บทที่ 25 : อวี๋เซิง ปีศาจแห่งท้องทะเล

เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายด้วยสายตาเว้าวอน มือเล็กๆ กระตุกชายเสื้อเขาเบาๆ

"พี่ชายคะ เมื่อไหร่เราจะกลับกันคะ?"

หร่วนชิงหรานหลุบตามองเธอ พลางยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กๆ นั้นเบาๆ

"เป็นอะไรไป? คิดถึงคุณพ่อแล้วเหรอ?"

หร่วนจูเม้มริมฝีปาก พยักหน้าเบาๆ อย่างขัดเขิน

เธอแค่อยากรีบกลับไปรอคุณพ่อเลิกงานที่บ้าน

หร่วนชิงหรานยื่นอุปกรณ์สื่อสารส่วนตัว หรือ 'เทอร์มินัล' ไปตรงหน้าเธอ

บนหน้าจอแสดงบทสนทนาระหว่างเขากับหร่วนเซียวอย่างชัดเจน

หร่วนชิงหราน : [รูปภาพ]

รูปที่ส่งไปเป็นภาพตอนที่หน้าผากของหร่วนจูแนบชิดกับปลาสีน้ำเงินตัวใหญ่ในทะเลดวงดาว องค์ประกอบของภาพดูงดงามและอบอุ่นหัวใจอย่างยิ่ง

หร่วนชิงหราน : ญาติผู้น้องตัวน้อยออกมาเที่ยวเล่นกับผมครับ น้าเล็ก คืนนี้จะกลับบ้านไหมครับ?

น้าเล็ก : คืนนี้ฉันมีธุระต้องจัดการ คงไม่ได้กลับ พาแกไปเที่ยวให้สนุกเถอะ

หลังจากอ่านข้อความจบ แม้หร่วนจูจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็เป็นเด็กดีและรู้ความมาก จึงไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้อะไรอีก

"พี่ชายคะ จูจูขอยืมเทอร์มินัลส่งข้อความหาคุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ?"

หร่วนชิงหรานหัวเราะเบาๆ "ได้สิ ส่งเป็นข้อความเสียงนะ"

ช่างเป็นพี่ชายที่รอบคอบจริงๆ เพราะเขารู้ดีว่าเด็กเล็กอย่างหร่วนจูยังพิมพ์หนังสือไม่คล่อง

หร่วนจู : 'คุณพ่อคะ วันนี้หนูเล่นกับพี่ชายสนุกมากเลย คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ แล้วก็... อย่าลืมทานข้าวให้ตรงเวลา อย่าทำงานหนักเกินไปนะคะ ไม่อย่างนั้นจูจู... จูจูจะปวดใจแย่เลย'

ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อขณะส่งข้อความเสียง เธอเขินจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองพี่ชาย ช่างเป็นเด็กหญิงที่ขี้อายเสียจริง

"ฮ่าๆ ไปกันเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวเย็นอร่อยๆ"

น้ำเสียงของเขากังวานใส และเป็นครั้งแรกที่แฝงความอ่อนโยนเอาไว้อย่างหาได้ยาก ฟังดูรื่นหูยิ่งนัก

สองพี่น้องเดินทางมาถึงร้านอาหารส่วนตัวแห่งหนึ่ง ซึ่งหากไม่ได้ถือบัตรสมาชิกสีดำระดับพิเศษ ก็จำเป็นต้องจองล่วงหน้าเท่านั้น

"ร้านอาหารนี้เพื่อนพี่เป็นเจ้าของเอง ข้างในมีเมนูอาหารทะเลสดใหม่เยอะแยะเลย เดี๋ยวหนูอยากกินอะไรก็เลือกได้ตามใจชอบเลยนะ"

พูดจบ เขาก็อุ้มร่างเล็กของน้องสาวเดินเข้าไปด้านใน

หร่วนชิงหรานแสดงบัตรสีดำ พนักงานจึงรีบนำทางพวกเขาไปยังห้องส่วนตัวที่เงียบสงบอย่างนอบน้อม

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง หร่วนจูรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังดำดิ่งลงสู่มหาสมุทรสีครามในชั่วพริบตา

รอบกายรายล้อมไปด้วยสัตว์ทะเลนานาชนิด บางชนิดเธอก็รู้จัก แต่ส่วนใหญ่เธอกลับไม่เคยเห็นมาก่อน

