บทที่ 6 บอสเลเวลตันมาโผล่ที่หมู่บ้านมือใหม่

เซียวหยางหันหลังกลับ แตะมือกับเพื่อนร่วมทีมเพื่อจบการฉลองประตู แล้วเดินกลับไปยังแดนตัวเอง

"เฮ้ย เยี่ยมมากเพื่อน!" เปตานยาพูดขึ้น น้ำเสียงฟังดูหงุดหงิดนิดหน่อย "แต่ไหนนายบอกให้ฉันรอรับบอลไง? ฉันก็รออยู่เนี่ย บอลอยู่ไหน?"

"นายยืนผิดตำแหน่ง" เซียวหยางส่ายหน้า "ไว้คราวหน้าละกัน"

"ยืนผิดตำแหน่ง..." ปากของเปตานยาขยับพะงาบๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรที่จะทำลายความสามัคคีออกไป

เกมเริ่มใหม่อีกครั้ง และนักเตะอินเตอร์ มิลาน ก็เริ่มสติแตกอย่างเห็นได้ชัด

แม้สกอร์จะยังนำอยู่ แต่ในแง่ของโมเมนตัม พวกเขาโดนกดดันจนโงหัวไม่ขึ้น

นักเตะเอซี มิลาน ทั้งทีมดูเหมือนจะกลายร่างเป็นพวกบ้าพลัง วิ่งพล่านไปทั่วสนามราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เข้าสกัดอย่างดุดัน และเปิดเกมบุกแลกหมัดด้วยสปีดนรกแตก

โดยเฉพาะเจ้าเบอร์ 11 ฝั่งตรงข้าม ที่หน้าตาดูใสซื่อไร้พิษสง แต่ฝีเท้ากลับดุร้ายราวกับสัตว์กินเนื้อ ทำเอาพวกเขาประสาทเสียทุกครั้งที่หมอนั่นได้บอล

ถ้าลูกยิงไกลลูกแรกที่เกือบเข้าคือเรื่องฟลุ๊ค และลูกเลี้ยงเดี่ยวครึ่งสนามเข้าไปยิงคือจังหวะผีเข้า... แต่ตอนนี้ เมื่อเซียวหยางสามารถสร้างอันตรายได้ทุกครั้งที่สัมผัสบอล ในที่สุดทุกคนก็ตระหนักได้ว่า ฝีเท้าของไอ้เด็กนี่มันคนละชั้นกับคนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

มันเหนือกว่ากันแบบเห็นๆ

"ตาถั่ว! ตาถั่วกันหมด!" อินซากี้พึมพำด่าไม่หยุด "ทีมเด็ก, ทีมเยาวชน, U15, U17, พวกโค้ช, พวกแมวมอง... แม่งตาถั่วกันหมดทั้งบาง! ดูไม่ออกหรือไงวะ? ไม่เข้าใจอะไรกันเลยหรือไง?"

เขารู้สึกขอบคุณสวรรค์เหลือเกินที่ตอนนั้นเลือกเซียวหยางเพราะหน้าตา ไม่ได้มองข้ามไป ไม่อย่างนั้นเขาคงเสียใจไปตลอดชีวิต

อันที่จริง เขาก็รู้สึกตะหงิดๆ อยู่เหมือนกัน เพราะโค้ช U17 ที่เขาเพิ่งด่ากราดไปเมื่อกี้... จริงๆ แล้วก็คือตัวเขาเองนี่หว่า!

เซียวหยางที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คือคนละคนกับที่เคยรู้จัก ไม่ใช่เซียวหยางคนเดิมอีกต่อไป

ทั้งความสามารถ สไตล์การเล่น หรือแม้แต่นิสัยใจคอ ไม่ใช่ "เบอร์ 11 ของมิลานชุดเยาวชน" คนเดิมที่เขาเคยรู้จักเลยสักนิด!

สมองของเขาเชื่อมโยงเรื่องราวทันทีโดยไม่ต้องคิด เขาคิดถึงอาการบาดเจ็บของเซียวหยาง แล้วโยงไปถึงกาก้า

บาดเจ็บที่กระดูกสันหลังเหมือนกัน หายกลับมาแล้วเก่งขึ้นผิดหูผิดตาเหมือนกัน... นี่มันพรจากพระเจ้าชัดๆ?

