ตอนที่ 27: บรรยากาศตึงเครียดก่อนเริ่มการประชุม

ตอนที่ 27: บรรยากาศตึงเครียดก่อนเริ่มการประชุม

ยูโตะสลายสถานะอักขระสาป ปีกที่กลางหลังค่อยๆ เลือนหายไป สมแล้วที่เป็นจักระสัตว์หาง...มหาศาลและอัดแน่นไปด้วยพลังชีวิต แม้จะมีอัตราการแปลงสภาพที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่หกหาง ไซเคน ก็ยังเหลือจักระอยู่อีกประมาณหนึ่งในสาม...มากพอให้ยูโตะใช้วิชาสเกลใหญ่ได้สักหนึ่งหรือสองครั้งหากจำเป็น

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าของยูโตะ อักขระสาปนี้ถือเป็นกำไรที่คาดไม่ถึงจริงๆ เขาก้มมองอูทากะตะที่ยังคงหมดสติ แววตาประหลาดใจฉายวูบ ด้วยความเร็วในการฟื้นตัวของพลังสถิตร่าง ป่านนี้หมอนี่น่าจะตื่นได้แล้วนะ... หรือว่าเมื่อกี้เราจะดูดจักระไซเคนมากเกินไปหน่อย?

ยูโตะส่ายหน้าเบาๆ เอาเถอะ การที่อูทากะตะยังไม่ตื่นก็ทำให้จัดการอะไรๆ ได้ง่ายขึ้นในตอนนี้

“ใกล้สว่างแล้ว...รีบกลับดีกว่า” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมีแสงจับที่ขอบฟ้า ก่อนจะหิ้วร่างอูทากะตะขึ้นพาดบ่าอย่างสบายๆ วินาทีถัดมา ร่างของยูโตะก็หายวับไปจากป่า

ภายในห้องโถงอันเคร่งขรึมของหมู่บ้านคิริ

ห้องโถงใหญ่นี้ตั้งอยู่ตรงข้ามกับห้องทำงานมิซึคาเงะพอดิบพอดี โดยปกติแล้วมันแทบไม่ค่อยได้ใช้งาน การตกแต่งภายในด้วยโทนสีดำตัดกับลวดลายฝังสีฟ้าน้ำทะเลจางๆ มอบบรรยากาศที่ดูขลังและน่าเกรงขาม แม้แต่คนที่ชอบเล่นหัวหยอกล้อกันอยู่ข้างนอก พอเดินเข้ามาในนี้ก็มักจะสงบปากสงบคำลงโดยอัตโนมัติ

ห้องโถงนี้ถูกปิดตายมานานมาก...จะเปิดใช้ก็ต่อเมื่อมีวาระสำคัญระดับคอขาดบาดตายของหมู่บ้านเท่านั้น ครั้งล่าสุดที่ใช้ ก็คือสมัยที่มิซึคาเงะรุ่นที่ 4 ยังกุมอำนาจอยู่

ตรงกลางห้องมีโต๊ะประชุมทรงรีขนาดมหึมา ยาวประมาณห้าเมตร นอกเหนือจากโต๊ะตัวนี้ ก็ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นใดอีก บัดนี้ ร่างสิบร่างกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ แต่ละคนมีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง

เป็นระยะๆ จะมีสายตาหลายคู่เหลือบมองไปที่ เก้าอี้หัวโต๊ะ...ซึ่งเป็นเก้าอี้ตัวเดียวที่ว่างเปล่า โดยปกติ ตำแหน่งนั้นควรจะเป็นของมิซึคาเงะ แต่ตอนนี้ มิซึคาเงะรุ่นปัจจุบัน เทรุมิ เมย์ และผู้อาวุโสเก็น กลับนั่งขนาบข้างซ้ายขวาของเก้าอี้ตัวนั้นแทน

ทว่าไม่มีใครคัดค้าน...ทุกคนต่างรู้ดีว่าชายคนนั้นได้กลับมาแล้ว ชายผู้รอดพ้นจากผนึกในตำนานที่เซนจู ฮาชิรามะ และอุจิวะ มาดาระ ร่วมมือกันสร้างขึ้น ได้ฟื้นคืนชีพและกลับมาแล้ว

