บทที่ 4: พวกเรากลายเป็นตัวถ่วงไปแล้วเหรอ?

บทที่ 4: พวกเรากลายเป็นตัวถ่วงไปแล้วเหรอ?

ในช่วงแรก การเคลื่อนไหวของคาเซฮายะดูเก้ๆ กังๆ อยู่บ้างจริงๆ

ด้วยวัยเพียงเจ็ดขวบ และไม่เคยมีนิสัยออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ การต้องมาออกแรงอย่างหนักในทันทีทำให้ชีพจรของเขาพุ่งทะยานไปถึง 160 ครั้งต่อนาทีในชั่วพริบตา

ทว่า ทันทีที่คาเซฮายะเริ่มดึง “จักระของฮาชิรามะ” ออกมาใช้ อัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงก็กลับมาเสถียร ลมหายใจที่หอบถี่ก็กลับมาสงบนิ่ง

ใช้เวลาเพียง 10 นาที คาเซฮายะก็ปรับตัวเข้ากับความเร็วของพวกฮิรุเซ็นได้จนทัน

ไม่ใช่แค่นั้น เขายังไม่ต้องทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับการวิ่งอีกต่อไป และเริ่มกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่คาเซฮายะรู้สึกว่า ป่ามรณะ แห่งนี้กว้างใหญ่กว่าตอนสอบจูนินในอนิเมะเสียอีก

ความดุร้ายของพวกสัตว์ป่าก็รุนแรงกว่าด้วย

“ถ้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นเพราะเรื่องจำนวนประชากร”

คาเซฮายะสันนิษฐานในใจว่า ตอนนี้ประชากรของ หมู่บ้านโคโนฮะ ยังมีน้อย พื้นที่ป่าจึงกินอาณาบริเวณกว้างขวางตามธรรมชาติ

แต่ในอนาคตเมื่อประชากรเพิ่มขึ้น พื้นที่ของป่ามรณะก็จะหดเล็กลงตามไปด้วย

นี่อธิบายได้ว่าทำไมโทบิรามะถึงกำหนดเวลาเดินทางถึงหอคอยกลางป่าไว้ที่ 10 วัน

เพราะระยะทางไกลกว่าตอนสอบจูนิน และสัตว์ร้ายก็ดุเดือดกว่าตอนนั้นมาก

ดังนั้น แม้แต่กับซารุโทบิ ฮิรุเซ็นและคนอื่นๆ การฝึกเอาชีวิตรอดครั้งนี้ก็ถือว่ามีความยากในระดับหนึ่ง

เพียงแต่คาเซฮายะไม่รู้ตัวเลยว่า...

นี่มันไม่ใช่แค่ ‘ยากในระดับหนึ่ง’ แต่มันคือ โคตรยาก ต่างหาก

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นหันกลับมามองคาเซฮายะเป็นระยะๆ ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น!

เขาไม่เข้าใจเลยว่าเด็กเจ็ดขวบจะปรับตัวกับสภาวะทั้งหมดนี้ได้ภายใน 10 นาทีได้ยังไง

ครั้งแรกที่เขาเข้ามาในป่ามรณะ เขาอายุ 12 ปี

ไม่ว่าจะกระบวนท่า, คาถานินจา, หรือความสามารถในการปรับตัว เขาคืออันดับหนึ่งในรุ่น

แม้แต่อุจิวะ คางามิ จากตระกูลอุจิวะ ก็ยังด้อยกว่าเขาอยู่หนึ่งขั้น

ถึงอย่างนั้น ตอนที่เขาเข้าป่ามรณะมาพร้อมกับท่านโทบิรามะ เขาต้องวิ่งแบบรากเลือดเพื่อไม่ให้ถูกทิ้งห่าง

และผ่านไปไม่ถึง 5 นาที เขาก็อ้วกแตก!

เพราะกลัวว่าคาเซฮายะจะเป็นเหมือนตัวเองในอดีต ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นจึงจงใจไม่เร่งความเร็วนัก

แต่พอเห็นคาเซฮายะเริ่มปรับตัวได้ เขาจึงค่อยๆ เพิ่มความเร็วขึ้น

จนเข้าสู่นาทีที่ 5 เขาก็วิ่งเร็วกว่าท่านโทบิรามะในตอนนั้นไปแล้ว

เรียกได้ว่าตอนนี้เขาแทบจะวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดของตัวเอง!

