บทที่ 26 : ความโกลาหล

พี่อวี่เซิงหัวเราะในลำคอเบาๆ "เดายากตรงไหนกัน? คิดอะไรอยู่ก็เขียนไว้บนหน้าหนูหมดแล้วเจ้าตัวเล็ก"

หร่วนจูรีบปรับสีหน้าให้ดูเคร่งขรึมทันที ทว่าท่าทางที่พยายามทำหน้านิ่งขึงขังแบบเด็กน้อยของเธอกลับทำให้พี่อวี่เซิงระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง

หร่วนจู "..."

เธอซุกหน้าเล็กๆ ลงกับไหล่ของพี่ชายอีกครั้งอย่างเงียบงัน ในใจแอบงอนนิดหน่อยแล้วนะ

จากนั้น โดยไม่รู้ตัว แก้มขาวผ่องทั้งสองข้างก็พองลมป่องออกมา

หร่วนชิงหรานหลุบตามองเจ้าตัวเล็กที่ถึงจะโกรธแต่ก็ยังดูนุ่มนิ่มน่าฟัด หัวใจของเขาพลันอ่อนยวบยาบ

"จะเปลี่ยนร้านไหม?"

หร่วนจูลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะส่ายหน้าพลางตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่ม

"งั้น... งั้นไม่เปลี่ยนก็ได้ค่ะ"

พอได้ยินเสียงของน้อง นัยน์ตาของอวี่เซิงก็เป็นประกายวาววับ

เป็นที่รู้กันดีว่าเสียงของเผ่าปีศาจสมุทรนั้นไพเราะจับใจ และในวงการบันเทิงโลกปัจจุบัน นักร้องส่วนใหญ่ก็มาจากเผ่าปีศาจสมุทรทั้งนั้น

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ชื่นชอบเสียงที่ไพเราะอื่นๆ ด้วย

หร่วนจูมีน้ำเสียงเล็กๆ นุ่มนวลน่ารัก ทั้งใสซื่อและบริสุทธิ์แบบเด็กน้อย ซึ่งถูกจริตของปีศาจสมุทรเข้าอย่างจัง

เขาเอ่ยถาม "อยากทานอะไรอีกไหม?" พยายามหลอกล่อให้เจ้าตัวเล็กพูดเยอะๆ

หร่วนจูส่ายหน้าพลางพึมพำพร้อมรอยยิ้ม "มันเยอะมากเลยค่ะ หนูทานไม่หมดหรอก เอาแค่นิดเดียวก็พอ"

อวี่เซิงไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไร พี่ชายเธอทานจุจะตาย เดี๋ยวเขาก็ช่วยกินส่วนที่เหลือเอง"

หร่วนชิงหรานปรายตามองอวี่เซิงแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

แม้ร่างมนุษย์จะสูงเพียงสองเมตรกว่า แต่ร่างสัตว์อสูรนั้นมหึมาขนาดกลืนกินสัตว์ใหญ่ได้หลายตัวในคำเดียว

ต่อให้แปลงเป็นมนุษย์แล้ว ความอยากอาหารก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปเท่าไหร่

หร่วนจูไม่ได้สั่งอะไรเพิ่ม แต่หร่วนชิงหรานสั่งปลามาอีกหลายชนิด รวมถึงกุ้งและปูด้วย

ตัวที่เล็กที่สุดยังดูหนากว่าแขนของเธอเสียอีก!

อาหารทะเลในโลกนี้ตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าเป็นเพราะภาพโฮโลแกรมมันไม่สมจริงกันนะ?

หร่วนจูเกิดความสงสัย อวี่เซิงจึงถือโอกาสชวนเธอไปดูของจริงด้วยกัน

เจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มแอบชำเลืองมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วหันไปมองพี่ชาย

"ถ้าอยากไปก็ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน"

"หนู... หนูอยากไปดูค่ะ"

เมื่อมีพี่ชายคอยหนุนหลังและไปเป็นเพื่อน ในที่สุดความอยากรู้อยากเห็นก็เป็นฝ่ายชนะ

อวี่เซิงมองเพื่อนสนิทด้วยความอิจฉา "ยกน้องสาวนายให้ฉันเลี้ยงเถอะ น้องชอบกินอาหารทะเลใช่ไหม? ฉันจะป้อนอาหารทะเลสดๆ ให้กินทุกวันเลย"

