ตอนที่ 12: คาถาสัมภเวสีคืนชีพ

ตอนที่ 12: คาถาสัมภเวสีคืนชีพ

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเรื่องร่างกายอมตะในตำนานนั่นอีก...เป็นร่างกายที่น่าครอบครองอะไรเช่นนี้!

อย่างไรก็ตาม แววตาของโอโรจิมารุก็ยังแฝงความกังขา เขาเคยเห็นพวกที่อ้างว่ามี “ร่างกายอมตะ” มาก่อน ในองค์กรแสงอุษา มีสมาชิกสองคนที่อ้างว่าตนเองเป็นอมตะ แต่ในมุมมองของโอโรจิมารุ ความอมตะของเจ้าพวกนั้นเต็มไปด้วยจุดอ่อนและข้อบกพร่อง

โอโรจิมารุเลียริมฝีปาก พลางเหลือบมองเทรุมิ เมย์ และอาโอ ยูโตะถูกผนึกมานานเกือบ 60 ปีในมิติต่างโลก...ความว่างเปล่าที่ไม่มีสสารหรือพลังงานใดๆ ว่ากันตามตรง ไม่มีใครในยุคนี้ยืนยันได้หรอกว่าร่างกายอมตะที่ว่านั่นเป็นของจริงหรือมีตำหนิตรงไหน

การที่โอโรจิมารุร่วมมือกับหมู่บ้านคิริ ไม่ใช่แค่เพื่อของแลกเปลี่ยน แต่ยังเป็นการป้องกันตัวด้วย หากยูโตะยังมีชีวิตอยู่ การมีคนของหมู่บ้านคิริอยู่ด้วยอาจช่วยให้โอโรจิมารุปลอดภัย เพราะยังไงซะ ปีศาจเฒ่าจอมโหดจากยุคสงคราม หากเห็นคนต่างหมู่บ้านเป็นคนปลดปล่อยตัวเองออกมา อาจจะลงมือฆ่าทิ้งทันทีโดยไม่สนหรอกว่าเป็นผู้มีพระคุณหรือไม่ สำหรับนินจาในยุคนั้น การกำจัดภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นตั้งแต่เนิ่นๆ คือหนทางที่ฉลาดที่สุด

แต่ถ้ายูโตะตายไปแล้วจริงๆ ล่ะก็! แววตาโลภมากฉายวาบในดวงตาของโอโรจิมารุ ถ้ามี 4 นินจาโอโตะอยู่ด้วย ก็น่าจะพอถ่วงเวลาเทรุมิ เมย์ กับอาโอได้สักพัก...นานพอให้เขาขโมยศพของยูโตะไปได้

“โอโรจิมารุ เลิกฝันกลางวันได้แล้ว ไม่งั้นชั้นจะฆ่าแกซะ!”

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เทรุมิ เมย์ ได้ไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังโอโรจิมารุ ปลายมีดคุไนจ่ออยู่ที่กลางหลังตรงตำแหน่งหัวใจพอดิบพอดี น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบ

“ท่านโอโรจิมารุ!” 4 นินจาโอโตะเพิ่งจะรู้สึกตัว พวกเขารีบเข้ามาล้อมเทรุมิ เมย์ ไว้ เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมที่หน้าผาก พวกเขาไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเธอเคลื่อนไหวตอนไหน

โอโรจิมารุยังคงรักษารอยยิ้มจางๆ ยกมือขึ้นทั้งสองข้างทำท่าจำนน “ดูเหมือนคุณมิซึคาเงะจะใจร้อนจังนะ ถ้าอย่างงั้นเรามา...”

กร๊อบ! ยังพูดไม่ทันจบ เทรุมิ เมย์ ก็จัดการหักคอเขาซะ! เธอปรายตามอง 4 นินจาโอโตะอย่างเย็นชา ก่อนจะหันไปพูดกับพื้นที่ว่างเปล่าไม่ไกลนัก

“โอโรจิมารุ อย่ามาเล่นลิ้นกับชั้น”

พื้นดินราบเรียบจู่ๆ ก็ปูดนูนขึ้นมา แล้วร่างของโอโรจิมารุก็ผุดขึ้นมาจากดินราวกับการลอกคราบ “ชิ... จับได้งั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นดังนั้น 4 นินจาโอโตะที่ล้อมเทรุมิ เมย์ อยู่ก็รีบถอยกลับไปรวมกลุ่มด้านหลังโอโรจิมารุทันที อาโอที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้ ใช้วิชาเคลื่อนย้ายชั่วพริบตามาปรากฏกายข้างๆ เทรุมิ เมย์

“โอโรจิมารุ หวังว่าเรื่องที่แกพูดมาจะเป็นความจริงนะ ไม่งั้นเราคงไม่ลังเลที่จะส่งข้อมูลที่ตั้งหมู่บ้านโอโตะไปให้โคโนฮะ... อ้อ ได้ข่าวว่าช่วงนี้แกกำลังตีสนิทกับหมู่บ้านซึนะอยู่ด้วยนี่นา...” อาโอยิ้มเย็น น้ำเสียงแฝงคำขู่ไว้อย่างไม่ปิดบัง

