำคัญในการรับมือกับภาวะสงครามได้

ข้อแรก: การเติมพลังงาน

ชีวิตไม่อาจดำรงอยู่ได้หากขาดน้ำ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดต้องพึ่งพาน้ำและอาหารเพื่อรักษาสภาพร่างกาย

แม้นินจาจะเตรียมเสบียงแห้งและน้ำดื่มไประหว่างทำภารกิจ แต่พวกเขาก็อาจติดกับดัก หรือสงครามอาจยืดเยื้อจนเสบียงขาดแคลน

ในสถานการณ์เช่นนั้น การเชี่ยวชาญทักษะการหาอาหารในป่าจึงถือเป็นความได้เปรียบอย่างมหาศาล

ข้อสอง: การรู้จักสังเกต

ในการเอาชีวิตรอดกลางป่า สิ่งสำคัญที่สุดคือการพัฒนาสายตาให้เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ แม้ธรรมชาติและมนุษย์จะสื่อสารกันคนละภาษา แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองสิ่งนี้แนบแน่นยิ่งนัก

ตัวอย่างเช่น ตอนที่ คาคาชิ นำ ทีม 7 คุ้มกันดาซึนะ คาคาชิอนุมานว่ามีนินจาซุ่มโจมตีจากการสังเกตแอ่งน้ำบนพื้น

เพราะช่วงนั้นฝนไม่ตก จึงไม่ควรมีแอ่งน้ำอยู่ตรงนั้น

เช่นเดียวกับขนของกระต่ายหิมะที่สัมพันธ์กับถิ่นที่อยู่ ซึ่งสามารถบ่งบอกได้ว่าเป็นกระต่ายป่าหรือกระต่ายเลี้ยง

ถ้าเป็นอย่างหลัง หมายความว่ามีนินจาลาดตระเวนอยู่ใกล้ๆ

การใช้กระต่ายหิมะเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เป็นกลยุทธ์พื้นฐานของนินจาเหล่านั้น

ข้อสาม และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด: การรับมือกับวิกฤติ!

ป่ามรณะ เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายที่ก้าวร้าว ซึ่งมีพลังการต่อสู้ไม่แพ้นินจาทั่วไป

การมัวแต่เสียเวลาสงสารตัวเองจนจิตใจและร่างกายพังทลาย มีแต่จะทำให้เสียความสามารถในการวิเคราะห์และตัดสินใจ

การฝึกฝนที่ดีและความรู้ที่กว้างขวางจะทำให้นินจามีความมั่นใจ ช่วยให้พวกเขาก้าวข้ามอารมณ์ด้านลบอย่างความกลัว ความสิ้นหวัง และความเหนื่อยล้าไปได้

นี่คือเจตนารมณ์ดั้งเดิมของโทบิรามะในการจัดการฝึกครั้งนี้

แต่ทว่าในตอนนี้... คาเซฮายะ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงในการปรับตัวเข้ากับสถานที่แห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์!

จมูกของเขาไวราวกับพรานมืออาชีพ

ทักษะการสังเกตของเขาดูเหมือนจะเป็นพรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่เกิด

ที่น่ากลัวที่สุดคือ เขาจัดการสัตว์ยักษ์สองตัวได้ง่ายๆ เพียงแค่ปลดปล่อยจักระออกมา

และนั่นคือสัตว์ร้ายที่อันตรายและน่ากลัวที่สุดในป่ามรณะแล้ว

ผลลัพธ์คือ... ตายคาที่ในพริบตา!

แล้วแบบนี้ ป่าแห่งนี้จะสร้างวิกฤติอะไรให้แก่คาเซฮายะได้อีก?

ในเมื่อไม่มีวิกฤติให้พูดถึง...

การฝึกรับมือกับวิกฤติก็กลายเป็นเรื่องไร้สาระ!

“เจ้าหนู เธอคิดว่าการฝึกแบบนี้ยังจะช่วยให้เธอพัฒนาได้อีกเหรอ?”

“จุดประสงค์เดิมของการฝึกรับมือวิกฤติ คือการกระตุ้นศักยภาพร่างกายในวินาทีเฉียดเป็นเฉียดตาย เพื่อให้ครั้งหน้าเมื่อเจอปัญหา เธอจะสามารถรักษาสติสัมปชัญญะได้”

“ทันทีที่เธอตื่นตระหนก สมองจะไม่สามารถคิดหาวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดได้”

โทบิรามะหยุดพูดครู่หนึ่ง สายตาเบนไปทางโคฮารุ

ทำให้เธอก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

ในขณะนี้ โคฮารุกลายเป็นตัวอย่างด้านลบที่โทบิรามะพูดถึงอย่างชัดเจน

เป็นเพราะความตื่นตระหนกและความสิ้นหวังของเธอเอง ที่ทำให้เธอพลาดโอกาสหนีออกจากพื้นที่อันตราย

จนเกือบทำให้ทั้งเธอและคาเซฮายะต้องตายด้วยน้ำมือสัตว์ร้าย!

“นี่คือจุดที่สำคัญมากสำหรับนินจา!”

“สำคัญยิ่งกว่าการเรียนรู้ที่จะสังเกตหรือหาอาหารเสียอีก!”

โทบิรามะพูดเสียงดัง ราวกับต้องการย้ำเตือนคาเซฮายะ รวมถึงซารุโทบิและคนอื่นๆ ให้จดจำคำพูดของเขาไว้ให้ขึ้นใจ

เมื่อกวาดสายตาดูปฏิกิริยาของทุกคนและเห็นว่าพวกเขาจดจำประเด็นสำคัญได้แล้ว

โทบิรามะก็เปลี่ยนเรื่องทันที “แต่สำหรับเธอ... ผู้ที่สามารถปลดปล่อย ‘พละกำลังช้างสาร’ ได้ดั่งใจนึก ที่นี่ไม่สามารถสร้างความรู้สึกวิกฤติให้เธอได้หรอก”

“แม้แต่สัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งที่สุดยังถูกจัดการได้ง่ายๆ ด้วยพลังช้างสารของเธอ แล้วจะมีอะไรมาข่มขู่เธอได้อีก?”