ถึงเขาจะไม่เข้าใจ และไม่มีทางเข้าใจด้วย แต่ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็คือ... เขาได้กาก้าคนใหม่มาฟรีๆ!

"นิ่งไว้! นิ่งไว้!" โค้ชอินเตอร์ มิลาน ที่อยู่อีกฝั่งตะโกนจนเสียงแหบแห้ง "อย่าให้มันเล่นง่าย!"

เอ็มบายปาดเหงื่อ ร้องโอดโอยในใจ

'อย่าให้มันเล่นง่าย? เรื่องแบบนี้ต้องให้บอกด้วยเหรอ?'

เขาโคตรเสียใจเลยที่ต้องมาดวลกับเซียวหยาง

ไอ้เด็กนี่ไม่ใช่คนที่ใครคนเดียวจะเอาอยู่ โชคดีที่ทีมช่วยกันบีบพื้นที่ และเพื่อนร่วมทีมก็คอยมาซ้อนช่วยไล่บอล ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีความกล้าเหลือพอจะยืนอยู่ในสนามแล้ว

ห้านาทีผ่านไป ไวเหมือนห้าปีสำหรับเอ็มบาย

"นาทีที่ 80 สกอร์ยังคงเป็น 1-2 เอซี มิลาน ตามหลังอยู่หนึ่งลูกในบ้าน" ผู้บรรยายเน้นคำว่า 'ในบ้าน' ด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "แต่ตอนนี้เกมรุกของพวกเขาดุดันมาก อินเตอร์ มิลาน แทบจะต้านทานไม่ไหว และมีโอกาสโดนตีเสมอได้ทุกเมื่อ"

"เบอร์ 11 ของมิลานเล่นได้วูบวาบมาก แต่น่าเสียดายที่เขามีเวลาในสนามน้อยไปหน่อย แน่นอนว่าโทษอินซากี้ไม่ได้ เพราะเมื่อไม่ถึงอาทิตย์ก่อน เซียวหยางยังนอนหยอดน้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลซานราฟาเอเลอยู่เลย จริงๆ เขาไม่น่าจะมีชื่อติดทีมชุดนี้ด้วยซ้ำ"

"ต้องขอบคุณ... เอ้ย พูดแบบนี้คงไม่เหมาะ แต่ความจริงก็คือ เพราะเจ้าไรช์ไปก่อเรื่องไว้ เลยเปิดโอกาสให้เซียวหยางได้แจ้งเกิด"

"ลองนึกถึงลูกยิงลูกนั้นสิ ต่อให้จบเกมตอนนี้ ต่อให้มิลานแพ้ 1-10 เจ้าหนูนี่ก็ยังเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวันนี้อยู่ดี!"

"ผมบอกได้แค่ว่า มันคือพรหมลิขิต ทุกอย่างถูกจัดวางมาอย่างดีที่สุดแล้ว..."

เกมวันนี้ดึงดูดความสนใจจากแมวมองจำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นขาประจำที่ชอบมาเสี่ยงดวงซื้อหวยในลีกเยาวชน ดังนั้นพวกเขาจึงคุ้นเคยกับเซียวหยางดี

แค่หน้าตาเอเชียนลุคพรีเมียมระดับ 90+ คะแนน ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเป็นที่จดจำแล้ว

การเล่นดีแค่สิบกว่านาทีอาจยังไม่พอที่จะทำให้ทุกคนตื่นตูม

ถ้าเซียวหยางมีของจริง ป่านนี้คงไปอยู่ในเรดาร์ของแมวมองสโมสรใหญ่ๆ นานแล้ว ทำไมต้องรอจนป่านนี้?

ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงยังนิ่ง รอดูสถานการณ์ต่อไปก่อนจะขยับตัว

อย่างไรก็ตาม ในประวัติศาสตร์ฟุตบอลโลก ก็มีอัจฉริยะบางประเภทที่ปกติเล่นพื้นๆ แต่จู่ๆ ก็ระเบิดฟอร์มเปรี้ยงปร้างขึ้นมาในวันใดวันหนึ่ง ดังนั้นพวกใจร้อนบางคนจึงนั่งไม่ติด

พวกเขาผละจากอัฒจันทร์ หามุมสงบ แกล้งทำเป็นเนียนไม่ให้ใครเห็น แล้วเริ่มโทรหาต้นสังกัดตัวเอง

"สนามซานซิโร! มิลานดาร์บี้แมตช์ฉบับเยาวชน!"

