ตอนที่ 22: ผู้อาวุโสแห่งหมู่บ้านคิริ ... ท่านเก็น

ตอนที่ 22: ผู้อาวุโสแห่งหมู่บ้านคิริ ... ท่านเก็น

ท่านเก็น ผู้อาวุโสแห่งหมู่บ้านคิริในแคว้นแห่งน้ำ ผู้ถือกำนาจเทียบเท่ากับมิซึคาเงะ เขารับผิดชอบในการตัดสินใจเกี่ยวกับกิจการสำคัญทั้งหมดของหมู่บ้าน เรื่องใหญ่เรื่องโตในหมู่บ้านคิริล้วนต้องผ่านการปรึกษาหารือกับเขาก่อนทั้งสิ้น

เมื่อเทียบกับสามเฒ่าที่ปรึกษาของโคโนฮะแล้ว ผู้อาวุโสของหมู่บ้านคิริคือผู้กุมอำนาจที่แท้จริง แม้ในทางพฤตินัย เทรุมิ เมย์...ในฐานะมิซึคาเงะ...จะเป็นผู้ควบคุมทั้งหมู่บ้าน แต่ในความเป็นจริง อำนาจกว่าครึ่งยังคงตกอยู่ในมือของผู้อาวุโสเก็น และนี่คือเหตุผลที่ว่าทำไม แม้เทรุมิ เมย์ จะไม่พอใจตาแก่คนนี้สักแค่ไหน เธอก็จำใจต้องมาพบเขาอยู่ดี

แน่นอน ลึกๆ แล้วเทรุมิ เมย์ ก็ยังมีความเคารพในตัวผู้อาวุโสท่านนี้อยู่บ้าง หรือจะพูดให้ถูกคือ ทุกคนในหมู่บ้านคิริ...ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านหรือนินจา...ต่างให้ความเคารพยำเกรงท่านเก็นอย่างสูง เพราะเขาคือผู้อาวุโสที่ห่วงใยหมู่บ้านอย่างแท้จริง

ภายในห้องประชุมอันกว้างขวาง... ที่หัวโต๊ะทรงรี ชายชราผู้ดูสูงวัยแต่แววตายังคงเฉียบคมและเปี่ยมด้วยพลังนั่งประจำที่อยู่

“เทรุมิ เมย์ เธอเข้าใจไหมว่าการที่เธอหนีออกไปโดยพลการ มันส่งผลกระทบต่อหมู่บ้านขนาดไหน?!” เสียงทุ้มลึกทรงอำนาจดังก้องไปทั่วห้องประชุม

เทรุมิ เมย์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะประชุมด้วยท่าทีสบายๆ มุมปากกระตุกเล็กน้อย สีหน้าดูไม่ยี่หระ ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย เธอรู้ดีว่าเดี๋ยวก็ต้องโดนเทศนายาวเหยียด ตราบใดที่เธอไม่พูดแทรก บางทีท่านเก็นอาจจะบ่นจบเร็วขึ้นก็ได้

เห็นท่าทีแบบนั้น แววตาของผู้อาวุโสเก็นก็ฉายแววอ่อนใจ ในเรื่องฝีมือและความสามารถ เขาไม่กังขาในตัวเทรุมิ เมย์ เลย แต่ในเรื่องวุฒิภาวะและการวางตัว เธอยังต้องปรับปรุงอีกเยอะ

ถ้าไม่ใช่เพราะทั้งหมู่บ้านคิริตอนนี้ มีแค่เทรุมิ เมย์ คนเดียวที่มีความแข็งแกร่งและสถานะเหมาะสมจะเป็นหน้าเป็นตาให้หมู่บ้านได้ เขาคงไม่ยอมให้เธอขึ้นเป็นมิซึคาเงะแน่ หมู่บ้านคิริในปัจจุบันอ่อนแอเกินไป คุณภาพของนินจาก็ไม่สม่ำเสมอ และด้วยนโยบายของมิซึคาเงะรุ่นที่ 4 ยากุระ ทำให้เกิดช่องว่างขนาดใหญ่ในหมู่นินจารุ่นใหม่ หมู่บ้านใหญ่โตขนาดนี้ แต่กลับ... หานักรบที่เก่งกาจมาเชิดหน้าชูตาไม่ได้สักคน!

