ตอนที่ 17 ดวลตัวต่อตัวกับรุคาวะ คาเอเดะ

ตอนที่ 17 ดวลตัวต่อตัวกับรุคาวะ คาเอเดะ

สำหรับมิตสึอิแล้ว การป้องกันแบบนี้ก็เหมือนปล่อยให้เขาซ้อมยิงสามคะแนน มันไม่มีแรงกดดันในเกมรับเลยสักนิด

สวบ~

“ถ้านายยังกันแบบนี้ต่อไป ฉันยิงลงร้อยลูกติดก็ยังไหว”

มิตสึอิที่กำลังตื่นเต้นลืมวางมาดรุ่นพี่ไปชั่วขณะ และเผลอหลุดปากพูดจาข่มขวัญ  แบบที่เขาเคยใช้ในสนามสตรีทบาสฯ ในชีวิตก่อนออกมา

สีหน้าของรุคาวะ คาเอเดะ เย็นชาลงกว่าเดิมเมื่อได้ยิน เขาไม่พูดอะไร ยืนอยู่นอกเส้นสามคะแนนและส่งสัญญาณขอบอลจากมิตสึอิ

หลังจากรับบอล เขายังคงใช้แผนเดิม: แย็บสเต็ปแล้วตามด้วยการเลี้ยงเจาะที่ทรงพลัง

อย่างไรก็ตาม คราวนี้มิตสึอิอ่านเกมออกล่วงหน้าแล้วว่าเขาจะชิงจังหวะเข้าทำ และในขณะเดียวกัน มิตสึอิก็ใช้ร่างกายเข้าปะทะ ซึ่งแน่นอนว่าบีบให้รุคาวะ คาเอเดะ ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง

เมื่อจนปัญญา รุคาวะ คาเอเดะ ทำได้เพียงใช้หลังพิงมิตสึอิ หวังจะดันผ่านการป้องกันที่แน่นหนาของมิตสึอิเพื่อสร้างพื้นที่ยิง แล้วรีบกระโดดชูตทันที

ปัง!

มิตสึอิจัดบล็อกเต็มใบให้รุคาวะ คาเอเดะ ไปหนึ่งดอก

ช่วยไม่ได้ ความสามารถในการปะทะทางกายภาพของรุคาวะ คาเอเดะ นั้นด้อยกว่ามิตสึอิ แล้วแค่การกระแทกเพียงครั้งเดียวจะเจาะผ่านการป้องกันของเขาไปได้อย่างไร?

มิตสึอิซึ่งยังไม่เสียตำแหน่ง กระโดดขึ้นพร้อมๆ กับรุคาวะ คาเอเดะ และบล็อกลูกยิงของเขาได้อย่างง่ายดาย

สีหน้าของรุคาวะ คาเอเดะ ยิ่งเย็นชาลงไปอีก หลังจากส่งบอลคืนให้มิตสึอิ สายตาของเขาก็จ้องเขม็งไปที่มิตสึอิ... มิตสึอิถึงกับพูดไม่ออก นี่คือต้นฉบับของสกิล ‘สายตาพิฆาต’  สินะ? อาคางิต้องเรียนไปจากหมอนี่ แล้วเอาไปสอนซากุรางิต่อแน่ๆ ใช่ไหม?

เขาส่ายหัว สลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวออกไป แล้วกลับมาโฟกัสกับเกมอีกครั้ง

มิตสึอิเห็นว่าท่ายืนป้องกันของรุคาวะ คาเอเดะ ในครั้งนี้ฉลาดมาก ยืนในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไป สามารถป้องกันได้ทั้งลูกยิงและลูกเลี้ยงเจาะ

“ไม่เลว รู้จักเรียนรู้จากความผิดพลาด!” มิตสึอิแอบชมคู่ต่อสู้ในใจ ก่อนจะเริ่มเปิดเกมบุกของตัวเอง

หลังจากลองหยั่งเชิงดูสองรอบและพบว่าการปะทะร่างกายของรุคาวะ คาเอเดะ ยังเป็นรองเขา ครั้งนี้มิตสึอิจึงใช้หลังพิงรุคาวะ คาเอเดะ โดยตรง เตรียมจะเล่นโพสต์เพลย์  จากบริเวณไฮโพสต์

เห็นได้ชัดว่ารุคาวะ คาเอเดะ ถอยหลังไปสองก้าวหลังจากโดนมิตสึอิกระแทก มิตสึอิฉวยโอกาสนี้เปลี่ยนท่าจากหันหลังให้แป้นเป็นหันข้างทันที แล้วเลี้ยงเจาะเข้าใส่รุคาวะ คาเอเดะ อย่างรุนแรง