แต่คาเซฮายะยังคงตามติดอยู่ข้างหลังอย่างมั่นคง ลมหายใจสม่ำเสมอ ฝีเท้าหนักแน่น ดูสบายๆ เหมือนไม่ได้ออกแรงอะไรมาก

ที่สำคัญ ท่านโทบิรามะย้ำนักย้ำหนาว่า... นี่คือการฝึกครั้งแรกของคาเซฮายะ!

“เจ้าหนูคาเซฮายะนี่... การปรับตัวมันจะเวอร์เกินไปแล้ว...”

“นี่... นี่คือหลานชายของท่านฮาชิรามะงั้นเหรอ?”

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ต่อให้ใครมาโม้ให้ฟังจนน้ำลายแตกฟอง ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

นี่มันเรื่องแฟนตาซีชัดๆ!

จู่ๆ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็รู้สึกว่า ‘คนเปรียบคนมีแต่ช้ำ ของเปรียบของมีแต่ทิ้ง’

พรสวรรค์ของคาเซฮายะเหมือนภูเขาสูงเสียดฟ้าที่ตั้งตระหง่านขวางหน้า จู่ๆ ก็กดทับลงมาจนเขาหายใจไม่ออก มองขึ้นไปก็ไม่เห็นยอดเขา

อย่าว่าแต่จะปีนข้ามไปเลย

“ร่างกายและความเร็วของชั้นในตอนนี้ ทั้งหมดสร้างขึ้นจากการฝึกฝนอย่างหนักวันแล้ววันเล่า ขัดเกลามานับสิบปี”

“แต่คาเซฮายะกลับไล่ตามทันในเวลาแค่ 10 นาที”

“พรสวรรค์ที่มีมาแต่เกิดแบบนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว”

หัวใจของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเหมือนมีหินก้อนยักษ์ตกลงกลางบึง ก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมที่ไม่สงบลงง่ายๆ

เขาเชื่อมาตลอดว่าขอแค่พยายามและอดทน... สักวันเขาจะไล่ตามท่านโทบิรามะได้ทัน

ความเชื่อมั่นและความมั่นใจนั้นแข็งแกร่งเพียงใด...

ตอนนี้ ความรู้สึกสูญเสียและแรงกระแทกในใจก็รุนแรงเพียงนั้น

ดันโซที่วิ่งอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกแทบไม่ต่างกัน

ตอนก้าวเท้าเข้าป่ามรณะ สิ่งแรกที่ดันโซคิดคือเขาต้องดูแลคาเซฮายะให้ดี

ยังไงซะอีกฝ่ายก็เป็นถึงหลานชายของท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 1

เผื่อว่าจะทำคะแนนกับท่านโทบิรามะได้บ้าง

แต่ใครจะไปรู้... คาเซฮายะต้องการคนดูแลที่ไหนกันเล่า?

พรสวรรค์ของหมอนี่มันระดับปีศาจชัดๆ

ผลลัพธ์ที่เขาพยายามมาเกือบสิบปี

คาเซฮายะใช้เวลาแค่สิบนาทีก็ไล่ทัน!

นี่ทำให้เขาเริ่มสงสัยแล้วว่า ที่ผ่านมาเขาเอาเวลาช่วงวัยรุ่นไปทิ้งขว้างหรือเปล่า

สายตาที่ดันโซมองคาเซฮายะตอนนี้ ไม่ใช่แค่แปลกใจ แต่ถึงขั้นตะลึงงัน

เดิมทีดันโซไม่เชื่อเรื่องอัจฉริยะ

เพราะรอบตัวเขามีอัจฉริยะอยู่เต็มไปหมด

ฮิรุเซ็น จากตระกูลซารุโทบิ

คางามิ จากตระกูลอุจิวะ

ไหนจะโทริคาเสะ จากตระกูลอาคิมิฉิ และชิราคาวะ จากตระกูลฮิวงะ

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนพวกนี้ ดันโซไม่เคยรู้สึกด้อยกว่าเลยสักนิด

ตรงกันข้าม เขาเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าอัจฉริยะพวกนี้ก็งั้นๆ

เขาจะใช้ความพยายามและความฉลาดเฉลียวเอาชนะพวกนั้นทีละคน และก้าวขึ้นเป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ในอนาคตให้ได้

ทว่า ตอนนี้ การปรากฏตัวของคาเซฮายะเหมือนตบหน้าเขาฉาดใหญ่

เหมือนจะบอกเขาว่า โลกนี้ไม่เพียงแค่มีอัจฉริยะ

แต่มันเป็นอัจฉริยะโดยกำเนิด

และเป็นประเภทที่เอื้อมไม่ถึง!

