บทที่ 4 ยินดีต้อนรับสู่อาร์เซนอล!

"ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าจะได้รับคำตอบจากคุณนะครับ ผมขอตัวก่อน ขอให้เป็นวันที่ดีครับคุณผู้ชาย"

ชายร่างท้วมหน้าแดงถอดหมวกทักทายอย่างสุภาพ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

หลิวเยว่ หัวหน้าโค้ชค่ายฝึกฟุตบอลบอยส์ และเฉินเทาเดินกลับเข้าห้องแต่งตัวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ทันทีที่ผมนั่งลง แก๊งเพื่อนฝูงก็กรูเข้ามามุงดูเหตุการณ์ทันที

เมื่อกี้ใครน่ะ?

"คนจากเอฟเวอร์ตันเหรอ? นายได้เข้าเอฟเวอร์ตันชัวร์ป้าบ!"

"เขายังไม่ได้ไปทดสอบฝีเท้าที่โบลตันเลย เฉินเทาอาจจะชอบโบลตันก็ได้นะ"

"โบลตันทีมกากจะตาย ใกล้ตกชั้นรอมร่อ เอฟเวอร์ตันดีกว่าตั้งเยอะ"

"ถึงจะกากก็เป็นทีมพรีเมียร์ลีกนะ แค่มีคนเอาก็บุญแล้ว อย่าเลือกมากนักเลย"

"เจ้าตัวยังไม่ได้พูดสักคำ จริงไหมเฉินเทา? นายก็ชอบเอฟเวอร์ตันใช่ไหมล่ะ?"

กลุ่มคนแย่งกันพูดเจี๊ยวจ๊าว จินฮุย กองหน้ากัปตันทีม โบกมืออย่างรำคาญ

"เลิกเถียงกันได้แล้ว ให้เฉินเทาพูดเองสิ มีคนมาทาบทามนายใช่ไหม?"

แววตาของจินฮุยเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ทำไมคนกลุ่มนี้ถึงถ่อสังขารมาไกลถึงอังกฤษ? ไม่ใช่เพราะหวังว่าแมวมองทีมฟุตบอลอังกฤษจะมาเห็นแววหรอกเหรอ?

ตอนแรกทุกคนฝันหวานว่าจะได้ไปอยู่ทีมระดับท็อป

ต่อมาความมั่นใจเริ่มสั่นคลอน จนต้องยอมรับความจริงในที่สุด

แค่มีทีมไหนสักทีมอยากจ้างก็ดีถมไปแล้ว ใครบ้างจะอยากกลับไปเล่นที่บ้านเกิดถ้าได้ค้าแข้งเมืองนอก?

จินฮุยเองก็มีความฝันอยากค้าแข้งต่างแดน แต่เขารู้ดีว่า "ชัยชนะ" ครั้งนี้ เฉินเทาแลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย

ถ้าเขาไม่ก้าวออกมาแบกทีม เหล่าฟุตบอลบอยส์ก็คงเป็นแค่ไม้ประดับที่ไร้ค่า และคงไม่มีใครชายตามอง

"เฮ้ย มองหน้าฉันทำไมกัน? ยังอีกไกลกว่าจะถึงขั้นนั้น แค่ทำความรู้จักกันเฉยๆ"

เฉินเทาเองก็งงที่จู่ๆ ทุกคนก็รุมล้อม

"งั้นใบ้หน่อยสิ ตาคนเมื่อกี้มาจากเอฟเวอร์ตันชัวร์ใช่ไหม?"

"ดีเลย อยู่เอฟเวอร์ตันจะได้เป็นเพื่อนซี้พี่หลี่"

เอฟเวอร์ตันเป็นชื่อที่คุ้นเคยสำหรับทุกคน เพราะมีนักเตะระดับตำนานอย่าง 'พี่หลี่เถีย' อยู่ที่นั่น

"ไม่ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับสืบทอดทายาท"

ไม่รู้ทำไม เฉินเทารู้สึกสังหรณ์ใจว่าพี่หลี่เถียกำลังจะซวย

เขาไม่ปล่อยให้เพื่อนๆ สงสัยนาน:

"นั่นแมวมอง เขาชวนฉันไปทดสอบฝีเท้า"

ทีมไหน?

เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของทุกคน เฉินเทาก็เอ่ยสามคำออกมาอย่างช้าๆ

"อาร์เซนอล"

ซู้ด--

ทุกคนอึ้งกิมกี่

ความรู้สึกนี้มันยังไงนะ?

เหมือนเพื่อนบอกจะซื้อรถ ทุกคนก็เดากันไปต่างๆ นานาว่า จีลี่ หรือ บีวายดี แต่เพื่อนดันตอบกลับมาว่า "โรลส์-รอยซ์"

ใครมันจะไปรับได้วะ?

