บทที่ 10: อัจฉริยะที่หาตัวจับยากในโลกนินจา!

บทที่ 10: อัจฉริยะที่หาตัวจับยากในโลกนินจา!

การฝึกเอาชีวิตรอดในป่าครั้งนี้ พลิกความเข้าใจของโทบิรามะไปอย่างสิ้นเชิง

โทบิรามะสูดหายใจเข้าลึก แล้วใช้วิชา เทพอัสนี วาร์ปมาปรากฏตัวข้างกายคาเซฮายะอีกครั้ง

เดิมทีเขาตั้งใจจะแค่เฝ้าสังเกตการณ์คาเซฮายะจากในเงามืด

แต่ตอนนี้... คงไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นอีกแล้ว

หลานชายของเขา คาเซฮายะ คืออัจฉริยะที่หาตัวจับยากในโลกนินจา!

โทบิรามะยังคงรักษามาดขรึมไว้ แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ ไม่สามารถสงบลงได้เลย

นี่คือสุดยอดอัจฉริยะที่อายุเพียงเจ็ดขวบ และฝึกฝนวิชา “ระเบิดพลังหมัด”  ของตระกูลเซนจูจนสำเร็จได้โดยไม่มีใครสอน!

“ท่านโทบิรามะ?” โคฮารุที่กำลังนั่งพักอยู่บนพื้นสังเกตเห็นโทบิรามะเป็นคนแรก แววตาของเธอฉายแววตกตะลึง

ตามมาด้วยซารุโทบิ, ดันโซ, คางามิ, โฮมุระ และโทริคาเสะ

ไม่มีใครคาดคิดว่าท่านโทบิรามะจะจู่ๆ ก็โผล่มา

ถ้าเป็นเมื่อกี้นี้ พวกเขายังพอเข้าใจได้

เพราะสัตว์ร้ายยักษ์สองตัวนั่นคุกคามความปลอดภัยของคาเซฮายะและโคฮารุอย่างรุนแรง

การที่ท่านโทบิรามะจะยื่นมือเข้ามาช่วยย่อมเป็นเรื่องปกติ

แต่ทว่า... ตอนนี้วิกฤติได้ผ่านพ้นไปแล้ว และอาการบาดเจ็บของโคฮารุก็ไม่ได้สาหัส

การฝึกก็ควรจะดำเนินต่อไปไม่ใช่เหรอ?

ทำไมท่านโทบิรามะถึงโผล่มาตอนนี้?

โทบิรามะกวาดสายตามองปฏิกิริยาของทุกคน

ยกเว้นคาเซฮายะ... สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสับสน

“ชั้นเฝ้าดูการฝึกครั้งนี้ผ่านคาถาลูกแก้วส่องทางไกลอยู่ตลอด” โทบิรามะเอ่ยช้าๆ แต่หางตาของเขาลอบชำเลืองมองคาเซฮายะเป็นระยะ ความชื่นชมในตัวหลานชายยิ่งพุ่งสูงขึ้น

สมกับที่เป็นหลานของชั้น เซนจู โทบิรามะ จริงๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์ โทบิรามะคงอยากจะตรงเข้าไปอุ้มคาเซฮายะชูขึ้นฟ้าให้รู้แล้วรู้รอด

ฝึกสำเร็จวิชาระเบิดพลังหมัดตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ

ปริมาณจักระที่มี ยิ่งเวอร์วังกว่าคนตระกูลอุซึมากิเสียอีก

ที่สำคัญที่สุด... ร่างกายของคาเซฮายะยังไม่เติบโตเต็มที่

เมื่อเขาโตขึ้น ปริมาณจักระก็จะยิ่งเพิ่มพูน และสมรรถภาพร่างกายก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

เมื่อคาเซฮายะอายุเท่าเขา... ไม่สิ แค่อายุเท่าคิมะ ก็คงไม่มีใครในโลกนินจาที่จะต่อกรกับเขาได้อีกแล้ว

แค่คิด โทบิรามะก็อยากจะไปลากคอพวกคาเงะจากหมู่บ้านอื่นมามัดรวมกันตรงนี้

ให้พวกมันแหกตาดูให้ชัดๆ!

หลานชายของชั้น! ว่าที่โฮคาเงะที่แข็งแกร่งที่สุดในอนาคต!

ความตื่นเต้นนี้ทำเอาโทบิรามะหน้ามืดตามัว จนลืมไปชั่วขณะว่าเขาเป็นแค่ “ปู่รอง” ของคาเซฮายะ

แน่นอน สำหรับโทบิรามะแล้ว คาเซฮายะก็เหมือนหลานแท้ๆ ของเขานั่นแหละ!