หากในช่วงแรก ผู้นำระดับสูงของหมู่บ้านคิริบางคนยังกังขาในตำนานเก่าแก่ ตอนนี้ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามอีกต่อไป หมู่บ้านคิริเป็นหมู่บ้านที่ปิดกั้นตัวเองอย่างสุดโต่ง แม้เทรุมิ เมย์ จะพยายามเปิดกว้างขึ้นหลังจากรับตำแหน่ง แต่นิสัยปิดกั้นที่ฝังรากลึกไม่ใช่สิ่งที่จะเปลี่ยนได้ในชั่วข้ามคืน

คนทั้งสิบคนที่นั่งอยู่ที่นี่ ล้วนเป็นหัวหน้าตระกูลหรือบุคคลสำคัญในคณะบริหารแกนกลางของหมู่บ้าน แต่ละคนกุมอำนาจและอิทธิพลมหาศาล แม้พวกเขาจะเพิ่งได้รับข่าวการกลับมาของยูโตะอย่างเป็นทางการเมื่อคืนนี้ แต่ส่วนใหญ่เริ่มระแคะระคายและสืบข่าวกันตั้งแต่ตอนที่เทรุมิ เมย์ และอาโอ พาเขาเดินผ่านประตูหมู่บ้านเข้ามาแล้ว

ขนาดนินจาทั่วไปอย่างริงโกะ อาเมะยูริ ยังแอบส่งข่าวแจ้งเตือนกองกำลังโจนิน เพียงเพราะเห็นหน้ายูโตะไม่คุ้น แล้วระดับผู้นำเหล่านี้จะไม่สงสัยได้ยังไง? เมื่อผู้นำหมู่บ้านแอบหนีออกไป แล้วกลับมาพร้อมคนแปลกหน้า...แถมยังแสดงความเคารพอย่างออกนอกหน้า...ใครบ้างจะไม่ระแวง?

แม้จะไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่บรรยากาศตึงเครียดในห้องโถงนั้นชัดเจนจนสัมผัสได้ ใครที่ตาไวหน่อยจะมองออกทันทีว่า คนในห้องนี้แบ่งออกเป็นสองฝ่าย: ฝ่ายหนึ่งนำโดยมิซึคาเงะ เทรุมิ เมย์ อีกฝ่ายนำโดยผู้อาวุโสเก็น

หากการกลับมาของยูโตะจะส่งผลกระทบต่ออำนาจของใคร คนที่ได้รับผลกระทบที่สุดย่อมเป็นขั้วอำนาจของผู้อาวุโสเก็นอย่างไม่ต้องสงสัย

ซึจิดะ มาซามิตสึ รองหัวหน้าหน่วยอนบุของหมู่บ้านคิริ มีสีหน้าอึดอัดเป็นพิเศษ ในฐานะระดับสูงของหน่วยอนบุ เขาจัดอยู่ในค่ายของผู้อาวุโสเก็นโดยธรรมชาติ...เพราะหัวหน้าหน่วยอนบุตัวจริงอย่างอาโอ เป็นผู้สนับสนุนตัวยงของเทรุมิ เมย์ ตั้งแต่เมื่อคืน ซึจิดะส่งข้อความหาผู้อาวุโสเก็นรัวๆ แต่จนป่านนี้ยังไม่ได้รับคำตอบ เขาเลยอ่านท่าทีที่แท้จริงของผู้อาวุโสไม่ออก

เขาแอบชำเลืองมองผู้อาวุโสเก็น เห็นชายชรานั่งหลับตานิ่งสนิท สังเกตเห็นแววผิดหวังจางๆ บนใบหน้าเหี่ยวย่นนั้น หมายความว่ายังไงกัน?