"กาก้าคนใหม่!"

"ใช่ กาก้า!"

"การ์ดระดับนี้เหรอ?"

"บนโลกนี้จะมีการ์ดระดับนี้สักกี่ใบกันเชียว... เอาล่ะ ตอนนี้มีสองใบแล้ว!"

"เราต้องรีบ คู่แข่งเพียบแน่ และผมก็ไม่แน่ใจว่ามิลานจะดันเขาขึ้นชุดใหญ่เลยไหม ได้แต่สวดภาวนาให้อัลเลกรีเป็นอัลไซเมอร์..."

"เร็วเหมือนกาก้า หล่อเหมือนกาก้า!"

"โอเค จริงๆ แล้วผมว่าเขาหล่อกว่ากาก้านิดหน่อยด้วยซ้ำ!"

"ทักษะกีฬา? หน้าตาแบบนั้นยังต้องถามหาทักษะอีกเหรอ? คุณรู้ไหมว่าเราจะได้แฟนบอลสาวๆ เพิ่มขึ้นอีกกี่คน? ยังอยากขายตั๋วอยู่ไหม?"

"เขาเลี้ยงบอลเหมือนกาก้า และยิงเหมือนกาก้า..."

"ยิงไปกี่ลูก?"

"หนึ่ง!"

"แค่หนึ่ง?"

"เขาเพิ่งลงมาแค่สิบห้านาที... อ๊ะ ตอนนี้มีแอสซิสต์ด้วยแล้ว"

"อีกอย่าง เขายังจ่ายบอลแบบกาก้าได้ด้วย..."

นาทีที่ 85 เซียวหยางรับบอลที่กลางสนาม

กองหลังคู่แข่งสองคนรุมกินโต๊ะทันที แทบจะขี่คอเขาอยู่รอมร่อ

แต่ผิดคาด เซียวหยางเปลี่ยนทิศทางกะทันหันอีกครั้ง

การเปลี่ยนทิศทางของเขาไม่ได้ใช้พื้นที่เยอะ แต่กะจังหวะได้พอดีเป๊ะ ทำให้ฉีกหนีตัวประกบไปได้

อินเตอร์ มิลาน รีบตั้งแนวรับแน่นหนาขวางหน้าเขาทันที

เซียวหยางยังคงเชิดหน้ามองตรงไปข้างหน้า แต่ความเร็วลดลงเล็กน้อย

ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าเขากำลังรวบรวมพลังเพื่อสปีดหนีอีกครั้ง จู่ๆ เขาก็ขยับเท้าหลอกอย่างแนบเนียน

ลูกฟุตบอลพุ่งออกจากเท้าของเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับมีดผ่าตัดอันคมกริบที่กรีดผ่านเนื้อเยื่อ มันพุ่งเลียดหญ้าทะลุแนวรับ ไปโผล่ที่ด้านหลังแผงกองหลังอย่างแม่นยำ

เปตานยาเตรียมพร้อมรอจังหวะนี้มานานแล้ว

จริงๆ เขาก็ไม่ได้เชื่อหรอกว่าเซียวหยางจะจ่ายบอลผ่านแนวรับที่แน่นหนาขนาดนี้มาได้

ถ้าเป็นเขา ในสถานการณ์แบบนี้คงทำพลาดไปแล้ว

เขาไม่รู้จักเซียวหยาง แต่เขารู้จักหัวจิตหัวใจของ "กองหน้า" ดี

เมื่อโอกาสจ่ายกับโอกาสยิงมีพอๆ กัน กองหน้า 99% จะเลือกยิงเอง

ปากบอกว่าไม่เชื่อ แต่พอเห็นเซียวหยางเลี้ยงจี้เข้ามา ร่างกายของเปตานยากลับขยับเอียงข้างเตรียมออกตัววิ่งไปที่หน้าปากประตูโดยอัตโนมัติ

และในวินาทีถัดมา ลูกบอลก็พุ่งผ่านช่องว่างระหว่างกองหลังสองคนมาปรากฏตรงหน้าเขาจริงๆ

เหมือนเสือชีตาห์ผู้หิวโหย เขากระโจนเข้าใส่ลูกฟุตบอลทันที แล้วง้างเท้าซัดเต็มข้อ...