บางตัวมีขนาดมหึมาจนหร่วนจูเกิดภาพหลอนไปว่า ตัวเธอเล็กจ้อยเสียจนไม่พอจะยัดร่องฟันพวกมันด้วยซ้ำ

ภาพที่สมจริงเกินไปทำให้เด็กหญิงตัวน้อยตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานมือน้อยๆ ของเธอก็ถูกกุมไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่ที่คุ้นเคย

หร่วนจูหันขวับไปมอง เห็นพี่ชายยืนอยู่เคียงข้าง ความหวาดกลัวก็มลายหายไปทันที

"นี่เป็นแค่ภาพฉายเสมือนจริง ไม่ต้องกลัวนะ"

หร่วนจูพยักหน้าหงึกหงัก กระชับมือพี่ชายแน่น แล้วเดินตามเขาไปทีละก้าว

ที่แท้ก็เป็นแค่ภาพฉายโฮโลแกรมนี่เอง! เธอเคยเห็นของแบบนี้มาก่อน

หร่วนชิงหรานชี้ชวนให้ดูสัตว์ทะเลเหล่านั้น "อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ อะไรก็ตามที่เห็นในภาพฉายพวกนี้ กินได้ทั้งหมด"

ดวงตาของหร่วนจูเบิกกว้างทันที "ทะ... ทั้งหมดเลยเหรอคะ?"

หร่วนชิงหรานพยักหน้า "เจ้าของร้านนี้เป็นเผ่าปีศาจสมุทร การจะจับปลาพวกนี้มาก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับเขาหรอก"

"จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียวนะ"

เสียงทุ้มหวานไพเราะจนทำให้หูคนฟังแทบละลายดังแทรกขึ้น หร่วนจูหันไปมอง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนกอดอกพิงกรอบประตู ส่งยิ้มอยู่ที่ทางเข้า

เขามีเรือนผมยาวสลวยสีน้ำเงินเข้มดุจสาหร่ายทะเล รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวจัดราวกับหิมะ ใบหูมีลักษณะเป็นพังผืดอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าปีศาจสมุทร และที่ขมับยังมีเกล็ดปลาละเอียดเป็นประกายระยับประดับอยู่

ใบหน้าของเขาหล่อเหลางดงามจนใครเห็นเป็นต้องตราตรึง หร่วนจูรู้สึกตะหงิดใจว่าขายาวๆ ตรงๆ ของเขาไม่ควรจะเป็นขา แต่ควรจะเป็นหางปลาที่ใหญ่และสวยงามมากกว่า!

และใช่แล้ว ผู้มาใหม่คนนี้คือ 'อวี๋เซิง' เจ้าของร้านอาหารแห่งนี้ ผู้มาจากเผ่าปีศาจสมุทร

"กว่าจะจับพวกมันมาได้ ฉันก็ต้องออกแรงไม่น้อยเหมือนกันนะ"

อวี๋เซิงค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องส่วนตัว ดวงตาที่เปื้อนยิ้มกวาดมองเจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มข้างกายหร่วนชิงหราน นัยน์ตาดอกท้ออันแพรวพราวคู่นั้นดูลึกล้ำและน่าหลงใหลดั่งมหาสมุทร

"ฉันชอบตาของเด็กคนนี้จัง เหมือนสีของน้ำทะเลเลย อยากกินอะไรสั่งได้เต็มที่ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง"

หร่วนจูขยับตัวเข้าไปเกาะพี่ชายแน่น แม้จะตะลึงในความงดงามของชายตรงหน้าไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าเขาดูอันตรายอยู่ดี

หร่วนชิงหรานลูบหัวเจ้าตัวเล็กเป็นการปลอบโยน "ถ้าอย่างนั้นพวกเราไม่เกรงใจละนะ"

ทันใดนั้น อวี๋เซิงก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หร่วนจู ปลายนิ้วเรียวเชยคางมนเล็กๆ ของเธอขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาบาดใจอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงฝ่ามือ

"ไหนดูซิ! ไม่เจอกันตั้งนาน นายมีลูกสาวแล้วเหรอ? ไวไฟใช้ได้เลยนี่นา"

"นี่น้องสาวฉัน ทำตัวดีๆ หน่อย อย่าทำน้องกลัว แกขี้ตกใจ"

