บทที่ 3: โทบิรามะถึงกับช็อกคาที่

บทที่ 3: โทบิรามะถึงกับช็อกคาที่

คำขอของคาเซฮายะทำเอาโทบิรามะประหลาดใจไม่น้อย

แต่ในขณะเดียวกัน มันกลับทำให้ฮาชิรามะรู้สึกชื่นชมในความใจเด็ดนี้เป็นอย่างมาก

ถึงกระนั้น คิมะและภรรยาอย่าง ‘อายาโกะ’ ก็ยังไม่เห็นด้วยกับการให้คาเซฮายะเข้าร่วมการฝึกเอาชีวิตรอดกลางป่าอยู่ดี

ประการแรก ครอบครัวของพวกเขาเพิ่งจะย้ายกลับมาที่หมู่บ้านได้ไม่นาน

ประการที่สอง คาเซฮายะเพิ่งจะเจ็ดขวบ เห็นได้ชัดว่ายังเป็นแค่เด็กน้อย

“จะเป็นไรไปเล่า? มีโทบิรามะอยู่ทั้งคน ไม่มีทางเกิดเรื่องร้ายหรอกน่า” ฮาชิรามะหัวเราะร่าพลางตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่

นินจาที่เข้าร่วมการฝึกครั้งนี้ล้วนเป็นศิษย์เอกของโทบิรามะ ฝีมือแต่ละคนจัดว่าโดดเด่น

แถมสถานที่ฝึกก็แค่ ป่ามรณะ

เขาเคยเข้าไปเดินเล่นมาแล้ว สัตว์ร้ายทั้งป่ารวมกันยังน่ากลัวน้อยกว่าสัตว์หางตัวเดียวซะอีก

ที่สำคัญที่สุด... ความสามารถในการตรวจจับของโทบิรามะไม่เพียงแค่ยอดเยี่ยม แต่เขายังใช้วิชาเทพอัสนี ซึ่งเป็น “คาถามิติเวลา” ได้ด้วย

ถ้าคาเซฮายะตกอยู่ในอันตรายจริงๆ...

โทบิรามะสามารถวาร์ปไปถึงที่เกิดเหตุได้ในชั่วอึดใจเดียว

เมื่อเห็นว่าทั้งฮาชิรามะและโทบิรามะ สองผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลรับรองขนาดนี้ แถมตัวคาเซฮายะเองก็ดูกระตือรือร้นสุดๆ

ในที่สุด คิมะและอายาโกะจึงต้องยอมตกลงอย่าง “เสียไม่ได้”

...

สิบกว่านาทีต่อมา

โทบิรามะพาคาเซฮายะมาถึงทางเข้าป่ามรณะ

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นและคนอื่นๆ มารออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว

“ยังหนุ่มยังแน่นกันทั้งนั้นเลยแฮะ” คาเซฮายะมองเห็นคนกลุ่มนี้แต่ไกล

เหล่าว่าที่ผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะในอนาคต ตอนนี้อายุราวๆ 17-18 ปีกันทั้งนั้น

แม้แต่ดันโซ ตอนหนุ่มๆ ก็หน้าตาดีใช่ย่อย

“นั่นอุทาทาเนะ โคฮารุสินะ ไม่นึกเลยว่าตอนสาวๆ จะสวยขนาดนี้”

ไม่นานนัก คาเซฮายะและโทบิรามะก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทุกคน

“นี่คือคาเซฮายะ หลานชายของท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 1” โทบิรามะแนะนำตัวตนของคาเซฮายะด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เหตุผลที่ต้องบอกก็เพื่อเตือนให้ลูกศิษย์รู้กลายๆ ว่าต้องช่วยดูแลคาเซฮายะระหว่างการฝึกด้วย

“การฝึกเอาชีวิตรอดกลางป่าครั้งนี้ เขาจะเข้าร่วมกับพวกเธอด้วย”

สิ้นเสียงโทบิรามะ ทั้งกลุ่มก็ฮือฮากันยกใหญ่

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น, ชิมูระ ดันโซ... เหล่าบุคคลสำคัญในอนาคตต่างพากันทำหน้าช็อก

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่รู้ว่าท่านฮาชิรามะมีหลานชาย แต่พวกเขาไม่คิดไม่ฝันว่าคาเซฮายะที่อายุแค่เจ็ดขวบจะมาร่วมฝึกโหดกับพวกเขาด้วย!