“สำหรับเธอที่ครอบครองและเชี่ยวชาญพลังนี้ การฝึกเอาชีวิตรอดในป่าก็ไม่ต่างอะไรกับการมาเดินปิกนิก”

“ด้วยความแข็งแกร่งระดับนี้ เธอสามารถเดินกร่างไปทั่วป่าได้ตามใจชอบเลย!”

โทบิรามะอธิบายให้คาเซฮายะฟัง ซึ่งมีความหมายโดยนัยว่า ต่อให้คาเซฮายะอยากจะฝึกต่อ...

มันก็เป็นการเสียเวลาเปล่า

“ถึงไม่อยากจะยอมรับ แต่ด้วยฝีมือของเธอ การฝึกเอาชีวิตรอดในป่าครั้งนี้มันหมดความหมายไปแล้ว”

โทบิรามะไม่อยากยอมรับจริงๆ นั่นแหละ!

ใครจะอยากยอมรับว่าโปรแกรมการฝึก 10 วันที่ตัวเองเป็นคนวางแผน ต้องมายกเลิกภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง เพราะผู้เข้าร่วมฝึก เก่งเกินไป?

แถมผู้เข้าร่วมที่ว่า ยังเป็นแค่เด็กเจ็ดขวบ!

โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกศิษย์ เรื่องนี้ทำเอาโทบิรามะเสียหน้าไปพอสมควร

อย่างไรก็ตาม... ความรู้สึกของโทบิรามะในตอนนี้ช่างซับซ้อน

ในด้านหนึ่ง มันยากที่จะยอมรับว่าการฝึกที่ตัวเองจัดเตรียมมาอย่างดีต้องกลายเป็นโมฆะ

แต่อีกด้านหนึ่ง... เขารู้สึกภูมิใจในพรสวรรค์ของคาเซฮายะอย่างที่สุด!

คาเซฮายะคือใคร?

หลานชายของพี่ใหญ่ เซนจู ฮาชิรามะ!

นั่นก็เท่ากับว่าเป็นหลานของชั้น เซนจู โทบิรามะ ด้วย!

เขาคือความหวังในอนาคตของตระกูลเซนจู!

เจ็ดขวบก็เชี่ยวชาญพละกำลังช้างสาร และทำให้การฝึกของเขากลายเป็นเรื่องไร้สาระได้ง่ายๆ

มองไปทั่วทั้งโลกนินจา จะมีใครทำแบบนี้ได้อีก?

จะมีใครเลียนแบบได้?

ไม่มี!

แม้แต่พี่ใหญ่ ฮาชิรามะ ตอนเจ็ดขวบยังไม่เวอร์วังขนาดนี้!

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาคนที่สองในโลกนินจาได้อีก!

“จริงครับ ขอแค่นายน้อยคาเซฮายะระเบิดจักระตูมเดียวตอนเจออันตราย ก็จัดการพวกสัตว์ร้ายที่พุ่งเข้ามาได้แล้ว พวกเราแทบไม่ต้องทำอะไรเลย”

ซารุโทบิสูดหายใจลึก เห็นด้วยกับมุมมองของท่านโทบิรามะร้อยเปอร์เซ็นต์

ใช่แล้ว ตราบใดที่มีคาเซฮายะอยู่ คนอื่นก็แทบไม่ต้องทำอะไร

แค่เดินตามต้อยๆ คอยช่วยคาเซฮายะประหยัดแรง เตือนให้กินข้าว ดื่มน้ำ

ถ้าเจอสัตว์ร้ายตึงมือ ก็ให้เขาระเบิดจักระเป่ามันซะ

สิ่งที่เรียกว่าการฝึกเอาชีวิตรอดในป่า...

กลายสภาพเป็นทัวร์ชมธรรมชาติไปโดยปริยาย

และหลังจากผ่านเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ซารุโทบิและคนอื่นๆ ก็หมดไฟที่จะฝึกต่อ

การฝึกฝนที่พวกเขาตั้งตารอมา 3 เดือน เตรียมตัวมา 2 เดือน และจำลองสถานการณ์มา 1 เดือน

ที่ผ่านการออกแบบ วางแผน และจัดเตรียมมาอย่างดี...

กลับถูกคาเซฮายะทำให้กลายเป็นหมันภายในเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง

ทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้ผ่านการฝึกมาก่อน ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเนื้อหา และไม่มีการวางแผนล่วงหน้าใดๆ!

เมื่อเทียบกันแล้ว ซารุโทบิและคนอื่นๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรกับขยะ

ไม่สิ!

ไม่ใช่ว่าพวกเขากากเกินไป

แต่เป็นคาเซฮายะต่างหากที่เกินเบอร์ไปมาก เขาข้ามขอบเขตของคำว่า “อัจฉริยะ” ไปแล้ว... นี่มันสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ชัดๆ!

แต่ในขณะนี้ โทบิรามะกำลังคิดไปถึงเรื่องอื่นแล้ว

“พี่ใหญ่... พี่จินตนาการไม่ออกแน่ๆ ว่าเจ้าหนูคาเซฮายะน่ากลัวขนาดไหน”

โทบิรามะรู้สึกว่าถ้าเขาเอาเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ไปเล่าให้พี่ใหญ่ฮาชิรามะฟัง...

พี่แกต้องช็อกจนพูดไม่ออกแน่นอน!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═