“คาเซฮายะ... ชั้นเรียกนายแบบนี้ได้ใช่ไหม?” อุจิวะ คางามิ ที่เงียบมาตลอด ในที่สุดก็อดรนทนไม่ไหว “ชั้นขอถามอะไรหน่อย ก่อนจะเข้าป่ามรณะ นายไม่เคยฝึกมาก่อนจริงๆ เหรอ?”

คำถามเด็ด!

วินาทีนี้ อุจิวะ คางามิ ได้พูดแทนใจของทุกคนไปหมดแล้ว

ทุกคนที่อยู่ที่นั่นอยากได้ยินประโยคทำนองว่า:

“อ๋อ เปล่าหรอก เมื่อก่อนชั้นก็ฝึกอยู่ทุกวันแหละ”

ทว่า...

“อืม นี่เป็นครั้งแรกของชั้น หวังว่าชั้นคงไม่เป็นตัวถ่วงพวกนายนะ” คาเซฮายะตอบกลับไป

ตอนนี้เขามีแค่จักระมหาศาล และยังดูไม่ออกว่าระดับของฮิรุเซ็นกับคนอื่นๆ อยู่ตรงไหน

ยังไงซะคนพวกนี้ก็คือว่าที่ผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะในอนาคต!

เป็นบิ๊กเนมเชียวนะ!

ในมุมมองของคาเซฮายะ คนพวกนี้อาจจะแค่ออมมือให้เขาอยู่ก็ได้

ไม่ว่ายังไง เขาก็เป็นเด็กเส้นที่ใหญ่ที่สุดไม่ใช่เหรอ?

แต่ความจริงก็คือ... ตัวถ่วงเหรอ?

พวกเราต่างหากที่รู้สึกเหมือนกำลังถ่วงนายอยู่เนี่ย!

ถ้านายไม่อายุแค่เจ็ดขวบ ป่านนี้นายคงทิ้งพวกเราไม่เห็นฝุ่นไปนานแล้ว!

โดยเฉพาะอุจิวะ คางามิ

เขาเบิก “เนตรวงแหวน” ขีดจำกัดสายเลือดเฉพาะตัวของตระกูลอุจิวะได้แล้ว

พูดได้เต็มปากว่าเขาคืออัจฉริยะแห่งตระกูลอุจิวะ!

สักวันเขาจะเติบโตและแข็งแกร่งยิ่งกว่ามาดาระ

บวกกับความขัดแย้งที่มีมาเนิ่นนานระหว่างตระกูลเซนจูและตระกูลอุจิวะ

ตอนนี้ พอเห็นชื่อเสียงอัจฉริยะของตัวเองโดนคาเซฮายะเหยียบย่ำจนจมดิน หัวใจเขาก็รู้สึกเหมือนเพิ่งกลืนของแสลงลงไป

อึดอัดสุดๆ!

ตระกูลอุจิวะมีชะตากรรมต้องโดนคนชื่อเซนจูกดหัวตลอดไปเลยหรือไง?!

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดในใจที่ไม่มีใครแสดงออกมา

“อืม...”

หลังจากวิ่งมาได้ครึ่งชั่วโมง บวกกับการถูกโจมตีเป็นระยะจากสัตว์ป่าและแมลงยักษ์ ทำให้คาเซฮายะเริ่มเข้าใจความโหดร้ายของป่ามรณะมากขึ้น

มันอันตรายกว่าที่เขาจินตนาการไว้เยอะ!

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ แต่พวกเขายังหาแหล่งน้ำไม่ได้เลย

ในฐานะผู้กลับชาติมาเกิด คาเซฮายะเคยดูรายการสอนเอาตัวรอดของ Bear Grylls แก้เบื่อมาก่อน

ในการเอาชีวิตรอดกลางป่าแบบนี้ แหล่งน้ำถือเป็นปัจจัยสำคัญมหาศาล

เสียงของคาเซฮายะเรียกความสนใจของทุกคนทันที

“พวกนายไม่ต้องลดความเร็วรอชั้นหรอก ชั้นตามพวกนายทันน่า” คาเซฮายะพูดขึ้น

ทุกคน: ???

สรุปพวกเราเป็นตัวถ่วงมันเรอะ?!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═