บทที่ 4 อินซากี้: ฉันนึกถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่ง

ในห้องแต่งตัว ใบหน้าของ "พี่กุ้ง" เย็นชาดุจน้ำแข็งขณะที่เขาตะโกนด่ากราด

ด่ากองหลังเสร็จ ก็หันมาด่ากองกลาง แล้วก็ต่อด้วยกองหน้า

คนเดียวที่รอดตัวไปได้คือผู้รักษาประตู แต่สกอร์ตอนนี้คือ 0-2

โดนยิงไปสองลูกแต่ผู้รักษาประตูยังไม่โดนโค้ชด่า แสดงให้เห็นว่าวันนี้มิลานเล่นได้ห่วยแตกขนาดไหน

เปิดฉากครึ่งหลัง เอซี มิลาน ปรับจูนฟอร์มการเล่นดีขึ้น แม้เกมรุกจะยังไม่ไหลลื่นนัก แต่อย่างน้อยก็สร้างโมเมนตัมกดดันคู่แข่งได้บ้างเป็นระยะ

แต่ก็ยังไร้ประโยชน์

กองกลางไร้จินตนาการ และพอสร้างสรรค์โอกาสได้ กองหน้าก็ดันใช้โอกาสเปลือง

อินซากี้ส่ายหัวอย่างผิดหวัง ในที่สุดเขาก็มองไปที่ม้านั่งสำรอง

เซียวหยางรู้สึกได้ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมทีมทั้งซ้ายขวาสะดุ้งเฮือก ก่อนจะพากันยืดอกขึ้นพร้อมเพรียง

ตัวเขาเองก็มีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่

แม้ทุกคนจะแสร้งทำเป็นมองไปที่สนามด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความปรารถนา

'เลือกฉันสิ! เลือกฉัน!'

หลังจากครุ่นคิดอยู่สองวินาที "พี่กุ้ง" ก็กระซิบอะไรบางอย่างกับผู้ช่วยโค้ช ผู้ช่วยพยักหน้ารับแล้วเดินตรงมาที่เซียวหยาง

"ไอ้หนู ถึงตานายแล้ว รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร?"

"แน่นอนครับ" เซียวหยางลุกขึ้นยืนแล้วยิ้ม "งานของกองหน้าก็คือการง้างเท้ายิงแล้วทำประตู ใช่ไหมล่ะครับ?"

"ใช่ นั่นคือสิ่งที่ง่ายที่สุด แต่ก็เป็นงานที่ยากที่สุดด้วย"

ผู้ช่วยโค้ชตบไหล่เขาแล้วพาเดินไปที่ข้างสนาม พร้อมกำชับแท็กติกของอินซากี้

"นายเล่นเป็น 'หน้าต่ำ' คอยซุ่มอยู่หลัง 'กองหน้าตัวเป้า' แล้วหาจังหวะวิ่งสอดขึ้นไปยิงแถวสอง"

"สรุปสั้นๆ จำไว้อย่างเดียว: ฉกฉวยโอกาสยิงทุกจังหวะที่มี แล้วเตะไอ้ลูกบอลบ้านั่นให้เข้าไปในไอ้ประตูบ้านั่น แค่นั้นแหละที่นายต้องทำ!"

"ฟังดูง่ายดีนะครับ..."

"นาทีที่ 65 ของการแข่งขัน อินซากี้ตัดสินใจเปลี่ยนตัวผู้เล่น"

"เบอร์ 17 ออก เบอร์ 11 เข้า"

"คนที่ถูกเปลี่ยนลงมาคือ ซานโดร เซียว ผู้เล่นลูกครึ่งอิตาลี-จีน แฟนบอลที่ติดตามทีมเยาวชนน่าจะคุ้นหน้าคุ้นตาเขาดี ใช่แล้ว พ่อหนุ่มรูปหล่อนั่นแหละ เขาควรจะไปอยู่ที่ 'ชิเนชิตตา' (สถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์และโทรทัศน์ชื่อดังของอิตาลี) มากกว่าจะมาอยู่บนสนามฟุตบอลนะว่าไหม..."

เซียวเจ๋อและโอลิเวียลุกขึ้นพร้อมกันแล้วปรบมือดังสนั่น แต่คนรอบข้างกลับเงียบกริบราวกับเป่าสาก ทำให้พวกเขาสองคนดูเหมือนคนบ้า

"บ้าเอ๊ย ริคหายหัวไปไหน? ตายไปแล้วเหรอ? ทำไมไม่เปลี่ยนมันลงมา?"