ใครหน้าไหนกล้าแตะต้องหลานข้า...

ข้าจะแสดงให้เห็นว่า “วิชาต้องห้าม” ของโคโนฮะมันน่ากลัวขนาดไหน!

“โคฮารุ รู้ไหมว่าเมื่อกี้มันอันตรายแค่ไหน?” โทบิรามะหันไปพูดกับโคฮารุ “ถ้าพลาดนิดเดียว ทั้งเธอและคาเซฮายะคงเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แล้ว”

ได้ยินคำพูดของโทบิรามะ โคฮารุก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

พอมองย้อนกลับไป เธอควรจะใช้แรงเหวี่ยงดีดตัวเองและคาเซฮายะไปลงในจุดที่ปลอดภัยมากกว่า

แต่เพราะความตื่นตระหนก โคฮารุเลยเผลอโจมตีจุดอ่อนของตะขาบไปตามสัญชาตญาณ

เกือบจะกลายเป็นหายนะซะแล้ว!

แต่ไม่ว่ายังไง โคฮารุก็เป็นแค่เด็กผู้หญิง และฝีมือก็อยู่แค่ระดับจูนิน

เป็นเรื่องปกติที่จะลนลานในสถานการณ์วิกฤติและเลือกทางออกที่แย่ที่สุด

ถ้าคาเซฮายะไม่ลงมือในนาทีสุดท้าย พวกเขาคงไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต

“หนูผิดไปแล้วค่ะ ท่านโทบิรามะ” โคฮารุกล่าวขอโทษเสียงอ่อย

ทั้งเรื่องการตัดสินใจที่ขาดสติ และเรื่องที่ปกป้องคาเซฮายะไม่ได้

เมื่อสังเกตเห็นว่าบรรยากาศเริ่มจะมาคุ คาเซฮายะจึงพูดขึ้นมาลอยๆ “จะซีเรียสไปทำไมครับ? ก็ไม่มีใครเป็นอะไรสักหน่อยนี่นา”

แม้โคฮารุจะกลายเป็น “ยัยแก่จอมบงการ” ในเนื้อเรื่องหลัก แต่โคฮารุคนปัจจุบันเพิ่งจะอายุ 14-15 ปี

รูปร่างหน้าตาของเธอจัดว่าโดดเด่นไม่แพ้นินจาหญิงคนไหน

และที่สำคัญ... ในอนาคตเธอคือกุมอำนาจฝ่ายบริหารของโคโนฮะ มีสถานะเทียบเท่าผู้อาวุโสสูงสุดของหมู่บ้าน

จะบอกว่าเธอไม่มีฝีมือหรือความสามารถเลย...

คาเซฮายะไม่เชื่อเด็ดขาด

คนอื่นๆ ก็เหมือนกัน

ตอนนี้แค่พูดประโยคเดียวก็ซื้อใจพวกบิ๊กเนมในอนาคตได้แล้ว ทำไมจะไม่ทำล่ะ?

เป้าหมายเล็กๆ ของคาเซฮายะคือการเป็นโฮคาเงะก็จริง

แต่เขาไม่ใช่พวกบ้าเลือดฆ่าไม่เลือกหน้า

คนพวกนี้ไม่ได้คุกคามผลประโยชน์ของเขา และไม่ได้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

จะให้ไล่ฆ่าทิ้งให้หมดตั้งแต่ยังไม่โต...

คาเซฮายะไม่คิดว่าจะมีใครโง่พอจะทำแบบนั้น

โคโนฮะ ในฐานะพี่ใหญ่ของห้าหมู่บ้านนินจา

ทั้งงานบริหาร, การทหาร, การทูต... ไม่มีงานไหนง่ายเลยสักอย่าง

อย่างนารูโตะที่ได้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 7 งานล้นมือจนต้องใช้ร่างแยกช่วยทำงาน สภาพไม่ต่างจากทาสบริษัท

ในสายตาของคาเซฮายะ โฮคาเงะแบบนั้นคือความล้มเหลวชัดๆ

อีกอย่าง ขอแค่แข็งแกร่งพอ ก็ไม่เห็นต้องกลัวใครหน้าไหนมาแย่งตำแหน่งโฮคาเงะเลยนี่นา!

