ตอนที่ 14 สัมผัสอ่อนโยนจากสามี

ตู้หว่านชุนได้ยินเสียงเรียกจึงรีบหันไปมองเขา

โจวรุ่ยหยวนนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ แม้ขาของเขาจะพิการ แต่กลับมิได้ลดทอนความน่าเกรงขามของลูกผู้ชายลงไปแม้แต่น้อย เขากลับดูมีสง่าราศีราวกับคุณชายสูงศักดิ์ผู้มีอำนาจวาสนา

ทำเอานางรู้สึกประหม่าไปชั่วขณะ

ในขณะที่นางกำลังเหม่อลอย โจวรุ่ยหยวนก็เอื้อมมือมาจับมือนางไว้อย่างแผ่วเบา เขาค่อยๆ คลี่ฝ่ามือของนางออก จากนั้นก็เปิดตลับยา ป้ายยาขี้ผึ้งสีขาวออกมาเล็กน้อย แล้วบรรจงทาลงบนมือของนางอย่างทะนุถนอม

ฝ่ามือของเขาอุ่นจัด ราวกับปุยเมฆนุ่มนิ่มที่ห่อหุ้มมือเล็กๆ ของนางไว้จนมิด

ตู้หว่านชุนสะดุ้งตกใจ รีบชักมือกลับทันที "ท่านพี่ ท่าน..."

ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ โจวรุ่ยหยวนก็คว้ามือของนางกลับไปอีกครั้ง ใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงเบาๆ บริเวณรอยแตกแห้งบนนิ้วของนาง แล้วเอ่ยว่า "ยานี้ท่านแม่ปรุงเองกับมือ ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นอันตรายหรอก"

ใบหน้าของตู้หว่านชุนแดงซ่าน สัมผัสอ่อนโยนที่ฝ่ามือนั้นราวกับขนนกที่ลอยละล่อง ปัดผ่านผิวพรรณไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย นางรู้สึกใจเต้นระรัว เลือดลมสูบฉีดขึ้นหน้าจนร้อนผ่าวไปถึงศีรษะ

"ขะ...ขอบคุณ... ท่านพี่..."

เมื่อได้ยินคำขอบคุณ มุมปากของโจวรุ่ยหยวนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ แต่เขาก็รีบซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็ว ปั้นหน้าขรึมตามเดิม แล้วดึงมืออีกข้างของนางมาทายาต่อ

มือของตู้หว่านชุนเต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกแม่นางหลิวโขกสับมานานปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกุมมือนางไว้ แล้วลูบไล้รอยแผลเหล่านั้นด้วยความห่วงใย

นางเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูจริงจังของเขา ความอบอุ่นสายหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในหัวใจ ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ลักยิ้มทั้งสองข้างของนางดูงดงามยิ่งกว่าดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ

ยาในตลับของโจวรุ่ยหยวนเหลืออยู่ไม่มากนัก หลังจากทามือทั้งสองข้างให้ตู้หว่านชุนจนทั่ว มันก็พร่องไปกว่าครึ่ง เขาปิดฝาตลับยาแล้ววางมันลงบนฝ่ามือของนางพลางกำชับว่า "ที่เหลือเจ้าเก็บไว้ ทาทุกวันวันละนิดนะ"

ตู้หว่านชุนกำตลับยาในมือไว้แน่นราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า พยักหน้าหงึกหงัก "เจ้าค่ะ"

"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ รีบมากินข้าวเถอะ เดี๋ยวจะเย็นชืดเสียก่อน"

โจวเฟิงเดินกลับมาแล้ว เขาตาบอดมองไม่เห็นว่าทั้งสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่ รู้เพียงว่าเงียบเสียงไปนานจึงเอ่ยเรียก

ตู้หว่านชุนรีบเก็บตลับยาเข้าอกเสื้อแล้วยิ้มตอบ "จ้ะ รีบกินกันเถอะ เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย"

พูดจบนางก็หันหลังเดินไปยกแผ่นแป้งข้าวโพดออกมาจากในครัว โจวรุ่ยหยวนเดินตามหลังนางไป หยิบถ้วยและตะเกียบออกมาเตรียมไว้

หลังจากทั้งสามกินมื้อเที่ยงเสร็จ ป้าโจวก็พาโจวเจ้ากลับมาถึงบ้าน

เงินยี่สิบกว่าอีแปะซื้ออะไรได้ไม่มากนัก ป้าโจวซื้อข้าวสารและยาสมุนไพรมาจำนวนหนึ่ง แต่ที่ทำให้ตู้หว่านชุนประหลาดใจคือ ป้าโจวซื้อผ้าพับใหม่ติดมือมาด้วย

แม้เนื้อผ้าจะไม่ใช่ของมีราคาค่างวด แต่ถูกย้อมเป็นสีส้มอ่อน ดูสดใสและงดงามกว่าชุดผ้าป่านสีทึมๆ ที่พวกนางสวมใส่อยู่มากนัก

ตู้หว่านชุนมองดูผ้าพับนั้นแล้วถามด้วยความแปลกใจ "ท่านแม่ ท่านซื้อผ้ามาทำไมหรือเจ้าคะ?"

ป้าโจวนำผ้ามาทาบกับตัวนางแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "อีกสองวันก็จะถึงวันกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมแล้ว เจ้าต้องแต่งตัวให้สวยๆ ไปเย้ยแม่เลี้ยงใจร้ายของเจ้าหน่อยสิ"

ตู้หว่านชุนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอีกสองวันจะเป็นวันที่นางและน้องสาวต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม นางลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท แต่ป้าโจวกลับจำใส่ใจ

หลังจากทาบวัดตัวแล้ว ป้าโจวก็กล่าวต่อว่า "เดี๋ยวแม่จะตัดชุดใหม่ให้เจ้า รับรองว่าจะต้องออกมาสวยที่สุดแน่ๆ"

ตู้หว่านชุนรีบปฏิเสธ "ท่านแม่ จริงๆ แล้วไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองเลยเจ้าค่ะ"

ป้าโจวเดินไปหยิบอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยออกมาจากในห้องแล้วกล่าวว่า "ทำไมจะไม่จำเป็นเล่า? หว่านชุน ครั้งนี้เชื่อแม่เถอะ แม่เลี้ยงกับน้องสาวเจ้ารังแกเจ้ามาตั้งแต่เด็ก กลับไปคราวนี้ เจ้าต้องหักหน้าพวกนางให้ได้!"