"เฮ้ย นายไม่เห็นข่าวเหรอ? มันไปก่อเรื่องต่อยตีที่บาร์ โดนสโมสรลงโทษทางวินัยอยู่"

"แต่จะส่งใครลงมามั่วซั่วไม่ได้นะเว้ย? ไอ้เด็กนี่ใครเนี่ย? นี่มันแข่งบอลนะ! นี่มันดาร์บี้แมตช์! ไม่ใช่เวทีประกวดนายแบบ!"

"ฮ่าฮ่า ฉันรู้จักมันนะ เคยเห็นตอนอยู่ U17"

"U17? นายยังตามดูของพรรค์นั้นอีกเหรอ? แล้วฝีเท้าเป็นไง?"

"อืม ก็ดีกว่าขี้นิดนึง..."

"แล้วนายจะไปสนใจมันทำไม?"

"ก็เมียฉันชอบมันน่ะสิ..."

เซียวหยางแตะมือกับผู้เล่นเบอร์ 17 ที่ถูกเปลี่ยนออก แล้วก้าวเท้าลงสู่สนาม

เขาไม่ได้แปลกหน้ากับสนามแห่งนี้

ภายนอกดูเหมือนเขาจะห่างสนามไปแค่ช่วงปิดฤดูกาลเดียว แต่ในความเป็นจริง มันผ่านมานานแสนนานหลายปีแล้วตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาได้เหยียบสนามหญ้าแห่งนี้...

วินาทีนี้ ความทรงจำมากมายจากทั้งอดีตและปัจจุบันไหลมาบรรจบกันและถาโถมเข้ามาในหัว ทำให้เขารู้สึกท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

สายลมอ่อนๆ พัดผ่านใบหน้า กลิ่นหญ้าหอมสดชื่น และในอากาศดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความฝันที่เป็นจริง

เซียวหยางวิ่งเหยาะๆ ไปหา "อันเดรีย เปตานยา" กองหน้าตัวเป้าอีกคนของทีม แล้วบอกว่า "บอสสั่งให้นายดันสูง คอยรอรับลูก 'เปิดบอล' จากริมเส้นทั้งสองฝั่ง"

"เปล่าประโยชน์น่า!" เปตานยาบ่นอย่างหัวเสีย "พวกนั้นเปิดบอลกันไม่ได้เรื่องเลย!"

"งั้นนายก็รอรับบอลจากข้างหลัง" เซียวหยางชี้มาที่ตัวเอง "บอลจากฉัน!"

แม้จะยังไม่มีโอกาสได้ใช้ในสนามจริง แต่เขาย่อมไม่ลืมว่าเขามีความสามารถ "เนตรพญาเหยี่ยว" อยู่

ต่อให้มีทักษะแค่ 70-80% ของกาก้าตัวจริง แต่มันก็น่าจะเพียงพอให้เขาเปลี่ยนกระแสเกมได้

"นายเนี่ยนะ?" เปตานยามองเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ "แล้วฉันจะคอยดู..."

ผู้เล่นอินเตอร์ มิลาน ทุ่มบอลเข้าสนาม เกมดำเนินต่อ

เซียวหยางไม่ได้วิ่งเข้าไปในเขตโทษ แต่ซุ่มรออยู่แถวหน้ากรอบเขตโทษแทน

อินซากี้ส่งเซียวหยางลงมาเพื่อเพิ่มมิติเกมรุก แต่อินเตอร์ มิลาน กลับเริ่มครองเกมและเป็นฝ่ายกดดันอีกครั้ง หลังจากลงมา เขาแทบไม่ได้สัมผัสบอลเลยตลอดห้านาทีเต็ม

นาทีที่ 70 เอซี มิลาน ได้จังหวะสวนกลับ แต่ถึงแม้เขาจะหาพื้นที่ว่างได้ เพื่อนร่วมทีมก็ไม่ส่งบอลให้เขาเลย ทำให้เขาวิ่งฟรีไปเปล่าๆ

นาทีที่ 75 อินเตอร์ มิลาน บุกขึ้นมาอีกระลอก แต่คราวนี้ลูกโหม่งของลองโกชนเสาเด้งออกมา

"วันนี้ลองโกขยันมาก แต่น่าเสียดายที่ขาดโชคไปหน่อย ดูจังหวะสวนกลับของมิลานครับ!"

"ออกบอลไปที่ปีก มีเวลาเปิด... ยังเลี้ยงจี้ กินตัวได้ สวย! ครอสเข้ามา!!!"

แบ็กซ้ายเปิดบอลจากสุดเส้นหลัง เปตานยาพยายามเข้าฮอร์ส แต่ผู้รักษาประตูอินเตอร์ฯ ยื่นขาออกมาเซฟไว้ได้อย่างหวุดหวิด

เสียงถอนหายใจด้วยความเสียดายที่เพิ่งเริ่มดังขึ้นจากอัฒจันทร์ฝั่งเหนือ ถูกแทนที่ด้วยเสียงสูดปากด้วยความตื่นเต้นทันที

"ลูกยิงของเปตานยาไปติดขาผู้รักษาประตู บอลกระดอนออกมาหน้าเขตโทษ... เฮ้ย นายคนนั้น... เบอร์ 11!!!"