อา... ใบหน้าขาวผ่องนุ่มนิ่มนั่น แถมแก้มยุ้ยๆ ที่ดูน่าจิ้มเล่น ช่างน่ามันเขี้ยวอยากฟัดให้หนำใจจริงๆ

สายตาของเขาจ้องมองแก้มป่องๆ และเส้นผมสีขาวนุ่มสลวยของหร่วนจูอย่างโลภมาก

อยากรู้จังว่าร่างสัตว์อสูรของเจ้าตัวเล็กนี่จะเป็นตัวอะไร

หร่วนจูรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง จึงกอดแขนพี่ชายแน่นแล้วมุดหน้าเข้าหาอกเขา หันหลังให้อวี่เซิง เห็นเพียงศีรษะทุยสวย ไม่ยอมมองหน้าเขาซะงั้น!

หร่วนชิงหรานปรายตามองเพื่อนอย่างเย็นชา ริมฝีปากบางขยับเอ่ยคำสั้นๆ "ไสหัวไป!"

อวี่เซิงเดาะลิ้นสองที "ขี้งกชะมัด"

เผ่าปีศาจสมุทรนั้นร่ำรวยและใจป้ำ ร้านอาหารส่วนตัวของเขาแม้จะไม่ใหญ่โตและจำกัดจำนวนแขก แต่บ่อพักวัตถุดิบกลับเป็นอควาเรียมขนาดยักษ์ หรูหราอลังการสุดๆ!

ภายในนั้นเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตทางทะเลนานาชนิด อยากกินอะไรก็จับขึ้นมาสดๆ มิน่าล่ะราคาถึงได้แพงระยับ

"เรียกพี่สิ แล้วพี่จะจับปลาให้ดู"

อวี่เซิงฉวยโอกาสลูบหัวเจ้าตัวเล็ก สัมผัสนั้นนุ่มมือยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก!

หร่วนจูคอตก คางเล็กๆ เกยอยู่บนไหล่พี่ชาย ดวงตาสีฟ้าฉ่ำน้ำจ้องมองคนหล่อเกินมนุษย์ตรงหน้า

"พี่อวี่เซิง"

เธอเอ่ยเรียกอย่างว่าง่าย น้ำเสียงเล็กๆ นั้นนุ่มนวลและขัดเขินเล็กน้อย ใบหน้าขาวผ่องขึ้นสีระเรื่อหลังจากพูดจบ

อวี่เซิงรู้สึกสดชื่นหัวใจกับเสียงเล็กๆ ของน้อง มุมปากยกยิ้ม คิ้วกระดกขึ้นอย่างอารมณ์ดี

"คอยดูนะ"

พูดจบเขาก็กระโดดลงไปในน้ำ ทันทีที่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งลงสู่ผืนน้ำ ขาเรียวยาวก็แปรเปลี่ยนเป็นหางปลาสีน้ำเงินยาวเกือบสามเมตร ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น มัดกล้ามเนื้อเรียงสวยสมบูรณ์แบบ ผิวพรรณยังคงขาวผ่องเช่นเดิม

เส้นผมสีน้ำเงินแผ่สยายในน้ำราวกับสาหร่ายทะเล เล็บมือยาวขึ้นกลายเป็นอาวุธสำคัญของเผ่าปีศาจสมุทร ฟันขาวสะอาดงอกยาวเป็นเขี้ยวคมกริบ ดูท่าทางน่าจะกัดเหล็กขาดได้สบายๆ

ปีศาจสมุทรยามแหวกว่ายในน้ำนั้นงดงามยิ่งกว่าเดิม ทั้งน่าหลงใหลและชวนฝัน สมกับเป็นราชาแห่งท้องทะเลและเผ่าพันธุ์ที่ทรงพลังที่สุดในอารยธรรมทางน้ำ

หร่วนจูลืมความรู้สึกอื่นไปจนหมดสิ้น ดวงตากลมโตเบิกกว้าง จ้องมองปีศาจสมุทรขนาดมหึมาในน้ำอย่างไม่กระพริบตา

เงือก! นางเงือกตัวจริง!