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

บางทีเด็กคนนี้อาจจะโดนท่านโทบิรามะบังคับมาก็ได้

ยังไงซะในสายตาท่านโทบิรามะ นินจาก็ควรได้รับการฝึกฝนตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว

ดูเหมือนการเกิดมาในตระกูลสูงส่งก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไปสินะ

“สวัสดี ชั้นชื่อ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น”

“ชิมูระ ดันโซ”

“สวัสดีนะเจ้าหนู ชั้นมาจากตระกูลอุจิวะ เรียกชั้นว่า คางามิ ก็ได้”

“อุทาทาเนะ โคฮารุ จ้ะ”

“อ่า... เรียกชั้นว่า โฮมุระ ก็แล้วกัน”

คาเซฮายะมองดูว่าที่ผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะแนะนำตัวกันทีละคน

อา... นี่คือการต้อนรับสำหรับผู้มี ‘เส้นสาย’ ใหญ่ที่สุดสินะ?

“สวัสดีทุกคน ชั้นชื่อ คาเซฮายะ”

ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมเขาและซึนาเดะถึงไม่ใช้นามสกุล “เซนจู” นั้น คาเซฮายะได้ถามมาระหว่างทางกลับหมู่บ้านแล้ว

ว่ากันว่าฮาชิรามะต้องการทลายกำแพงระหว่างตระกูลให้สิ้นซาก ทำให้แนวคิดเรื่องตระกูลจางลง จึงสนับสนุนให้คนในตระกูลเซนจูแต่งงานกับตระกูลอื่น และให้ละทิ้งนามสกุลเซนจูเสีย

ต้องบอกว่าแนวคิดการหลอมรวมของฮาชิรามะเป็นความคิดที่ดี แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะขานรับนโยบายนี้

“ท่านโทบิรามะครับ จะให้คาเซฮายะเข้าร่วมการฝึกนี้จริงๆ เหรอครับ?” ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นอดกังวลไม่ได้

นี่หลานชายแท้ๆ ของท่านฮาชิรามะเชียวนะ!

“นินจามีหน้าที่แค่ทำตามกฎ ไม่จำเป็นต้องถามคำถามไร้สาระ” โทบิรามะย้ำเสียงเข้มใส่ทุกคน

ทว่า ก่อนจะเข้าสู่ป่ามรณะอย่างเป็นทางการ เขาก็ยังหันมากำชับคาเซฮายะ

“เธอยังไม่เคยผ่านการฝึกอย่างเป็นระบบ ร่างกายก็ยังไม่แข็งแกร่งเท่าฮิรุเซ็น ถ้าไม่ไหวเมื่อไหร่ ให้เปิดคัมภีร์ม้วนนี้ทันที”

พูดจบ โทบิรามะก็โยนคัมภีร์ม้วนหนึ่งให้คาเซฮายะ

สำหรับโทบิรามะที่เชี่ยวชาญด้านคาถามิติเวลา การใส่คาถาอัญเชิญย้อนกลับไว้ในคัมภีร์ไม่ใช่เรื่องยาก

ทันทีที่คาเซฮายะเปิดคัมภีร์ นินจาผู้พิทักษ์จะปรากฏตัวออกมาและพาเขาออกจากป่ามรณะทันที

แม้การกระทำของคาเซฮายะจะน่ายกย่องในความกล้า แต่ข้างหน้านั่นคือป่ามรณะ

ในฐานะหลานชายของพี่ใหญ่ การได้รับสิทธิพิเศษบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติ

แน่นอนว่าฮาชิรามะไม่ได้ขอให้โทบิรามะเตรียมการพวกนี้ไว้

ในขณะเดียวกัน โทบิรามะก็ใช้ความสามารถตรวจจับเช็กสภาพจักระของคาเซฮายะซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ส่วนกติกาการฝึกเอาชีวิตรอดครั้งนี้...

จริงๆ แล้วเข้าใจง่ายมาก

มันคือการฝึกเอาตัวรอดในป่ามรณะเป็นเวลา 10 วัน

ห้ามพกอาหารหรือน้ำดื่มติดตัวไป

ทุกปัญหาต้องแก้ไขด้วยตัวเอง

อนุญาตให้ล่าสัตว์และหาของป่ากินได้

แต่ในป่ามรณะมีสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วน แถมยังดุร้ายก้าวร้าวสุดๆ

จะเลือกปะทะตรงๆ หรือถอยเพื่อรักษากำลัง... ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแต่ละคน

ขอแค่ไปถึงหอคอยกลางป่าให้ได้ภายใน 10 วัน ก็ถือว่าสอบผ่าน

“ถ้าไม่มีคำถามอื่นแล้ว... การฝึกเริ่มได้!”

