ตอนที่ 13: ชั้นกลับมาแล้ว

ตอนที่ 13: ชั้นกลับมาแล้ว

ภายใต้การควบคุมของโอโรจิมารุ ร่างของเซนจู ฮาชิรามะ เริ่มประสานอินด้วยความเร็วสูงก่อนจะตบมือลงไปที่พื้น

ตึง!!

เสียงทึบหนักๆ ดังกึกก้อง เนินดินขนาดมหึมาที่กว้างหลายร้อยเมตรปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาทุกคน แม้จะสร้างจากดิน แต่เมื่อต้องแสงแดด มันกลับเปล่งประกายแวววาวราวกับโลหะ เนินดินตรงหน้าไม่มีร่องรอยจักระตกค้าง และมีความแข็งแกร่งเกินกว่าที่โอโรจิมารุจินตนาการไว้มาก

โอโรจิมารุก้าวเข้าไปสัมผัสเบาๆ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “สร้างจากคาถาดินและคาถาไฟธรรมดาๆ งั้นเหรอ? น่าทึ่งจริงๆ”

“อาโอ!” ดวงตาของเทรุมิ เมย์ เป็นประกายด้วยความตื่นเต้น น้ำเสียงเจือความปิติที่ไม่อาจเก็บกลั้น

อาโอพยักหน้าหนักแน่น เขาเบิกเนตรสีขาวเพื่อตรวจสอบเนินดิน ครู่ต่อมาร่างของเขาก็สั่นเทา “เจอแล้ว! มีผนึกบางอย่างอยู่ข้างใน มองเห็นคนที่อยู่ในโลงไม่ชัด แต่ผมมั่นใจว่าตัวโลงศพสร้างจากคาถาไม้ครับ!”

“ดูเหมือนจะง่ายกว่าที่คิดไว้นะ” โอโรจิมารุเลียริมฝีปาก น้ำเสียงแฝงอารมณ์ที่บอกไม่ถูก

“คาถาน้ำ: คลื่นน้ำยักษ์จู่โจม!” อาโอประสานอินอย่างรวดเร็วพร้อมตะโกนก้อง

มวลน้ำมหาศาลถาโถมราวกับน้ำตก พุ่งเข้ากระแทกเนินดินอย่างรุนแรง แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงคือ คาถาของอาโอไม่สามารถสร้างรอยร้าวบนผิวเนินดินได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ความสนใจวูบหนึ่งฉายผ่านใบหน้าของโอโรจิมารุ เขาพึมพำกับตัวเอง “แข็งแกร่งกว่าที่คิดอีกงั้นเหรอ? แล้วเธอจะจัดการยังไงล่ะ?” เขาเบนสายตาไปทางเทรุมิ เมย์ “ถอยไป!”

เทรุมิ เมย์ ก้าวถอยหลัง ก่อนจะตะโกนสั่งคนรอบข้างเสียงแข็ง “คาถาลาวา: คาถาหลอมละลาย!”

กรดที่มีความหนืดและฤทธิ์กัดกร่อนสูงจำนวนมหาศาลพ่นออกมาจากปากของเธอ เข้าปกคลุมเนินดินขนาดหลายร้อยเมตร การกัดกร่อนอันรุนแรงดูเหมือนจะกัดกินไปถึงอากาศรอบๆ

ฉ่า! ฉ่า! ฉ่า!

เสียงกรดกัดกร่อนดังก้องไปทั่ว เพียงเวลาสั้นๆ พื้นผิวที่เคยแข็งแกร่งไร้รอยขีดข่วนก็เต็มไปด้วยรูพรุนน้อยใหญ่

4 นินจาโอโตะที่ยืนอยู่หลังโอโรจิมารุถึงกับรูม่านตาหดเกร็ง ผู้หญิงคนนี้อันตรายชะมัด!

ทว่า แม้จะเห็นภาพตรงหน้า เทรุมิ เมย์ กลับไม่มีทีท่าพอใจ คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน เนินดินนี่กว้างตั้งสามสี่ร้อยเมตร กว่าจะละลายได้หมดไม่รู้ต้องใช้เวลานานแค่ไหน พวกเธอไม่มีเวลามาโอ้เอ้อยู่ตรงนี้!

“ท่านเมย์ครับ ผมเห็นตำแหน่งของท่านยูโตะข้างใน เราเจาะรูเข้าไปตรงๆ ก็พอครับ” เสียงของอาโอดังขึ้นเสนอแนะ

ดวงตาของเทรุมิ เมย์ เป็นประกาย วิธีนี้เร็วกว่าวิธีเดิมของเธอมาก “โอโรจิมารุ มาช่วยหน่อย!” เธอหันไปพูดกับโอโรจิมารุห้วนๆ

โอโรจิมารุยักไหล่แต่ก็ยอมก้าวเข้ามาช่วยอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะอดคิดไม่ได้ว่า “ผู้หญิงคนนี้ทำให้ทึกถึงซึนาเดะยังไงชอบกล”

ด้วยการนำทางจากเนตรสีขาวของอาโอ เทรุมิ เมย์ ระบุตำแหน่งที่ใกล้กับโลงศพที่สุดได้อย่างรวดเร็ว อาโอคอยกำกับทิศทางเพื่อไม่ให้พลาดเป้า ขณะที่เทรุมิ เมย์ ใช้วิชาละลายหินแข็ง เจาะเป็นโพรงลึกสูงเกือบสามเมตร โดยมีโอโรจิมารุคอยช่วยอยู่ข้างๆ

แม้จะมีโอโรจิมารุช่วย แต่พวก 4 นินจาโอโตะก็ไม่ได้อยู่เฉย พวกเขารับหน้าที่หนักในการขนเศษซากที่ถูกละลายออกมาทิ้ง แม้จะร่วมมือกันขนาดนี้ แต่เนินดิน...ที่อุจิวะ มาดาระ สร้างขึ้นเล่นๆ ด้วยวิชา...ก็ยังใช้เวลาเจาะถึงหนึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะถึงใจกลาง

กึก!

