ตอนที่ 23 สามีออกโรงปกป้องภรรยา

แม่นางหลิวตกตะลึงกับวาจาของนางอีกครั้ง นังเด็กปัญญาอ่อนผู้นี้เหตุใดจู่ๆ จึงฝีปากกล้าขึ้นมาได้? นางประคองครรภ์เดินดุ่มๆ เข้าไปหาหว่านชุน พลางตวาดว่า "ตู้หว่านชุน เบิกตาดูให้ดี ข้าแต่งงานกับพ่อของเจ้า ข้าก็คือแม่ของเจ้า! ดูท่าพอแต่งงานออกไปแล้ว ปีกกล้าขาแข็งจนลืมมารยาทหมดแล้วสินะ!"

ตู้หว่านชุนประคองโจวรุ่ยหยวนเดินหน้าต่อไป ปากก็เอ่ยตอบโต้ "ท่านกับท่านพ่อไม่มีแม่สื่อชักนำ ไม่มีสินสอดสู่ขอ เป็นเพียงแค่อนุภรรยา จะนับว่าเป็นแม่ของข้าได้อย่างไร"

พูดจบ นางก็ประคองโจวรุ่ยหยวนให้นั่งลง

แม้แม่นางหลิวจะได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยง แต่เพราะในอดีตรู้อยู่เต็มอกว่าตนเองทำเรื่องงามหน้า จึงรีบร้อนหอบลูกสาวเข้าบ้านตระกูลตู้ โดยปราศจากพิธีการตบแต่งอย่างถูกต้องตามธรรมเนียมแม่สื่อชักนำ

ใบหน้าของแม่นางหลิวแดงก่ำด้วยความโกรธ นางชี้นิ้วด่าทอหว่านชุน "เก่งนักนะ! เดี๋ยวนี้รู้จักคำว่าอนุภรรยาแล้วรึ! ข้าจะบอกให้ ตอนนี้ข้าคือนายหญิงตระกูลตู้ ก็เท่ากับเป็นแม่ของเจ้า! เจ้าต้องเรียกข้าว่าแม่ ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม!"

ตู้หว่านชุนหันขวับกลับมา แล้วเอ่ยเรียกเสียงดังฟังชัดว่า "ท่านน้า!"

คำว่า 'ท่านน้า' นี้ ปกติแล้วในตระกูลสูงศักดิ์มักใช้เรียกขานอนุภรรยา แม่นางหลิวได้ยินเข้าก็โกรธจนควันออกหู ง้างมือขึ้นหมายจะตบหน้าตู้หว่านชุนฉาดใหญ่

ในอดีตยามที่ตู้หว่านชุนยังเลอะเลือน แม่นางหลิวมักจะลงไม้ลงมือเช่นนี้อยู่เป็นประจำ

ตู้หว่านชุนขมวดคิ้ว รีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านหลัง ทำให้ฝ่ามือนั้นวูบผ่านหน้าไป

แม่นางหลิวยังไม่ยอมรามือ คิดจะพุ่งเข้าไปตบซ้ำ

ทันใดนั้น ลมหนาวระลอกหนึ่งก็พัดกรรโชกเข้ามา ตามด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง!

เปรี้ยง! เสียงสายฟ้าฟาดลงมาอย่างรุนแรง ทำเอาแม่นางหลิวสะดุ้งสุดตัว

โจวรุ่ยหยวนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พลันลุกพรวดขึ้นยืน เอาตัวเข้าบดบังตู้หว่านชุนไว้ด้านหลัง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกและดุดัน "แม่นางหลิว ในเมื่อหว่านชุนแต่งเข้าตระกูลโจวแล้ว นางก็คือคนของตระกูลโจว ท่านมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องนาง!"

แม่นางหลิวยังไม่ทันหายตกใจจากเสียงฟ้าร้อง เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษร่างสูงใหญ่กว่านางถึงสองช่วงหัว ก็ถึงกับตะลึงจนพูดไม่ออก "เจ้า... เจ้า..."

โจวรุ่ยหยวนดึงตู้หว่านชุนเข้ามาในอ้อมกอด "หากคนตระกูลตู้ยังทำตัวเช่นนี้อีก ระวังข้าจะไปแจ้งทางการข้อหารังแกและทารุณกรรมลูกเลี้ยง!"

