ตอนที่ 21: ริงโกะ อาเมะยูริ

ตอนที่ 21: ริงโกะ อาเมะยูริ

เมื่อเห็นเด็กหญิงตัวน้อยจ้องมองตาแป๋ว ยูโตะก็อดขำไม่ได้ เขาวางเธอลงกับพื้นอย่างเบามือพลางยิ้มให้ “ยัยตัวเล็ก เวลาเดินต้องระวังให้มากกว่านี้หน่อยนะ”

“เชอะ! ไม่ใช่ ‘ยัยตัวเล็ก’ สักหน่อย หนูชื่อฮารุนะต่างหาก!” ฮารุนะทำแก้มป่อง ส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ พยายามดัดเสียงให้ดูเป็นผู้ใหญ่

ขณะที่เธอพูด เด็กสาววัย 16-17 ปี เมื่อครู่ก็วิ่งมาถึง พอเห็นฮารุนะปลอดภัยดี เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ฮารุนะ! ห้ามวิ่งหนีหายไปแบบนี้อีกนะ!” เด็กสาวดุฮารุนะเสียงเข้ม

ฮารุนะเบะปาก ทำหน้ามุ่ยด้วยความขัดใจแต่ก็ไม่กล้าเถียง

“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเอาไว้” เด็กสาวโค้งคำนับยูโตะอย่างนอบน้อม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความขอบคุณ

“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเล็กน้อยน่า” ยูโตะโบกมือปัดอย่างไม่ถือสา

“อ๊ะ! พี่สาว! พี่สาว! หนูอยากกินลูกชิ้นปลาในมือพี่ชายคนนั้น!” ดวงตาของฮารุนะเป็นประกายวิบวับขณะชี้ไปที่ไม้ลูกชิ้นปลาในมือยูโตะ ตะโกนบอกพี่สาวอย่างตื่นเต้น

เด็กสาวชะงักกึก ยังไม่ทันได้ตอบอะไร ยูโตะก็ยื่นลูกชิ้นไม้หนึ่งให้ฮารุนะ ซึ่งรับไปเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุขทันที

ใบหน้าของเด็กสาวแดงซ่าน เธารีบโค้งคำนับขอโทษอีกครั้ง “ขอโทษจริงๆ ค่ะ! ฮารุนะยังเด็กไม่รู้ประสีประสา...”

“ไม่เป็นไร ชั้นซื้อมาเยอะอยู่แล้ว ถ้าพวกเธอไม่ยุ่งอะไร จะช่วยพาชั้นเดินเที่ยวรอบๆ หน่อยได้ไหม? เดี๋ยวเลี้ยงลูกชิ้นปลาเป็นการตอบแทน” ยูโตะหัวเราะเบาๆ เอื้อมมือไปลูบหัวฮารุนะ

ได้ยินดังนั้น ดวงตาของฮารุนะก็ลุกวาว หันไปมองพี่สาวอย่างมีความหวัง

ผิดกับความตื่นเต้นของฮารุนะ แววตาของเด็กสาววูบไหวด้วยความระแวดระวัง ตั้งแต่แรกเห็น เธอรู้สึกคุ้นหน้าชายหนุ่มคนนี้อย่างประหลาด แต่มั่นใจว่าไม่เคยเห็นเขาในหมู่บ้านมาก่อนแน่ๆ พอได้ยินเขาขอให้ “ช่วยนำทาง” เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนของหมู่บ้านคิริ ส่วนความคุ้นเคยนั้น... บางทีเธออาจจะเคยเห็นคนหน้าคล้ายๆ กันที่ไหนมาก่อนก็ได้

สิ่งที่ทำให้เธอกังวลจริงๆ คือกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แม้มันจะเบาบางจนแทบจับสัมผัสไม่ได้ก็ตาม

“ถ้ากังวลอะไรอยู่ก็ไม่ต้องห่วงหรอก ชั้นไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร” เห็นเด็กสาวเงียบไป ยูโตะก็พอจะเดาความระแวงของเธอได้ จึงพูดดักคอพร้อมหัวเราะเบาๆ

“อย่าให้ท่าทางของพี่สาวหนูหลอกเอานะ! พี่สาวหนูน่ะเป็นอัจฉริยะ แถมเป็นนินจาที่เก่งมากๆ ด้วย!” ฮารุนะพูดแทรกขึ้นมาด้วยความภูมิใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชมในตัวพี่สาว

“ชั้นชื่อ ริงโกะ อาเมะยูริ ค่ะ พอจะคุ้นเคยพื้นที่แถวนี้อยู่บ้าง ถ้าคุณไม่รังเกียจ ให้ชั้นนำทางให้ก็ได้ค่ะ” ริงโกะ อาเมะยูริ ก้าวมาข้างหน้า ดึงฮารุนะไปหลบด้านหลัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