เมื่อกำแพงหินชั้นสุดท้ายถูกละลาย โลงศพไม้สูงกว่าสองเมตรที่ปกคลุมด้วยอักขระผนึกซับซ้อนก็ปรากฏแก่สายตา

“เจอตัวแล้ว ท่านยูโตะ!” เทรุมิ เมย์ จ้องมองโลงศพขนาดใหญ่ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น ไม่ใช่แค่เทรุมิ เมย์ อาโอที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน คิโดมารุและจิโรโบที่มีสีหน้าเคร่งเครียด ช่วยกันแบกโลงศพไม้สูงสองเมตรออกมาวางไว้ด้านนอก

“นี่คือวิชาผนึกที่เซนจู ฮาชิรามะ ใช้ผนึกท่านยูโตะงั้นเหรอ?” สีหน้าของอาโอเคร่งขรึมขณะพิจารณาอักขระสีดำที่ปกคลุมโลงศพ

“ใครจะไปคิดว่า เซนจู ฮาชิรามะ คนที่ลงมือผนึกท่านยูโตะด้วยตัวเอง จะต้องมาเป็นคนคลายผนึกนั้นด้วยตัวเองแบบนี้?” เทรุมิ เมย์ ปรายตามองร่างสัมภเวสีของเซนจู ฮาชิรามะ ที่ถูกควบคุม ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

ภายใต้การควบคุมของโอโรจิมารุ เซนจู ฮาชิรามะ เดินเข้าไปที่โลงศพคาถาไม้อย่างไม่ลังเล สองมือประสานอินด้วยความเร็วสูง ทันทีที่อินสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์... อักขระสีดำหนาทึบบนโลงศพก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว

เปรี๊ยะ!

เมื่อไร้ซึ่งอักขระเสริมความแกร่ง และไม่มีจักระหล่อเลี้ยง โลงศพคาถาไม้ก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้น

ตูม!!

คลื่นจิตสังหารอันมหาศาลปะทุขึ้น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วทุกทิศทาง! เบื้องหน้าสายตาของทุกคน ราวกับปรากฏภาพทะเลเลือดและซากศพ

ฆ่า!

เสียงตะโกนแผ่วเบาที่แทบจับสัมผัสไม่ได้ดังก้องในหู ทุกคนตัวแข็งทื่อ 4 นินจาโอโตะทนแรงกดดันไม่ไหวถึงกับทรุดลงกับพื้น ตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ

คนที่ตั้งสติได้ก่อนคือเทรุมิ เมย์, อาโอ และโอโรจิมารุ ซึ่งล้วนแต่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน ความตกตะลึงฉายชัดบนใบหน้า แค่จิตสังหารอย่างเดียวถึงกับดึงพวกเขาเข้าสู่ภาพลวงตาได้เชียวหรือ?

หลังจากสลัดจิตสังหารที่ถาโถมออกไปได้ เทรุมิ เมย์ และคนอื่นๆ ก็หันมาจดจ้องร่างที่ถูกผนึกมานานหลายปีด้วยความเคร่งขรึม เบื้องหน้าของพวกเขา คือชายหนุ่มที่ดูเยาว์วัยเหลือเชื่อ สวมชุดยุคสงครามที่ขาดวิ่นจนแทบปิดร่างกายไม่มิด ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วน ไม่มีผิวหนังส่วนไหนดีเลย ร่างกายครึ่งซีกหายไปทั้งแถบ

ทว่า แม้จะบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น ชายหนุ่มก็ยังยืนหยัดตัวตรง มือข้างที่เหลือชูขึ้นฟ้า...ชูนิ้วกลางให้อย่างท้าทาย

แม้ภาพจะดูตลกขบขันอยู่บ้าง แต่แม้แต่โอโรจิมารุที่เป็นอดีตนินจาโคโนฮะก็ขำไม่ออก แค่ฉากตรงหน้านี้ก็บอกเล่าความโหดร้ายของสงครามครั้งนั้นได้เป็นอย่างดี

“ท่านยูโตะ...” ดวงตาของเทรุมิ เมย์ เปล่งประกายด้วยความเลื่อมใสขณะพึมพำเบาๆ

แววตาของโอโรจิมารุวูบไหวด้วยความโลภระคนหวาดกลัว แม้ตรงหน้าจะเป็นเพียงศพ แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกว่ามันพร้อมจะลุกขึ้นมากระโจนใส่ได้ทุกเมื่อ

ขณะที่ผนึกถูกคลายออก ไม่มีใครสังเกตเห็นละอองสีดำที่จู่ๆ ก็พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของยูโตะ

ตึกตัก!

เสียงแผ่วเบาดังขึ้น! แม้มันจะเบามาก แต่ทั้งเทรุมิ เมย์ และโอโรจิมารุ ต่างหันขวับไปมองที่หน้าอกของยูโตะพร้อมกัน มันคือเสียงหัวใจเต้น!

วินาทีถัดมา ท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของทุกคน ร่างกายที่พังยับเยินของยูโตะก็เริ่มฟื้นฟูตัวเองด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แม้แต่บาดแผลตามตัวก็เลือนหายไปในเวลาสั้นๆ ราวกับไม่เคยบาดเจ็บมาก่อน

กลิ่นดินจางๆ ลอยมาแตะจมูกของยูโตะ ราวกับตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน ยูโตะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน แสงแดดจ้าสาดส่องเข้ามาทักทาย

เขาเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรงบนท้องฟ้า แล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ “ชั้นกลับมาแล้ว!”

จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═