ลูกฟุตบอลลอยมาตกตรงหน้าเขาพอดี

เซียวหยางพักบอลลงอย่างใจเย็น

การจับบอลของเขาไม่ได้เนียนตามากนัก อยู่ในระดับมาตรฐานเด็กฝึกอิตาลีทั่วไป ถ้าไม่มีคนบีบก็จับบอลได้ดี แต่ถ้าโดนกดดันนิดหน่อยก็มักจะคุมทิศทางไม่ได้ดั่งใจ

แต่ในจังหวะนี้ แม้กองหลังคู่แข่งจะพยายามเข้ามาก่อกวน เขาก็ยังสามารถหยุดบอลไว้กับเท้า แล้วแตะหนีไปทางขวาด้านหน้า

เขาวิ่งทำทางสองก้าวแล้วง้างเท้ายิง

เสียง "ตู้ม" ดังสนั่น ลูกฟุตบอลพุ่งแหวกอากาศ ผ่านเขตโทษเข้าไป และกำลังจะเสียบมุมประตู แต่แล้ว เอ็มบาย แบ็กขวาของคู่แข่งก็โผล่มาเหมือนผี ขวิดบอลทิ้งออกไปได้อย่างเหลือเชื่อ

เซียวหยางถอนหายใจอย่างเสียดาย แต่อินซากี้กลับหูตาสว่างขึ้นมาทันที

'สไตล์นี้มันแปลกๆ...'

เซียวหยางคือเด็กที่เขาดันขึ้นมาจากชุด U17 ดังนั้นเขารู้จักฝีเท้าของหมอนี่ดี

พูดให้ดูดีคือ กองหน้าสารพัดประโยชน์ ทำได้ทุกอย่างนิดๆ หน่อยๆ พูดแบบไม่อ้อมค้อมคือ ไม่มีอะไรดีสักอย่าง แม้แต่ลูกฟลุ๊คก็ยังทำไม่ได้...

แม้การยิงไกลมักจะต้องอาศัยดวง และลูกเดียวอาจจะวัดอะไรไม่ได้ ยิ่งเป็นลูกที่ไม่เข้าประตูด้วยแล้ว ก็ไม่เห็นจะมีอะไรน่าแปลกใจ แต่สัญชาตญาณอันแม่นยำบอกเขาว่า มีบางอย่างผิดปกติ

เพื่อนร่วมทีมก็รู้สึกเสียดายไม่แพ้กัน

ถึงจะไม่เข้า แต่ไม่มีใครปฏิเสธคุณภาพของลูกยิงนั้นได้ แฟนบอลบางส่วนเริ่มปรบมือให้เซียวหยาง และเพื่อนร่วมทีมหลายคนก็เริ่มมองเด็กใหม่คนนี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

เตะมุมเปิดเข้ามาแต่ไม่ได้ลุ้น อินเตอร์ มิลาน สวนกลับเร็ว แต่บอลไปถูกตัดได้ในแดนของมิลาน กลายเป็นมิลานได้บุกสวนกลับอีกครั้ง

"เกมเร็วมากครับ ทั้งสองฝั่งสลับกันรุกรับอย่างรวดเร็ว มาดูเกมบุกของมิลานจังหวะนี้..."

"บอลออกปีกเปิดเข้ามา ฟาโบรรับบอลแล้วลากจี้เข้ากลาง!"

เซียวหยางถอยลงมาต่ำเล็กน้อย แล้วยกมือขอบอล

ฟาโบรลังเลอยู่แวบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็จ่ายบอลให้

เซียวหยางเพิ่งรับบอล เอ็มบาย คนที่โหม่งสกัดลูกยิงไกลของเขาเมื่อกี้ ก็พุ่งเข้ามาบีบเร็วทันที

เขาแทบไม่ต้องแต่งบอล จู่ๆ ก็แตะบอลหนีไปทางด้านข้างของเอ็มบาย แล้วสปีดหนีไปดื้อๆ

เอ็มบายยื่นขามาสกัดตามสัญชาตญาณ แต่ก็คว้าได้แค่อากาศ

เซียวหยางวิ่งตามไปทันลูกฟุตบอล แตะบอลกระชากไปข้างหน้าอย่างแรง แล้วควบตะบึงตามไป...

"พี่กุ้ง" ยืนอยู่ข้างสนาม มือทั้งสองข้างกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

ในวินาทีนั้น เขาเหมือนเห็นภาพซ้อนทับของเพื่อนเก่าคนหนึ่ง...