ความเร็วในน้ำของเผ่าปีศาจสมุทรนั้นรวดเร็วมาก เพียงชั่วพริบตา อวี่เซิงก็ว่ายไปไกลลิบ ก่อนจะใช้กรงเล็บเกี่ยวสิ่งมีชีวิตทางทะเลที่กำลังดิ้นรนตัวหนึ่งขึ้นมาจากน้ำ

เขาโยนปลาขึ้นไปบนบก ปีศาจสมุทรผู้หล่อเหลาเกาะขอบสระมองดูเจ้าก้อนนมตัวน้อย

"อยากกินก็ต้องรีบพูดขอบคุณสิ"

น้ำเสียงของเขาช่างไพเราะ แต่คำพูดกลับฟังดูกวนประสาทนิดหน่อย

แต่หร่วนจูก็ยังเอ่ยขอบคุณอย่างว่าง่าย

หลังจากนั้น เขาก็ไปจับอาหารทะเลตามรายการที่หร่วนชิงหรานสั่ง เมื่อขึ้นจากน้ำ ร่างกายก็หดเล็กลง หางปลากลับกลายเป็นขาเรียวยาว

เขาสวมผ้า 'เจียวเซียว' ไว้ที่เอว ซึ่งเป็นผ้าพิเศษที่ถักทอโดยเผ่าปีศาจสมุทรเท่านั้น กันน้ำและกันไฟ สีสันงดงามจับตา เป็นหนึ่งในผ้าที่สาวๆ ทั่วจักรวาลโปรดปรานที่สุด

"ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ไปทำอะไรอร่อยๆ ให้กิน"

อาหารทะเลเหล่านี้ต่อให้ทำเป็นซาซิมิเฉยๆ ก็รสชาติยอดเยี่ยมแล้ว

การที่อวี่เซิงเปิดร้านนี้และขายแพงขนาดนี้ได้ แสดงว่าเขามีฝีมือไม่ธรรมดา

ซาซิมิ ซูชิ นึ่ง ต้ม... อาหารแต่ละจานเสิร์ฟมาในปริมาณจุใจและอร่อยเหาะ

บนโต๊ะอาหาร แก้มของหร่วนจูเคี้ยวตุ่ยจนป่องไม่เคยยุบ สุดท้ายเพราะความอร่อย เธอจึงเผลอกินเยอะเกินไปจนพุงกะทิกลมดิก เดินแทบไม่ไหว

หร่วนจู: QAQ

หร่วนชิงหรานอุ้มเจ้าตัวเล็กพุงป่องมานั่งข้างกาย แล้วช่วยนวดท้องให้เธอเบาๆ

หร่วนจูเขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ใบหน้าเล็กแดงก่ำซุกหน้าหนี ไม่กล้ามองหน้าใคร

อวี่เซิงหัวเราะร่า "แบบนี้ถือเป็นการยอมรับฝีมือการทำอาหารของพี่ใช่ไหมเนี่ย?"

เจ้าก้อนนมรีบมุดหน้าหนีต่ำกว่าเดิม

พุงน้อยๆ ถูกนวดจนรู้สึกสบายตัว ขณะที่หร่วนจูกำลังซบอิงอกพี่ชายด้วยความง่วงงุน ทันใดนั้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังมาจากด้านนอก พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วบริเวณ

หร่วนจูที่กำลังเคลิ้มหลับสะดุ้งตื่นทันที เบิกตาโพลงมองไปรอบๆ

เธอพบว่าพี่ชายและพี่อวี่เซิงต่างลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ทั้งสองสบตากันแล้วเดินออกไป

เมื่อเปิดประตูห้องส่วนตัวออกไป เสียงอึกทึกก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้น หร่วนจูกอดคอพี่ชายแน่นด้วยความหวาดกลัว

เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงม พี่ชายและพี่อวี่เซิงวิ่งด้วยความเร็วสูง ราวกับว่าพวกเขากำลังเหาะเหินเดินเดินไต่ไปตามกำแพงและชายคา

หร่วนชิงหรานใช้ฝ่ามือกดศีรษะของหร่วนจูให้แนบกับไหล่ของเขาเพื่อกันลมปะทะหน้า

เมื่อพี่ชายหยุดฝีเท้า หร่วนจูมองไปทางต้นเสียง ก็พบกับหมาป่าสีเทาตัวมหึมาขนาดเท่าตึกสูง นัยน์ตาสีแดงฉานดั่งเลือดกำลังอาละวาดทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง ร้านอาหารส่วนตัวที่เคยเงียบสงบบัดนี้กลับกลายเป็นโกลาหลวุ่นวาย

คนหลายคนถูกกรงเล็บหมาป่าตบกระเด็นจนเลือดสาด อาคารบ้านเรือนพังพินาศเสียหาย

หร่วนจูเคยเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน? เจ้าก้อนแป้งถึงกับตื่นตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก