บทที่ 5: คาถาไฟนั่นทำร้ายคนได้จริงๆ เหรอ?

บทที่ 5: คาถาไฟนั่นทำร้ายคนได้จริงๆ เหรอ?

“คาเซฮายะ ในฐานะนินจา นายต้องรู้จักสงบเยือกเย็น การฝึกครั้งนี้กินเวลาตั้งสิบวัน ไม่มีความจำเป็นต้องเร่งรีบหรอกนะ” ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นอธิบายให้คาเซฮายะฟังโดยไม่หันมามอง สายตาจับจ้องไปข้างหน้า “นั่นมีแต่จะทำให้เสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์”

คำพูดของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นทำให้ทุกคนในทีม...ยกเว้นคาเซฮายะ...ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ความเร็วระดับปัจจุบันคือขีดจำกัดที่พวกเขาจะรักษาสภาพร่างกายไปพร้อมๆ กับการระวังภัยรอบด้านได้

ขืนเร่งความเร็วไปมากกว่านี้ รังแต่จะส่งผลเสียต่อตัวพวกเขาเอง

แต่ว่า... ทุกคนในทีมนี้อายุมากกว่าคาเซฮายะเป็นเท่าตัวทั้งนั้น

พวกเขาจะไปบอกความจริงกับเด็กเจ็ดขวบได้ยังไงกันเล่า!

ต่อให้คาเซฮายะจะมีพรสวรรค์ล้นเหลือแค่ไหน แต่ศักดิ์ศรีของ “รุ่นพี่” มันค้ำคออยู่นะเว้ย!

“จริงด้วยครับ ผมคิดน้อยไปเอง” คาเซฮายะพลันได้สติ

เขาเพิ่งจะได้รับจักระของฮาชิรามะมาหมาดๆ แถมยังไม่ได้เป็นเกะนินด้วยซ้ำ ย่อมขาดกรอบความคิดแบบนินจาเป็นธรรมดา

ความคิดและการตัดสินใจทั้งหมดของเขายังคงอิงจากสามัญสำนึกเดิมก่อนจะข้ามโลกมา

บวกกับทุกคนในทีมนี้คือว่าที่ผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะในอนาคต

ระดับบิ๊กเนมที่จะกุมอำนาจบริหารหมู่บ้านเชียวนะ

คาเซฮายะย่อมไม่สงสัยในคำพูดของพวกเขาอยู่แล้ว

พูดง่ายๆ ก็คือ ความคิดของคาเซฮายะตอนนี้มันออกจะมองโลกในแง่บวกเกินไปหน่อย

เขาคิดว่าคนรอบตัวเป็นยอดฝีมือ โดยหารู้ไม่ว่าตัวเองนั่นแหละคือคนที่เก่งที่สุดในกลุ่ม

ทว่า ในจังหวะที่คาเซฮายะกำลังปรับทัศนคติ เตรียมจะเรียนรู้วิถีนินจาจากซารุโทบิ ฮิรุเซ็นอยู่นั้น เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทก็ดังสนั่นมาจากด้านหน้าขบวน

แม้แต่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นยังสะดุ้งโหยงและรีบส่งสัญญาณมือทันที

ทุกคน...ยกเว้นคาเซฮายะ...กระจายตัวอย่างรวดเร็ว กระโดดลงจากกิ่งไม้ไปซ่อนตัวหลังลำต้นไม้อย่างเงียบเชียบ

ส่วนคาเซฮายะกลับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ไม่ใช่ว่าพวกนี้เป็นระดับบิ๊กของโคโนฮะหรอกเหรอ?

ไม่มีเหตุผลที่จะต้องกลัวสัตว์ป่าสักตัวเลยนี่นา?

ก็แค่เสียงคำรามมันดังเวอร์กว่าตัวก่อนๆ ที่เจอมานิดหน่อยไม่ใช่หรือไง?

ตอนสอบจูนิน ซาสึเกะยังจัดการหมีสีน้ำตาลสูงสองเมตรได้ในดาบเดียวเลยนะ!