รุคาวะ คาเอเดะ เสียหลักไปตั้งแต่โดนมิตสึอิกระแทกทีแรกแล้ว และเมื่อมิตสึอิเลี้ยงเจาะเข้ามา เขาต้องฝืนตัวเองเพื่อตามให้ทัน ผลจากการปะทะต่อเนื่องทำให้เขาต้านทานไม่อยู่จริงๆ

เมื่อมิตสึอิพูลอัพจัมเปอร์  รุคาวะ คาเอเดะ ยังคงถอยหลังไปตามแรงเฉื่อยอยู่เลย

สวบ~

เสียงลูกบาสเกตบอลเสียดสีกับตาข่ายดังขึ้นอีกครั้ง

4–1

มาถึงจุดนี้ รุคาวะ คาเอเดะ ไม่เหลือความหวังที่จะชนะอีกแล้ว แต่เขาก็ทำใจยอมแพ้ดื้อๆ ไม่ได้

ในต้นฉบับ ระหว่างการแข่งขันระดับประเทศ การถูกซาวาคิตะเล่นงานจนอยู่หมัดต่อหน้าผู้ชมมากมายยังไม่ส่งผลกระทบต่อความปรารถนาที่จะท้าทายผู้เล่นที่เก่งกว่าของเขา ดังนั้นความท้าทายระดับนี้ยิ่งไม่มีทางทำให้เขาถอดใจได้

เขาเดินเงียบๆ ไปที่เส้นสามคะแนน รับบอลจากมิตสึอิ และเริ่มการบุกครั้งสุดท้าย

ใช่แล้ว นี่คือการบุกครั้งสุดท้ายของแมตช์วันออนวันครั้งนี้ แม้เขาจะยังไม่อยากยอมแพ้ แต่เขารู้ดีว่าเขาคงหยุดมิตสึอิจากการทำแต้มในรอบหน้าไม่ได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่ได้ลดทอนความมุ่งมั่นที่จะทำแต้มในรอบนี้ของเขาลงเลย

แต่ถึงแม้จะมุ่งมั่นที่จะชูตลูกนี้ให้ลง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการป้องกันของมิตสึอิ เขาก็ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร นี่คือการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาตลอดชีวิตการเล่นบาสเกตบอล

เมื่อมองดูการป้องกันที่ดูไร้ที่ตินี้ รุคาวะ คาเอเดะ ก็ส่ายหัว “ช่างมันเถอะ ถ้าไม่มีช่องโหว่ ก็แค่ฝืนเจาะเข้าไป”

เริ่มจากท่าหลอกยิง จากนั้นโดยไม่สนว่ามิตสึอิจะหลงกลหรือไม่ เขาเลี้ยงเจาะไปทางขวาทันที

ขณะที่มิตสึอิขยับตัวไปขวางทางเลี้ยงของรุคาวะ คาเอเดะ ทันใดนั้นรุคาวะ คาเอเดะ ก็เปลี่ยนทิศทางไปทางซ้ายโดยไม่ลดความเร็ว ตั้งใจจะมุดผ่านมิตสึอิไป

มิตสึอิประหลาดใจกับความเร็วในการเปลี่ยนทิศทางนี้ แต่ก็ยังฝืนตัวเองให้ตามไปทัน

ในจังหวะที่มิตสึอิคิดว่าเขาขวางรุคาวะ คาเอเดะ ได้แล้ว เขาก็เห็นคู่ต่อสู้เปลี่ยนทิศทางอีกครั้งโดยไม่ลดความเร็ว เลี้ยงตัดกลับไปทางขวา

ครั้งนี้ มิตสึอิตามไม่ทันจริงๆ อันที่จริง ถ้าเขาฝืนตามไป เขาคงเสียหลักล้มกลิ้งไปกับพื้นแน่

ในที่สุดก็เจาะผ่านการป้องกันของมิตสึอิได้สำเร็จ รุคาวะ คาเอเดะ เห็นว่าคู่ต่อสู้ตามไม่ทันแล้ว จึงจบสกอร์ง่ายๆ ด้วยเลย์อัพสามก้าว

อย่างไรก็ตาม หลังจากทำแต้มได้ ขาของเขารู้สึกไม่ค่อยสบายเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติในชั่วครู่

มิตสึอิเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของรุคาวะ คาเอเดะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเทศนา

สำหรับลูกตัดสิน มิตสึอิรับบอลและเตรียมบุกอีกครั้ง

ครั้งนี้ มิตสึอิไม่ได้ใช้ร่างกายเข้าปะทะเพื่อข่มคู่ต่อสู้ตรงๆ แต่เขาใช้ทักษะการเลี้ยงบอล แล้วโยกไหล่ซ้ายขวาเพื่อทำลายจังหวะการป้องกันของรุคาวะ คาเอเดะ

ภายใต้การเลี้ยงเปลี่ยนทิศทางเพื่อหยั่งเชิงของมิตสึอิ รุคาวะ คาเอเดะ เผยช่องโหว่ออกมาจริงๆ มิตสึอิฉวยโอกาสนั้นเลี้ยงเจาะทันที

แต่รุคาวะ คาเอเดะ ตอบสนองได้เร็วและตามติดมิตสึอิไป โดยยังไม่เสียตำแหน่งโดยสมบูรณ์

มิตสึอิยังคงใจเย็น เขาจงใจชะลอความเร็วลงก่อน รอให้รุคาวะ คาเอเดะ พุ่งเข้ามา และอาศัยจังหวะที่รุคาวะ คาเอเดะ กำลังปรับจุดศูนย์ถ่วงหลังจากตามมาทัน เร่งความเร็วฉีกหนีไปอีกครั้งทันที

ถึงตอนนี้ รุคาวะ คาเอเดะ ถูกมิตสึอิสลัดหลุดอย่างสมบูรณ์ด้วยการเปลี่ยนจังหวะ  โดยทิ้งห่างไปหนึ่งช่วงตัวเต็มๆ แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังคงวิ่งไล่ตามหลังมิตสึอิ หวังจะได้จังหวะเชสดาวน์บล็อก  ตอนมิตสึอิขึ้นชูต

น่าเสียดายที่มิตสึอิผู้เก๋าเกมไม่เปิดโอกาสนั้นให้ เขาใช้ร่างกายบังบอลไว้ กันไม่ให้รุคาวะ คาเอเดะ เข้ามาบล็อกได้จากด้านข้าง ในขณะเดียวกันก็ยืดแขนออกไปข้างหน้า แล้วใช้ข้อมือสะบัดลูกบอล  ขึ้นสู่ห่วง ลูกบาสเกตบอลลอดผ่านตาข่ายลงไปอย่างนิ่มนวล

5–2

แมตช์วันออนวันจบลงด้วยชัยชนะของมิตสึอิ

มิตสึอิเหลือบมองรุคาวะ คาเอเดะ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางพ่ายแพ้ และอดไม่ได้ที่จะกลอกตา

“ไอ้หนู ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง? การแพ้ฉันมันยากที่จะยอมรับขนาดนั้นเลยเหรอ? ยังไงซะ ฉันก็เป็นถึง MVP มัธยมต้นนะ แถมแก่กว่านายตั้งสองปี ถ้าฉันแพ้นายสภาพนี้ ตำแหน่ง MVP ของฉันคงดูเหมือนของปลอมเลยมั้ง?”

รุคาวะ คาเอเดะ ได้สติเมื่อได้ยิน เพราะสิ่งที่มิตสึอิพูดก็มีเหตุผลจริงๆ

เมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้กลับมาเป็นปกติแล้ว มิตสึอิก็พูดขึ้นอีกครั้ง: “รุคาวะ สมรรถภาพทางกายของนายน่ะยอดเยี่ยมมาก ในการแข่งระดับมัธยมต้น ต่อให้นายใช้แค่ความได้เปรียบทางร่างกายเล่น นายก็ฉายแสงในสนามได้แล้ว แต่ว่านะ ถ้าอยากจะประสบความสำเร็จในระดับมัธยมปลาย นายควรจะกลับไปฝึกพื้นฐานให้แน่นๆ ซะ”

“พื้นฐาน?” ใบหน้าอันเย็นชาของรุคาวะ คาเอเดะ แสดงความงุนงงออกมาเมื่อได้ยินคำนี้

“ถูกต้อง ร่างกายของนายน่ะดีมาก แต่ถ้าไม่มีรากฐานที่มั่นคงพอ เทคนิคของนายจะตามร่างกายไม่ทัน และเมื่อนั้น ต่อให้มีข้อได้เปรียบทางร่างกายที่ดีแค่ไหน มันก็เอาออกมาใช้ไม่ได้ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงหยุดนายได้ตั้งหลายครั้ง” มิตสึอิพูดด้วยความจริงใจ

รุคาวะ คาเอเดะ ไม่พูดอะไร แต่เขาพยักหน้า แสดงว่าเขาเข้าใจแล้ว