เห็นท่าทางปกป้องน้องสาวแบบนั้น ยูโตะก็เลิกคิ้วขึ้น สีหน้าฉายแววระอาใจ ดูเหมือนเขาจะถูกมองเป็นบุคคลน่าสงสัยเข้าให้แล้ว อย่างไรก็ตาม ชื่อ ริงโกะ อาเมะยูริ กระตุ้นความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างในใจเขา แม้จะยังนึกไม่ออกว่าใคร

สำหรับยูโตะ คนนำทางจะเป็นนินจาหรือไม่ก็ไม่สำคัญ เขาไม่ได้กะจะมาล้วงข้อมูลลับอะไร...แค่อยากรู้วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านในปัจจุบันเท่านั้น การมีคนนำทางย่อมดีกว่าเดินสุ่มสี่สุ่มห้า แม้ริงโกะ อาเมะยูริ จะระแวงเขา แต่ความสดใสของฮารุนะก็ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเยอะ

เรื่องเดียวที่ทำให้ยูโตะปวดหัวคือ ดูเหมือนแม่หนูฮารุนะตั้งใจจะกินล้างผลาญเขาให้หมดตัวเลยนี่สิ

ในห้องลับใต้ดินที่มีแสงสลัว ใบหน้าของโอโรจิมารุฉายแววตื่นเต้นที่หาได้ยาก ขณะปรายตามองคัมภีร์ที่เทรุมิ เมย์ ให้มาเป็นข้อแลกเปลี่ยนอย่างไม่ใส่ใจนัก ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงรีบคว้ามันมาศึกษาอย่างกระตือรือร้นไปแล้ว แต่ตอนนี้ มีสิ่งที่น่าสนใจกว่ามากเรียกร้องความสนใจของเขาอยู่

ฟู่~ ฟู่~

งูตัวเล็กขนาดเท่าหัวแม่มือเลื้อยออกมาจากแขนเสื้อของโอโรจิมารุ มันเลื้อยมาที่ฝ่ามือ อ้าปากคายชิ้นเนื้อเล็กๆ ออกมา

จ้องมองชิ้นเนื้อนั้น โอโรจิมารุเลียริมฝีปาก น้ำเสียงสั่นพร่ายด้วยความคลั่งไคล้ “ความลับเรื่องความเป็นอมตะของมิซึคาเงะรุ่นที่ 1... ชักอดใจรอที่จะไขปริศนามันไม่ไหวแล้วสิ!”

โอโรจิมารุไม่ได้ชุบชีวิตยูโตะขึ้นมาโดยไม่มีแผนสำรอง ก่อนเริ่มพิธี เขาแอบวางงูตัวเล็กนี้ไว้ใต้จุดที่จะทำการคืนชีพ วินาทีที่ผนึกของเซนจู ฮาชิรามะ ถูกคลายออก โอโรจิมารุก็สั่งให้งูมุดขึ้นมาจากดินและกัดกระชากเนื้อของยูโตะมาหนึ่งชิ้น การกระทำนั้นแนบเนียนมาก และด้วยความสนใจของเทรุมิ เมย์ กับอาโอ ที่พุ่งไปที่ยูโตะ ทำให้งูที่ไม่มีจักระร็ดลอดสายตาไปได้อย่างง่ายดาย

ส่วนยูโตะ... เขาโดนกัดก่อนจะคืนชีพสมบูรณ์ หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาจึงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ ในร่างกาย

ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น

“เข้ามา!” โอโรจิมารุพูดเสียงเย็นโดยไม่หันกลับไปมอง

4 นินจาโอโตะค่อยๆ เดินเข้ามา สีหน้าของพวกเขาเจือไปด้วยความหวาดกลัวจางๆ

“ตื่นแล้วเหรอ เป็นไงบ้างล่ะ ความรู้สึกที่ต้องสูญเสียอักขระสาปไป?” โอโรจิมารุแสยะยิ้มที่มุมปาก หันกลับมาพิจารณาทั้งสี่คน

สิ้นคำถาม 4 นินจาโอโตะก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมกัน พูดเป็นเสียงเดียวว่า “ได้โปรดเถอะครับ ท่านโอโรจิมารุ มอบพลังอักขระสาปให้พวกเราอีกครั้งเถอะครับ!”

ในหมู่บ้านโอโตะ พลังคือทุกสิ่ง แม้จะรู้ถึงผลข้างเคียงร้ายแรงของโหมดอักขระสาป แต่พวกเขาก็ไม่อาจละทิ้งพลังนั้นได้

ครู่ต่อมา เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังก้องไปทั่วห้องลับใต้ดิน

“บอก คิมิมาโร่ ให้มาหาชั้นทีหลัง อีกเดี๋ยวมันคงต้องออกเดินทางไปสักพัก” เสียงทุ้มต่ำอันชั่วร้ายของโอโรจิมารุสะท้อนก้องอยู่ในห้อง

จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═