เมื่อเห็นคาเซฮายะยืนนิ่งไม่ไหวติง โคฮารุจึงกระโจนออกมาอีกครั้ง คว้าแขนเขาแล้วลากไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่

โคฮารุยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้คาเซฮายะเงียบเสียง

ปฏิกิริยาของคนอื่นก็ดูหวาดหวั่นไม่ต่างกัน

“ไม่นึกเลยว่าจะเจอตัวปัญหาเร็วขนาดนี้ เราควรจะอ้อมไปไหม?” อุจิวะ คางามิส่งภาษามือ

ด้วยความที่ภารกิจนินจาไม่อาจสื่อสารด้วยคำพูดได้ตลอดเวลา ฮิรุเซ็นและพรรคพวกจึงคิดค้นวิธีนี้ขึ้นมา

“รอก่อน มันอาจจะยังไม่เห็นเราก็ได้” ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นตอบกลับด้วยภาษามือ

ในความเห็นของเขา การฝึกเพิ่งจะเริ่มต้น การปะทะใดๆ ที่เลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงให้ถึงที่สุด

เมื่อเห็นท่าทีระแวดระวังจนเกินเหตุของเหล่าบิ๊กเนม คาเซฮายะก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ความแข็งแกร่งของนารูโตะและซาสึเกะพุ่งถึงขีดสุดตอนอายุ 16 ปี เพราะพวกเขาเป็นตัวเอกและมีสูตรโกงสารพัด

คนทั่วไปอายุ 16 ปีก็น่าจะมีพลังรบระดับหนึ่งแล้วนี่นา

แต่ถึงอย่างนั้น คาเซฮายะก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมพวกเขาต้องระวังสัตว์ป่าขนาดนั้น

แต่แล้วคาเซฮายะก็ตระหนักได้ในเวลาอันสั้น... ความคิดของเขายังติดอยู่กับสเกลพลังยุคสอบจูนินในอนิเมะ

ขณะที่เจ้าของเสียงคำรามค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนตามจังหวะฝีเท้าของมัน

สายตาของคาเซฮายะจับจ้องไปที่อสูรกายยักษ์ตัวนั้น

มันคือ แรดนอเดียว ผิวหนังดูแข็งแกร่งราวกับหินผา ความสูงราวหกถึงเจ็ดเมตร และน้ำหนักอย่างน้อยต้องหลายสิบตัน

มันเหมือนกับสัตว์อัญเชิญที่เพนเรียกออกมาตอนบุกโคโนฮะไม่มีผิด!

ทำไมของพรรค์นี้ถึงมาอยู่ในป่ามรณะได้ฟะ!

“ท่านโทบิรามะกังวลว่าความยากของการฝึกเอาชีวิตรอดจะต่ำเกินไป ท่านเลยจงใจปล่อยสัตว์ยักษ์สารพัดชนิดเข้ามาในป่า” โคฮารุกระซิบที่ข้างหูคาเซฮายะแผ่วเบาเมื่อเห็นสีหน้าสับสนของเขา

ยังไงซะคาเซฮายะก็ดูภาษามือของพวกเขาไม่ออก

“มีดคุไนกับดาวกระจายเจาะผิวหนังเจ้านั่นไม่เข้าหรอก และต่อให้เป็น ‘คาถาไฟ’ ที่ดีที่สุดของคางามิ ก็สร้างความเสียหายถึงตายไม่ได้”

“มันไม่ฉลาดเลยที่จะไปสู้กับสัตว์ประหลาดแบบนั้นถ้าไม่จำเป็นจริงๆ”

ได้ยินคำพูดของโคฮารุ คาเซฮายะไม่ได้แปลกใจเลยที่คาถาไฟจะทำอะไรไม่ได้

ดูเหมือนว่าคาถาไฟของตระกูลอุจิวะจะไม่เคยฆ่าใครตายเลยสักคนนี่นะ!

ในจังหวะที่ทุกคนเตรียมจะปล่อยให้แรดนอเดียวเดินผ่านไป อสูรกายยักษ์ตัวนี้กลับเหมือนค้นพบสิ่งผิดปกติบางอย่าง มันแผดเสียงคำรามอีกครั้งไปทางทิศที่คาเซฮายะซ่อนอยู่

เสียงคำรามก่อเกิดเป็นคลื่นกระแทกที่มองไม่เห็น สั่นสะเทือนจนใบไม้ร่วงกราวลงมาเกือบหมดต้น

ฝูงนกแตกตื่นบินว่อนหนีตายขึ้นสู่ท้องฟ้า

“มันเจอชั้นแล้ว...”

โคฮารุเกือบจะเผลอส่งภาษามือออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางคัน

พื้นดินใต้เท้าของเธอกับคาเซฮายะเริ่มสั่นไหวและนูนสูงขึ้นเรื่อยๆ

ราวกับภูเขาถล่มทลายและแผ่นดินกำลังจะแยกออกจากกัน

ฮิรุเซ็นและคนอื่นหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

พื้นที่คาเซฮายะและโคฮารุยืนอยู่ไม่ใช่พื้นดินเลยสักนิด!