เจอคำตอบของคาเซฮายะเข้าไป โทบิรามะถึงกับไปไม่เป็นชั่วขณะ

“ท่านโทบิรามะครับ... เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?” ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเห็นจังหวะจึงรีบแทรกเข้ามาในบทสนทนา

ประการแรก เพื่อช่วยแก้สถานการณ์กระอักกระอ่วนให้โทบิรามะ

ประการที่สอง นี่คือความจริงที่ทุกคนอยากรู้ใจจะขาด

โทบิรามะชำเลืองมองคาเซฮายะแวบหนึ่ง ก่อนจะเริ่มอธิบาย “ช่างเถอะ มันไม่ใช่วิชาลับอะไรหรอก”

“คนที่ฆ่าสัตว์ร้ายสองตัวนั้นเมื่อกี้ คือคาเซฮายะ!”

สิ้นคำพูด ทั้งป่าก็เงียบกริบก่อนจะฮือฮาขึ้นมาทันที!

“ข... ฆ่า?” ซารุโทบิและดันโซเบิกตากว้าง พูดออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ไม่ใช่ว่าคาเซฮายะแค่เป่าพวกมันกระเด็นหรอกเหรอ?

แล้วพวกมันก็วิ่งหนีไปเพราะความกลัวไม่ใช่เหรอ?

ตาย... พวกมันตายแล้วเหรอ?

“ใช่” โทบิรามะพยักหน้า “ตอนขามา ชั้นเจอตะขาบดำตัวนั้นนอนตายอยู่ อวัยวะภายในแหลกเหลวหมด อีกตัวก็คงสภาพไม่ต่างกัน”

ซารุโทบิและคนอื่นๆ ถึงกับสูดหายใจเฮือกใหญ่ สายตาพากันจับจ้องไปที่คาเซฮายะอีกครั้ง

ไม่ใช่แค่เป่ากระเด็น... แต่ถึงขั้นฆ่าตาย!

นี่มันคนละเรื่องกันเลยนะ

พวกเขานึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าพลังของคาเซฮายะซัดโดนคนเข้า สภาพจะเป็นยังไง

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

นี่เด็กเจ็ดขวบจริงๆ เหรอ!

แน่นอนว่า สาเหตุการตายที่แท้จริงของสัตว์ยักษ์ทั้งสองตัว ส่วนหนึ่งมาจากน้ำหนักตัวมหาศาลของพวกมันเอง

สัตว์ที่หนักเป็นสิบๆ ตัน โดนเหวี่ยงกระแทกพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แรงกระแทกต่ออวัยวะภายในย่อมมหาศาล

ถ้าเป็นการต่อสู้กับนินจา พลังทำลายล้างอาจจะไม่ดูเวอร์วังขนาดนี้

เรื่องนี้ถ้าตั้งสติคิดหน่อยก็น่าจะรู้

เพียงแต่ความช็อกทำให้พวกซารุโทบิมองข้ามจุดนี้ไป

“และพลังที่คาเซฮายะใช้ จริงๆ แล้วเป็นความสามารถเฉพาะตัวของตระกูลเซนจู” โทบิรามะอธิบายต่อ

“ความสามารถนี้เรียกว่า ‘ระเบิดพลังหมัด’  ซึ่งต้องใช้การควบคุมจักระที่แม่นยำมากถึงจะใช้ได้อย่างอิสระ”

“เหมือนกับ ‘เนตรวงแหวน’ ของตระกูลอุจิวะนั่นแหละ”

“ไม่ใช่ทุกคนที่ใช้นามสกุลเซนจูจะมีความสามารถนี้ มันต้องอาศัยพรสวรรค์ขั้นสูงและการฝึกฝนอย่างหนัก”

“กว่าชั้นจะเชี่ยวชาญวิชานี้... ชั้นต้องฝึกฝนอย่างหนักถึง 5 ปีเต็ม!”

ขณะที่โทบิรามะสาธยายเรื่องวิชาระเบิดพลังหมัด

ซารุโทบิและคนอื่นๆ ต่างอ้าปากค้างเป็นรูปตัว o

5 ปี?

ขนาดท่านโทบิรามะยังต้องฝึกตั้ง 5 ปี?!

งั้นก็หมายความว่าคาเซฮายะเริ่มฝึกตั้งแต่อายุ 2 ขวบงั้นเหรอ?

จะเป็นไปได้ยังไง!

โทบิรามะพอใจกับสีหน้าของทุกคนมาก ก่อนจะพูดต่อ

“ท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ที่ได้ชื่อว่าเป็นเทพเจ้านินจา... ใช้เวลา 3 ปีในการฝึกฝนวิชานี้จนสำเร็จ!”

“มีเพียงคาเซฮายะคนเดียว ที่เรียนรู้และสำเร็จวิชาระเบิดพลังหมัดได้ด้วยตัวเอง โดยไม่มีใครสอน... ภายในเวลาไม่ถึง 2 ปี!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═