ตู้หว่านชุนตกอยู่ในอ้อมกอดอันกว้างใหญ่ของโจวรุ่ยหยวน สัมผัสได้ถึงโทสะที่ไม่เคยมีมาก่อนของเขา นางเองก็แปลกใจไม่น้อย

ปกติเขาพูดน้อยและมักจะอ่อนโยนกับนางเสมอ ไม่เคยขึ้นเสียงใส่ใคร

ไม่นึกเลยว่ายามโจวรุ่ยหยวนโกรธจะดูน่ากลัวถึงเพียงนี้ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้นางแข้งขาอ่อนแรงโดยไม่รู้ตัว แม้จะเป็นฝ่ายถูกปกป้อง แต่หัวใจของนางก็ยังอดเต้นระรัวไม่ได้

"ทำอะไรกันน่ะ?" เสียงสตรีผู้หนึ่งดังแทรกขึ้นมา

ตู้หว่านชุนค่อยๆ เงยหน้ามอง ก็เห็นหลิวหลานจือเดินออกมาจากห้องด้านหลัง

นางสวมชุดกระโปรงยาวสีแดงกุหลาบ บนศีรษะประดับปิ่นทองหลายอัน ดูคล้ายฮูหยินน้อยอยู่บ้าง ทว่าผิวพรรณของนางดำคล้ำและซีดเหลือง ต่อให้แต่งตัวงดงามเพียงใด พอมองดูใกล้ๆ ก็ยังปิดบังความหยาบกระด้างแบบชาวบ้านร้านตลาดไม่มิด

แม่นางหลิวรีบปรี่เข้าไปหาลูกสาว ร้องห่มร้องไห้ฟ้องว่า "หลานจือ รีบให้สามีเจ้ามาจัดการเร็วเข้า! ลูกเขยตระกูลโจวมันบังอาจมาทำท่าดุร้ายใส่แม่ยาย!"

ได้ยินดังนั้น หลิวหลานจือก็ดึงแม่นางหลิวไว้ แล้วหันไปมองตู้หว่านชุนกับโจวรุ่ยหยวน เตรียมจะเปิดฉากด่าทอ

จังหวะนั้นเอง โจวรุ่ยหยวนค่อยๆ หันหน้ากลับมามองสองแม่ลูกคู่นั้น

หลิวหลานจือได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษที่หันมา ก็ถึงกับตะลึงตาค้าง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ดวงตาของนางเบิกกว้างราวกับเห็นของล้ำค่าหายาก คำด่าที่เตรียมจะพ่นออกมาจุกอยู่ที่ลำคอ

"ฮูหยิน เกิดอะไรขึ้น?!" ชายท่าทางดุร้ายเดินตามออกมาจากด้านหลังหลิวหลานจือ เขามองตามสายตานางไปที่ตู้หว่านชุนและโจวรุ่ยหยวน

ตู้หว่านชุนเห็นชายผู้นั้นศีรษะล้านเลี่ยน หูตาตี่แคบและอ้วนฉุ ก็เดาได้ทันทีว่าคงเป็นคุณชายหลี่แห่งตระกูลหลี่ที่นางเกือบจะต้องแต่งงานด้วย

คุณชายหลี่เห็นตู้หว่านชุน จ้องมองใบหน้านางเขม็ง ก็ถึงกับตะลึงงันไปเช่นกัน เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าในสถานที่กันดารยากจนเช่นนี้ จะมีสาวงามหยาดเยิ้มปานนี้ซุกซ่อนอยู่

ผ่านไปครู่ใหญ่ คุณชายหลี่ถึงกับพูดตะกุกตะกัก "นะ... นี่คือนางเซียนจากที่ใดกัน?"

แม่นางหลิวได้ยินแล้วยิ่งโมโหหนัก นางหันไปบอกคุณชายหลี่ว่า "ลูกเขย นี่มันก็นังลูกสาวปัญญาอ่อนของบ้านเรา ตู้หว่านชุนอย่างไรเล่า"

สายตาหื่นกระหายของคุณชายหลี่จับจ้องอยู่ที่ตู้หว่านชุนไม่วางตา เขารีบสวนคำขึ้นทันทีว่า "จะเป็นลูกสาวปัญญาอ่อนได้อย่างไร? นี่มันนางฟ้าจำแลงลงมาจุติชัดๆ!"