แม้อาร์เซนอลจะไม่ได้อยู่ในจุดพีคสุดขีดในช่วงสองปีที่ผ่านมา แต่สถิติไร้พ่าย 49 นัด ในฤดูกาล 2003/04 และการเข้าชิงแชมป์เปี้ยนส์ลีกฤดูกาล 2005/06 ก็กลายเป็นตำนานไปแล้ว

พวกเขายังคงเป็นหนึ่งใน 4 ทีมลุ้นแชมป์พรีเมียร์ลีก อยู่ดี!

พวกเขาคือราชันไร้มงกุฎ!

จากไฮบิวรี่สู่เอมิเรตส์ สเตเดียม จากการจากไปของอองรี สู่ยุคที่ฟาเบรกาส, ฟาน เพอร์ซี่ และวัลคอตต์ ก้าวขึ้นมาแบกทีม

อาร์เซนอลของ อาร์แซน เวนเกอร์ ก็ยังมีลุ้นแชมป์อยู่เสมอ!

ในชั่วพริบตา สายตาของทุกคนเปลี่ยนไป ต่างคนต่างอารมณ์

เสียงจอแจเมื่อครู่หายไป ห้องแต่งตัวเงียบกริบลงทันตา

เป็นจินฮุย กัปตันทีม ที่ทำลายความเงียบขึ้นมา

"สุดยอดไปเลย อาร์เซนอลเชียวนะ! ฟุตบอลบอยส์ของเราจะมีซูเปอร์สตาร์กำเนิดขึ้นแล้ว!"

จินฮุยอิจฉาจริงๆ นั่นแหละ แต่เขาก็พูดจากใจ

ใครที่ได้เห็นฟอร์มของเฉินเทาเมื่อกี้ ต่างก็ยอมรับเป็นเสียงเดียวกันว่า ตอนนี้เขาอยู่คนละระดับกับพวกเราแล้ว

เขาถูกกำหนดมาให้เป็นซูเปอร์สตาร์ระดับโลก!

...

"หา???"

แม่เจ้าโว้ย แก้วหูเฉินเทาแทบแตก

สมเป็นพลังสิงโตคำรามฉบับคุณแม่วิถีพุทธ ฆาตกรรมลูกชายตัวเองผ่านโทรศัพท์ข้ามทวีปได้เลย

"ไม่สิ ลูกสัญญากับแม่แล้วว่าจะกลับมาเรียนต่อ ม.ปลาย หลังปิดเทอมไม่ใช่เหรอ? อุตส่าห์สอบติดสาธิตมหาวิทยาลัยครูจีนใต้ จะไปเข้าชิงหวาหรือปักกิ่ง แล้วนี่จะไปเตะบอลทำบ้าอะไร?"

"แม่ครับ คือผม..."

"ไม่ต้องมาเรียกแม่ ฉันไม่มีลูกอย่างแก!"

"..."

เล่นละครฉากใหญ่หรือไงเนี่ย?

อยู่กวางโจวมา 10 ปี แม่ที่เป็นคนอีสานจีนไม่เปลี่ยนไปเลย พ่อพยายามจะแทรก แต่แม่ก็หันขวับไปแว้ดใส่

"ดูลูกชายคุณสิ วันๆ เอาแต่เตะบอล หนังสือหนังหาไม่เรียน ต่อไปต้องไปเก็บขยะขายจะทำยังไง?"

"แค่ไปทดสอบฝีเท้าเอง ยังไม่มีอะไรแน่นอนหรอก อาจจะโดนคัดออกแล้วกลับมาก็ได้ อย่าเพิ่งโมโหไปเลยน่า"

ขณะที่พ่อกำลังพยายามกล่อม เฉินเทาก็สวนขึ้นมาทันควัน:

"ผมมั่นใจมากว่าผมจะได้อยู่ต่อ ไม่มีทางโดนคัดออกแน่"

"ไอ้เด็กคนนี้นี่..."

“ตาแก่เฉิน ดูลูกสิ! ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยไปไหนไกลคนเดียว จู่ๆ ก็ไปไกลขนาดนั้น ที่อังกฤษก็ไม่มีใครดูแล จะกินอิ่มนอนหลับไหมเนี่ย…”

ช่วงท้าย น้ำเสียงของแม่เปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นสั่นเครือ

เฉินเทาเงียบไป

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าแม่ไม่ได้พยายามขัดขวางความฝันฟุตบอลของเขา

ทุกครั้งที่เขาอยากได้ลูกฟุตบอลกับเสื้อแข่งของแท้ แม่ก็จะบ่นเรื่องเปลืองตังค์ แต่ก็ไม่เคยทำให้เฉินเทาผิดหวัง

ใส่เสื้อเรอัล มาดริด เบอร์ 23 ตัวใหม่ของเบ็คแฮม วิ่งเล่นฟุตบอลในสนาม ท่ามกลางสายตาอิจฉาของเพื่อนๆ