“พอได้แล้ว พูดมา...ทำไมจู่ๆ ถึงออกจากหมู่บ้านไป? คนอย่างเธอไม่น่าจะทำอะไรวู่วามโดยไม่มีเหตุผล” ผู้อาวุโสเก็นถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นถามด้วยน้ำเสียงสงบลง

เทรุมิ เมย์ ชะงักไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คิดว่าวันนี้เขาจะเข้าประเด็นเร็วขนาดนี้ เธอกระโดดลงจากโต๊ะ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังผิดหูผิดตา

“เรื่องนี้...ยังไงชั้นก็กะจะมารายงานคุณอยู่แล้ว ที่รีบร้อนออกจากหมู่บ้านไป ก็เพราะชั้นได้รับข่าวเกี่ยวกับ ท่านยูโตะ!”

ผู้อาวุโสเก็นที่ดูสงบนิ่งมาตลอด จู่ๆ ก็สะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินชื่อนั้น เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที “เรื่องใหญ่ขนาดนี้...ทำไมเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้?!”

“ทุกอย่างมันเกิดขึ้นกะทันหันมาก และมีความไม่แน่นอนสูง เพื่อความรอบคอบ ชั้นกับอาโอเลยต้องออกไปตรวจสอบด้วยตัวเอง” เทรุมิ เมย์ ตอบเสียงเรียบ ก่อนจะพูดต่อโดยไม่รอให้ผู้อาวุโสเก็นซักถาม ครั้งนี้ในน้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความตื่นเต้นและเคารพเทิดทูน

“คำสั่งโดยตรงจากท่านยูโตะ: เจ้าหน้าที่ระดับสูงของหมู่บ้านคิริทุกคนต้องเตรียมตัวให้พร้อม เมื่อท่านกลับมาถึง ใครก็ตามที่เคยทรยศหมู่บ้านจะต้องถูกพิพากษา...จะไม่มีใครได้รับการยกเว้น”

สิ้นเสียงคำประกาศ ลมหายใจของผู้อาวุโสเก็นก็ถี่กระชั้น แสงไฟแห่งความหวังลุกโชนในดวงตา ราวกับเขาได้ย้อนวัยกลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้งในชั่วพริบตา หลังจากเงียบไปเนิ่นนาน ผู้อาวุโสเก็นก็ค่อยๆ เปล่งคำพูดออกมาคำหนึ่ง

“รับทราบ!!”

แม้แต่ตอนนี้ ใบหน้าของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เขามองเทรุมิ เมย์ แล้วถามว่า “แล้วตอนนี้ท่านยูโตะอยู่ที่ไหน?”

“ไม่รู้แน่ชัดค่ะ รู้แค่ว่าท่านอยู่ในหมู่บ้านคิริแล้ว ส่วนท่านกำลังทำอะไรอยู่...อย่ามาถามชั้น ความคิดของท่านไม่ใช่สิ่งที่ชั้นจะคาดเดาได้” เทรุมิ เมย์ ยักไหล่ ปรับสีหน้ากลับมาเป็นทองไม่รู้ร้อนตามเดิม

ผู้อาวุโสเก็นยืนนิ่งจ้องมองเธอ ครู่ใหญ่ผ่านไป รอยยิ้มของเขาก็กว้างขึ้น “ดี... ดีมาก” “ความหวังของหมู่บ้านคิริที่ส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น อาจจะมาสำเร็จจริงในยุคของเธอก็ได้ นึกไม่ถึงเลยว่าก่อนตาย ตาแก่อย่างชั้นจะได้มีโอกาสเห็นท่านยูโตะอีกครั้ง... ชีวิตนี้... ไม่เสียชาติเกิดแล้ว”

น้ำตาไหลอาบแก้มที่เหี่ยวย่นของผู้อาวุโสเก็น หมู่บ้านคิริตกต่ำมานานเกินไปแล้ว ตอนนี้ ด้วยการกลับมาของท่านยูโตะ มันเหมือนกับหมู่บ้านได้รับยากระตุ้นขนานใหญ่

...