วินาทีนี้ ฮิรุเซ็นและพรรคพวกถึงบางอ้อทันทีว่าทำไมแรดนอเดียวถึงสังเกตเห็นพวกเขา

และทำไมมันถึงส่งเสียงคำรามข่มขวัญเวอร์วังขนาดนั้น

มันคือการเตือน!

เตือนสัตว์ร้ายอีกตัวว่าล้ำเส้นเข้ามาในถิ่นของมันแล้ว!

สิ่งที่อยู่ใต้เท้าของคาเซฮายะแท้จริงแล้วคือ ตะขาบดำยักษ์ ลำตัวยาวเกือบสิบเมตร เปลือกแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า

มันยกส่วนหัวขึ้น พยายามจะยืดตัวตรง

ด้วยความตื่นตระหนก โคฮารุตะโกนบอกคาเซฮายะว่าห้ามขยับ เธอชักมีดคุไนออกมาอย่างรวดเร็ว รวบรวมจักระไว้ที่ฝ่าเท้าเพื่อยึดเกาะกับหลังของตะขาบ

มือข้างหนึ่งคว้าเสื้อคาเซฮายะไว้กันตก ส่วนมืออีกข้างระเบิดพลังกล้ามเนื้อ แทงมีดคุไนเข้าไปที่ข้อต่ออันอ่อนแอของตะขาบ

เคร้ง!

สิ้นเสียงปะทะ มีดคุไนของโคฮารุหักสะบั้นทันที ปลายมีดที่หักกระเด็นย้อนกลับมาเฉือนไหปลาร้าของเธอจนเลือดซิบ

ความเจ็บปวดทำให้โคฮารุเสียสมาธิไปชั่ววูบ และแรงเหวี่ยงจากการสะบัดตัวของตะขาบดำยักษ์ก็เหวี่ยงเธอและคาเซฮายะจนกระเด็นหลุดออกมา

ในนาทีวิกฤติ คาเซฮายะปรับสมดุลร่างกายกลางอากาศ มือข้างหนึ่งประคองหลังโคฮารุ อีกข้างโอบใต้ข้อพับขาเธอไว้

เขาลงสู่พื้นอย่างมั่นคงในท่าอุ้มเจ้าหญิง

ตุบ

ทันทีที่เท้าแตะพื้น คาเซฮายะก็วางโคฮารุลง

ไม่ใช่ว่าเขาหมดแรงจะอุ้มต่อ แต่เป็นเพราะแรดนอเดียวและตะขาบดำยักษ์เริ่มเปิดฉากโจมตีพร้อมกัน

แรดนอเดียวก้มหัวลงต่ำและพุ่งเข้าใส่ แรงปะทะทำให้แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

เป้าหมายของพวกมันคือกันและกัน พวกมันไม่สนใจมดปลวกอย่างคาเซฮายะและโคฮารุเลยแม้แต่น้อย

แต่ทว่า... จุดที่คาเซฮายะและโคฮารุตกลงมา ดันอยู่ตรงกลางระหว่างเส้นทางปะทะของอสูรกายทั้งสองพอดี

แย่แล้ว

รูม่านตาของฮิรุเซ็นและคนอื่นขยายกว้าง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

ไม่ว่ายังไง คาเซฮายะก็คือหลานชายของท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 1!

ถ้าเขามาบาดเจ็บที่นี่ นอกจากท่านฮาชิรามะและท่านโทบิรามะจะโกรธจัดแล้ว พวกเขาเองคงต้องแบกรับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

แต่จากตำแหน่งปัจจุบันของพวกเขา ไม่มีทางเข้าไปช่วยทันแน่

ในขณะเดียวกัน ที่หน้าทางเข้าป่ามรณะ โทบิรามะจ้องมองความเปลี่ยนแปลงในลูกแก้วอย่างไม่วางตา เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าคาเซฮายะจะเจอปัญหาใหญ่ขนาดนี้ในการฝึกครั้งแรก

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหลานชาย เขาจะเอาหน้าที่ไหนไปพบพี่ใหญ่?

ชั่ววูบหนึ่ง ภาพศพของ ‘อิทามะ’ (น้องชายที่ตายในสงคราม) แวบเข้ามาในหัวของเขา

“เทพอัสนี!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═