“อะแฮ่ม...ทุกท่านครับ ผมเชื่อว่าทุกคนคงทราบข่าวเรื่องที่พลังสถิตร่างหกหางถอนตัวออกจากหมู่บ้านเมื่อวานนี้แล้ว ได้ข่าวว่าท่านยูโตะออกไปตามล่าด้วยตัวเอง” คิโนชิตะ จิโร่ กระแอมเบาๆ แล้วเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เห็นสีหน้าเฉยชาของคนรอบข้าง เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนก แต่พูดต่อว่า

“แม้พลังของพลังสถิตร่างจะน่ากลัว แต่ผมมั่นใจว่าสำหรับท่านยูโตะ มันคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ทว่า... หกหางขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และเก่งกาจเรื่องการซ่อนตัวเป็นพิเศษ แม้แต่ท่านยูโตะ การจะหาตัวให้เจอทันทีอาจไม่ใช่เรื่องง่าย”

“ดังนั้น แทนที่จะมานั่งรอเฉยๆ ทำไมเราไม่พักการประชุมชั่วคราว แล้วออกไปช่วยท่านยูโตะค้นหาดูล่ะครับ? แบบนั้นเราจะได้แสดงความจงรักภักดีและทำหน้าที่ของเราด้วย”

ขณะที่คิโนชิตะ จิโร่ กำลังพูดด้วยท่าทีขึงขังดูดี ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม...ผมขาว ตาสีม่วง และมีฟันแหลมคม...ก็หัวเราะออกมาทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“เหรอ? พลังสถิตร่างหกหางน่าจะอยู่ใกล้เขตตระกูลคิโนชิตะของแกไม่ใช่หรือไง? แล้วทำไมชั้นถึงได้ยินมาว่า กว่าแกจะรายงานเรื่องการหนี ก็ปาเข้าไปเกือบหนึ่งวันเต็มๆ?”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของคิโนชิตะ จิโร่ ก็ดูเจื่อนลงเล็กน้อย “นั่นเป็นความผิดพลาดของเราจริงๆ ครับ แต่ตอนนั้น ฮารุซาเมะ อาจารย์ของเขา อ้างว่าต้องทำพิธีกรรมลับ สายลับของเราเลยไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปขัดจังหวะ เรื่องนี้รองหัวหน้าอนบุ ซึจิดะ มาซามิตสึ ก็ช่วยยืนยันได้”

สายตาทุกคู่หันขวับไปที่ซึจิดะ มาซามิตสึ เขากระแอมแก้เก้อ ฝืนพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ “ครับ... หน่วยสอดแนมของเรารายงานมาแบบนั้นจริงๆ ไม่พบสิ่งผิดปกติในตอนแรก”

เมื่อสิ้นคำพูด บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง หลายคนมีสีหน้าเหยียดหยามระคนไม่พอใจ ดวงตาของเทรุมิ เมย์ ฉายแววเย็นชา โบ้ยความผิดให้คนตาย...ช่างสะดวกดีจริงนะ

ตรงข้ามเธอ หนังตาของผู้อาวุโสเก็นกระตุกเล็กน้อย แม้เขาจะไม่ลืมตา แต่ร่องรอยความผิดหวังก็ฉายชัดบนใบหน้า

เห็นปฏิกิริยาเหล่านั้น ริมฝีปากของคิโนชิตะ จิโร่ ก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะจางๆ เขาหันกลับไปจ้องชายฟันแหลมฝั่งตรงข้ามแล้วหรี่ตาลง “จุ๊ๆ จะว่าไป...ตระกูลโฮซึกิ ของพวกแกนี่ก็น่าสมเพชลงทุกวันนะ แค่เด็กเปรตคนเดียวยังคุมไม่อยู่เลย เจ้าเด็ก โฮซึกิ ซุยเก็ตสึ นั่น...ไม่ได้เพิ่งหนีออกจากบ้านแค่ครั้งสองครั้งนี่นา แทนที่จะมาห่วงคนอื่น กลับไปดูแลคนในบ้านตัวเองก่อนดีกว่ามั้ง ก่อนจะมีใครมาเผาบ้านวอดวาย”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═