บนถนนที่พลุกพล่าน ยูโตะทำหน้าบอกบุญไม่รับขณะมองดูฮารุนะที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง ยัยเด็กนี่เห็นชั้นเป็นกระเป๋าตังค์เดินได้จริงๆ สินะ

เขาไม่ได้เสียดายเงินหรอก...แต่ประเด็นคือเขาไม่ใช่ญาติฝ่ายไหนของเธอนี่สิ เขาคือยูโตะเชียวนะ ยังดีที่แม้ฮารุนะจะกินเยอะ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ขนมราคาถูก เลยไม่กระทบกระเป๋ายูโตะเท่าไหร่

ข้างๆ กันนั้น ใบหน้าของริงโกะ อาเมะยูริ แดงซ่าน การมีน้องสาวจอมตะกละอย่างฮารุนะ เป็นเรื่องที่เธอได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ขณะจูงมือฮารุนะ ริงโกะ อาเมะยูริ ก็แอบชำเลืองมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัย

จากการสังเกตช่วงสั้นๆ เธอพบว่าผู้ชายคนนี้ดูไม่มีเป้าหมายอะไรเป็นพิเศษ...เขาแค่มาเดินเล่นจริงๆ และเขาดูไม่เหมือนคนแปลกหน้าสำหรับหมู่บ้านคิริด้วยซ้ำ ในบางจุด เขาดูคุ้นเคยเส้นทางยิ่งกว่าเธอเสียอีก มันราวกับว่า... เขาเติบโตมาที่นี่

แม้จะไม่สัมผัสถึงเจตนาร้าย แต่ริงโกะ อาเมะยูริ ก็ยังไม่วางใจ เธอได้แอบส่งสัญญาณแจ้งเตือนไปยังกองกำลังโจนินของหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว

“พี่คะ หนูอิ่มแล้ว” ฮารุนะพูดพร้อมรอยยิ้มเปี่ยมสุข กระซิบกระซาบกับริงโกะ อาเมะยูริ

ริงโกะหน้าแดงแปร๊ดอีกรอบพลางกลอกตามองบน กินไปขนาดนั้น... ถ้ายังไม่อิ่มอีก เราคงไม่มีปัญญาเลี้ยงเธอแล้วล่ะย่ะ!

“พี่ชายใจดีจัง! อยู่ที่บ้านนะ พี่สาวไม่เคยให้หนูกินอิ่มเลยสักมื้อ” ฮารุนะยิ้มแก้มปริให้ยูโตะ ตาแป๋วขี้อ้อน

ยูโตะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วหัวเราะ “พี่สาวหนูเป็นนินจานะ ค่าตอบแทนภารกิจก็น่าจะดีนี่นา จะบอกว่าเธอยังปล่อยให้หนูหิวโซอยู่อีกเหรอ?”

แม้จะเสี่ยงตาย แต่งานนินจาก็ได้รับค่าตอบแทนสูงมาก ระดับโจนินเลี้ยงครอบครัวเล็กๆ ได้สบายหายห่วง ขณะที่ฮารุนะกำลังจะตอบ ริงโกะ อาเมะยูริ ก็กระตุกแขนเสื้อน้องสาว แล้วหันไปพูดกับยูโตะเสียงเบา

“ขอบคุณมากนะคะที่เลี้ยงฮารุนะ ถ้ามีโอกาส เชิญแวะมาเยี่ยมที่บ้านตระกูลริงโกะได้นะคะ” เห็นสัญญาณลับๆ ของเธอ ยูโตะยังคงสีหน้าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง และตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ได้สิ”

ฟุ่บ! ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น ร่างของอาโอก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทั้งสามคน

ริงโกะ อาเมะยูริ กระพริบตา ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นดีใจ เธอยืดตัวตรงแล้วรีบทำความเคารพ “ท่านอาโอ!”

จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═