แม่เฝ้ามองทุกอย่างอยู่ไม่ไกล แล้วกลับบ้านไปซักเสื้อตัวนั้นอย่างทะนุถนอม

จนถึงทุกวันนี้ เสื้อเหล่านั้นยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า สภาพเหมือนใหม่

บางทีแม่คงแค่เป็นห่วงที่จะต้องอยู่คนเดียวในต่างแดน

"แม่ครับ ผมอายุ 15 แล้ว ผมรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ และต้องเจอกับอะไรในอนาคต"

"ไม่ต้องห่วงผมนะ พอผมหาเงินจากการเตะบอลได้ ผมจะรับพ่อกับแม่มาอยู่ด้วย สบายไปทั้งชาติเลย"

"ไปไกลๆ เลย เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ เด็กกะโปโลจะไปหาเงินได้กี่ตังค์กันเชียว..."

พ่อแย่งโทรศัพท์ไปคุยต่อ

"เฉินเทา ในเมื่อลูกตัดสินใจแล้ว พ่อกับแม่ก็จะสนับสนุนเต็มที่"

"แต่อย่าเพิ่งรีบเซ็นสัญญานะ เดี๋ยวพ่อจะหาเอเจนต์ไปช่วยดูสัญญาให้ จะได้ไม่โดนพวกฝรั่งหลอกเอา"

"แล้วก็ อย่าทิ้งการเรียนตอนเตะบอลด้วยล่ะ อยู่ที่ไหนก็ต้องเรียนหนังสือ..."

"อีกอย่าง..."

พ่อผู้เงียบขรึมกลายเป็นคนพูดมากไปซะแล้ว

เห็นทีมงานเรียกตัวแล้ว เฉินเทาจำใจต้องวางสายทางไกล

"พ่อครับ แม่ครับ ผมต้องไปแล้ว ทีมงานมีธุระ ไว้คุยกันนะ ไม่ต้องห่วง... ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด..."

กวางโจว เขตเทียนเหอ หมู่บ้านอี้หยวน

หลังความเงียบชั่วอึดใจ เฉินเจี้ยนผิงดึงติงหรูเข้ามากอดเบาๆ

เขารับรู้ได้ว่าภรรยายังทำใจไม่ได้และเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเป็นห่วง

แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะไปขัดขวางความฝันของลูก

"ไม่ต้องห่วงหรอก สักวันเขาจะเป็นซูเปอร์สตาร์"

"อาหารอังกฤษรสชาติห่วยแตกจะตาย ลูกจะกินได้ไหมเนี่ย?"

"ก็ส่งพริกเผาเหล่ากานมาไปให้สิ แค่นั้นก็รอดแล้ว"

คุณนั่นแหละที่เหมือนเหล่ากานมา)!

...

หลังถ่ายทำเสร็จ ทีม "ฟุตบอลบอยส์" ก็ขึ้นรถบัสไปสนามบินลิเวอร์พูลจอห์นเลนนอน

รถบัสแล่นออกไป ทิ้งไว้เพียงเฉินเทาและ สตีฟ โรว์ลีย์ แมวมองอาร์เซนอล ที่หน้าโรงแรม

ตอนนี้เฉินเทาหัวเดียวกระเทียมลีบในต่างแดนของจริงแล้ว

กระเป๋าเดินทางล่ะ?

"มีแค่นี้แหละ เป้ใบเดียวที่สะพายอยู่นี่"

รอบนี้เฉินเทาไม่ได้พกอะไรมาเยอะ แค่เป้ใบเดียวกับชุดเปลี่ยนนิดหน่อย

ดูเหมือนมาดูงานสั้นๆ มากกว่าจะมาอยู่ยาว

โชคดีที่พ่อแม่โอนเงินมาให้ผ่านรายการ รวมๆ แล้วประมาณ 3,200 ปอนด์ พอให้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้สักพัก

ถ้าผ่านการทดสอบฝีเท้ากับอาร์เซนอลและได้เซ็นสัญญาเด็กฝึก ก็จะได้ค่าเหนื่อยสัปดาห์ละ 55 ปอนด์ ไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องเงินทอง

นั่งรถโฟล์คสวาเกนของแมวมองสตีฟ ทั้งสองนั่งเงียบกริบตลอด 5 ชั่วโมงบนไฮเวย์ จนกระทั่งมาถึงสนามซ้อมโคลนีย์ทางตอนเหนือของลอนดอนในที่สุด

เมื่อรถเลี้ยวเข้าประตู ป้ายศูนย์ฝึกซ้อมก็ปรากฏแก่สายตา

ตราสโมสรปืนใหญ่อยู่ขนาบข้าง ตรงกลางมีข้อความ ราวกับต้อนรับการมาเยือนของเฉินเทา!

"Welcome To Arsenal Training Centre!"

ยินดีต้อนรับสู่อาร์เซนอล!