สิ้นคำสั่งของโทบิรามะ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็นำทีมพุ่งตัวเข้าไปในป่ามรณะเป็นคนแรก

พร้อมกันนั้น เขาก็สาบานในใจเงียบๆ ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะต้องปกป้องหลานชายของท่านฮาชิรามะให้ได้

คาเซฮายะตามติดขบวนไปเงียบๆ ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวังต่อการผจญภัยครั้งนี้

เมื่อแผ่นหลังของทุกคนลับสายตาไปแล้ว โทบิรามะจึงหยิบลูกแก้วผลึกออกมาจากอกเสื้อ

เขาประสานอิน จากนั้นภาพของคาเซฮายะก็เริ่มปรากฏขึ้นบนลูกแก้ว

นี่คือ “คาถาลูกแก้วส่องทางไกล”!

คาถานินจาในโคโนฮะกว่า 90% ล้วนถูกคิดค้นโดยโทบิรามะคนนี้นี่เอง

แต่ไม่ว่ายังไง โทบิรามะก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับการกระทำของคาเซฮายะในครั้งนี้นัก

“ไม่นานคงถอดใจยอมแพ้ไปเอง”

ทันทีที่เข้าสู่ป่ามรณะ คาเซฮายะประสบปัญหาเรื่องความเร็วอย่างเห็นได้ชัด

เพื่อไม่ให้เขารั้งท้าย อุทาทาเนะ โคฮารุและมิโตคาโดะ โฮมุระจึงจงใจลดความเร็วลง คอยระวังหลังให้คาเซฮายะ

ทว่า สิ่งที่โทบิรามะคาดไม่ถึงก็คือ...

ในช่วงแรก คาเซฮายะดูไม่คุ้นชินกับความเร็วของนินจาจริงๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องวิ่งแบบนินจายังไง เลยวิ่งแกว่งแขนแบบคนปกติ

แต่ผ่านไปเพียง 5 นาที...

การหายใจของคาเซฮายะเริ่มคงที่ และความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้น

โคฮารุและโฮมุระจำต้องเร่งฝีเท้าขึ้นตาม

ผ่านไป 10 นาที...

ความเร็วของคาเซฮายะแทบจะตีคู่ไปกับซารุโทบิ ฮิรุเซ็นได้แล้ว

ด้วยอานิสงส์ของ “จักระของฮาชิรามะ” ทำให้คาเซฮายะมีความได้เปรียบเรื่องความอึดโดยธรรมชาติ

และเมื่อเจอกับการโจมตีของสัตว์ป่าทั่วไป คาเซฮายะไม่เพียงไม่ตื่นตระหนก แต่ยังรับมือได้อย่างใจเย็น เขาหลบหลีกไปอยู่ในตำแหน่งปลอดภัย และปล่อยให้คนอื่นจัดการสัตว์พวกนั้น

เขาทำตัวเหมือนพรานมืออาชีพที่ใช้ชีวิตอยู่ในป่าดงดิบมานานปี

โทบิรามะหรี่ตาลง จ้องมองคาเซฮายะในลูกแก้วอย่างพินิจพิเคราะห์

ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เขาคงยากจะเชื่อว่าเด็กเจ็ดขวบจะสามารถไล่ตามนินจาตัวจริงอย่างซารุโทบิ ฮิรุเซ็นได้ทันภายในเวลาแค่ 10 นาที!

และคิมะก็บอกเองว่าคาเซฮายะไม่เคยแม้แต่จะวิ่งระยะไกลสักพันเมตรด้วยซ้ำ

พรสวรรค์แบบนี้...

การปรับตัวระดับนี้...

แม้แต่ในยุคสงครามแคว้น ก็ยังหาคนทำได้ยาก

ที่สำคัญที่สุด... ปีนี้คาเซฮายะเพิ่งจะเจ็ดขวบ!

โทบิรามะที่เคยสิ้นหวังกับอาการป่วยของฮาชิรามะและกังวลกับอนาคตของโคโนฮะ พลันรู้สึกถึงคลื่นความตื่นเต้นที่ถาโถมเข้ามาเพราะการแสดงออกของคาเซฮายะ

“บางที... ในอนาคตคาเซฮายะอาจจะก้าวข้ามพี่ใหญ่ไปได้จริงๆ”

“ไม่สิ ถ้าได้รับการฟูมฟักอย่างถูกวิธี คาเซฮายะอาจจะครอบครองทั้ง ‘พละกำลัง’ ของพี่ใหญ่ และ ‘สติปัญญา’ ของชั้น...”

“คาเซฮายะ... หลานจะต้องเป็นอัจฉริยะในรอบร้อยปีของตระกูลเซนจูแน่!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═