จิตสังหารวูบหนึ่งฉายผ่านดวงตาของโอโรจิมารุ แต่ใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม “ชั้นมั่นใจว่าคงไม่มีใครอยากให้โลกรู้หรอกครับ ว่ามิซึคาเงะผู้สูงส่งกำลังแอบมาพบกับนินจาถอนตัวอย่างชั้น”

เมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเทรุมิ เมย์ และอาโอก็ขรึมลงเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างต้องการผลประโยชน์ร่วมกัน ดังนั้นจึงไม่มีใครอยากจะแตกหักไปมากกว่านี้

ทันใดนั้น อาโอก็หัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเจือความสงสัย “ว่าแต่นายรู้ใช่ไหม ว่ามิติต่างโลกนั่นจะเข้าได้ก็ต้องใช้วิชาอัญเชิญของเซนจู ฮาชิรามะ เท่านั้น?” คำพูดของเขา แม้ดูเหมือนจะตั้งคำถามกับความสามารถของโอโรจิมารุ แต่จริงๆ แล้วเป็นการผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียด เพื่อให้ทั้งสองฝ่ายมีทางลง

สีหน้าของโอโรจิมารุยังคงสงบนิ่ง เขาเหลือบมองจิโรโบ หนึ่งใน 4 นินจาโอโตะ จิโรโบเข้าใจความหมายทันที เขาหยิบคัมภีร์ม้วนใหญ่ออกมาจากด้านหลังและค่อยๆ คลี่มันออกต่อหน้าทุกคน

ตึง! เมื่อจิโรโบประสานอิน ร่างของคนเป็นๆ ที่ถูกมัดและอุดปากก็ปรากฏขึ้นกลางคัมภีร์

เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างสงบนิ่ง พวกเขาล้วนเป็นนินจาและรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป หลังจากทำหน้าที่เสร็จ จิโรโบก็ถอยกลับไปยืนด้านหลังโอโรจิมารุอย่างนอบน้อม

โดยไม่ลังเล โอโรจิมารุประสานอินอย่างรวดเร็วและตะโกนเสียงต่ำ “วิชาต้องห้าม: คาถาสัมภเวสีคืนชีพ!”

ฝุ่นผงจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าปกคลุมร่างเหยื่อสังเวยทันที มันเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของบุคคลอื่น ในชั่วพริบตา ร่างใหม่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

รูม่านตาของเทรุมิ เมย์ และอาโอหดวูบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อขณะจ้องมองภาพตรงหน้า!

เซนจู ฮาชิรามะ!!

แม้ทั้งคู่จะไม่เคยเห็นตัวจริงของเซนจู ฮาชิรามะ แต่พวกเขาก็เคยเห็นรูปวาด ยังไม่นับหน้าผาโฮคาเงะที่แกะสลักใบหน้าของโฮคาเงะทุกคนเอาไว้ที่โคโนฮะ

วิชาที่ควบคุมคนตายงั้นเหรอ! เทรุมิ เมย์ และอาโอสบตากัน ความคิดเดียวกันผุดขึ้นมาในหัว: โอโรจิมารุอันตรายเกินไปแล้ว!

“ที่นี่มันที่ไหน? ชั้นตายน่าจะไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” เซนจู ฮาชิรามะ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง ครู่ต่อมา เขาก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงสภาพร่างกายของตัวเอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

“โทบิรามะ... เจ้านั่นทำวิชานี้สำเร็จจริงๆ งั้นเหรอ?”

“ยินดีที่ได้พบครับ คุณเซนจู ฮาชิรามะ ต้องขออภัยที่อัญเชิญคุณจากดินแดนสุขาวดีกลับมายังโลกคนเป็น” แม้คำพูดของโอโรจิมารุจะดูเหมือนขอโทษ แต่น้ำเสียงกลับไม่มีความสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเขาตอนนี้ปิดไม่มิดอีกต่อไป

ฮาชิรามะเหลือบมองกระบังหน้าผากของโอโรจิมารุ...สัญลักษณ์ที่เขาไม่รู้จัก หมู่บ้านเล็กๆ งั้นเหรอ? แต่เมื่อสายตาของเขาเลื่อนไปเห็นกระบังหน้าผากของเทรุมิ เมย์ และอาโอ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน!

แค่เห็นสัญลักษณ์ของหมู่บ้านคิริ กับสภาพปัจจุบันของตัวเอง เซนจู ฮาชิรามะ ก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที

“คุณเซนจู ฮาชิรามะ หลังจากนี้คงต้องรบกวนคุณหน่อยนะครับ” โอโรจิมารุเดินไปด้านหลังร่างสัมภเวสีของฮาชิรามะ แล้วฝังมีดคุไนติดยันต์ลงไปที่ท้ายทอยของเขาโดยตรง

ร่างของฮาชิรามะแข็งทื่อ สติสัมปชัญญะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

“มาเริ่มกันเลยดีกว่า!” ใบหน้าของโอโรจิมารุสว่างไสวด้วยความตื่นเต้นขณะที่เขาเข้าควบคุมร่างของเซนจู ฮาชิรามะ

จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═