หร่วนชิงหรานปัดมือเขาออกด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ใบหน้าเล็กของหร่วนจูตึงเครียด เธอกระดึ๊บก้นขยับเข้าไปชิดพี่ชาย พลางใช้ดวงตากลมโตแอบลอบมองชายแปลกหน้าอย่างระแวดระวัง

อวี๋เซิงไม่ได้รู้สึกขัดเขินที่ถูกแก้ความเข้าใจผิด กลับเอ่ยต่ออย่างลื่นไหลว่า

"ว่าแล้วเชียว! คนที่เอาแต่ทำตัวเย็นชาแถมยังครองตัวเป็นโสดตลอดศกอย่างนาย จะไปมีลูกสาวตัวขาวนั้มนุ่มนิ่มน่ากอดขนาดนี้ได้ยังไง"

หร่วนชิงหราน : "..."

ถ้าพูดจาดีๆ ไม่เป็น ก็หุบปากไปซะ

เขานั่งลงพร้อมกับเจ้าตัวเล็ก ตอนนั้นเองหร่วนจูถึงเพิ่งสังเกตเห็นเก้าอี้รูปทรงปะการังที่กลมกลืนไปกับฉากหลัง และหลังจากนั่งลง โต๊ะอาหารรูปทรงงดงามก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากพื้นตรงหน้าพวกเขา

อวี๋เซิงขยับเข้ามาใกล้หร่วนจูอีกครั้ง ใบหน้าสวยเกินมนุษย์ยื่นเข้ามาใกล้กะทันหัน ทำเอาหร่วนจูรู้สึกตาลายไปหมด

"น่ารักจัง แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นเด็กจากเผ่าอสูรดวงดาวของพวกนาย"

นิ้วเย็นๆ ของเขาบีบแก้มยุ้ยๆ ของเจ้าตัวเล็ก หร่วนจูที่พิงไหล่พี่ชายอยู่รีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้พี่ชายแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหลบสายตา แก้มขาวใสเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

"ขี้อายซะด้วย?" อวี๋เซิงหัวเราะในลำคอเบาๆ

สายตาคมกริบของหร่วนชิงหรานจ้องเขม็งไปที่มือของเพื่อน "เอามือออกไป"

อวี๋เซิงยักไหล่ "ก็ได้ๆ อยากกินอะไรล่ะ?"

หร่วนชิงหรานเองก็หันมามองน้องสาวเช่นกัน

ภายใต้การจับจ้องของชายหนุ่มรูปงามทั้งสอง หร่วนจูประสานนิ้วมือไปมาด้วยความประหม่า ก่อนจะสุ่มชี้มือน้อยๆ ออกไปอย่างส่งเดช

"ตัวนั้นเหรอ? ตาถึงนะเนี่ย ตอนนี้เหลืออยู่แค่ตัวเดียวพอดี"

หร่วนจูมองตามไปอย่างสงสัย แล้วก็พบว่าปลาที่เธอชี้มั่วๆ ไปนั้นเป็นปลาที่เธอไม่รู้จัก มันน่าจะเป็นปลาทะเลลึก ตัวใหญ่กว่าเธอประมาณสองเท่า หน้าตาดูน่าเกลียดแบบน่ารักพิลึก แถมยังมีแสงเรืองรองออกมาจางๆ เหมือนแมงกะพรุน

สีสันของมันดูฉูดฉาดและอันตราย ราวกับทั้งตัวกำลังส่งสัญญาณเตือนว่า 'ฉันมีพิษนะ อย่ากินฉันเลย'

หร่วนจูหดมือกลับทันควัน ใบหน้าเล็กย่นยู่เข้าหากัน เจ้าตัวนี้ดูท่าทางกินไม่ได้แน่ๆ เธอชี้ตัวใหม่ทันไหมนะ?

ความคิดของเจ้าตัวเล็กแสดงออกมาทางสีหน้าจนหมดสิ้น อวี๋เซิงเท้าคางจ้องมองใบหน้าประณีตราวกับตุ๊กตาของเด็กน้อยด้วยดวงตาที่เป็นประกายขบขัน

"อยากเปลี่ยนใจเหรอ? ความจริงแล้วปลาตัวนี้รสชาติดีมากนะ สีพวกนั้นเป็นแค่การพรางตัว ฉันไม่เอาของมีพิษเข้ามาไว้ในนี้หรอก"

หร่วนจูกระพริบตาปริบๆ สีหน้าดูประหลาดใจเล็กน้อย

เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่?!