บทที่ 24 : ท้องนภาดวงดาวและห้วงมหาสมุทร

"ฉันอยากให้น้องเรียกฉันว่าพี่สะใภ้!"

เสียงดีดลูกคิดรางแก้วของคนที่อยากเป็นพี่สะใภ้นั้น ดังสนั่นจนแทบจะฟาดหน้าผู้คนอยู่แล้ว

โดยที่พวกเขาไม่ทันรู้ตัว เหล่าไทยมุงรอบกายก็เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

หร่วนจูนั่งนิ่งอย่างว่านอนสอนง่ายอยู่ในอ้อมกอดของพี่ชาย ไม่ขยับตัวซุกซนไปมา เพียงแค่ส่งเสียงเล็กๆ หวานใสนุ่มนิ่มราวกับก้อนแป้งข้าวเหนียวพูดคุยกับคนที่อยู่ด้านหลัง ภาพนี้ทำให้บรรดาพ่อแม่ที่พาเจ้าตัวเล็กของตัวเองมาด้วยรู้สึกอิจฉาตาร้อนผ่าวไปตามๆ กัน

เป็นเด็กเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมลูกของบ้านนั้นถึงได้ดูราวกับเป็นคนละเผ่าพันธุ์กับลูกของเราไปได้นะ!

"เด็กผู้หญิงคนนั้นใช่เผ่าอสูรดวงดาวแน่เหรอ?"

"ฉันดูแล้วไม่เหมือนนะ ถ้าเผ่าอสูรดวงดาวของเรามีเจ้าตัวเล็กที่เรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย และนุ่มนิ่มขนาดนี้จริง ฉันยอมสระผมด้วยท่าหกสูงเลยเอ้า!"

"อิจฉาจังเลย ฉันเองก็อยากมีเจ้าตัวเล็กที่ว่าง่ายแถมยังเรียกฉันว่าพี่ชายด้วยเสียงหวานๆ แบบนั้นบ้าง"

เมื่อถึงเวลา หร่วนชิงหรันก็อุ้มน้องสาวเดินออกมา ทันใดนั้นพวกเขาก็ถูกฝูงชนล้อมหน้าล้อมหลังไว้ทันที

สายตาของแต่ละคนเป็นประกายวาววับราวกับหมาป่า

"พ่อหนุ่ม นี่น้องสาวนายเหรอ? น้องเขาเผ่าอะไรน่ะ?"

หร่วนชิงหรัน "..."

พี่ชายคนนี้หน้าตาดูคุ้นๆ อยู่นะ อ้อ... ใช่คนที่ลูกชายเพิ่งไปมีเรื่องชกต่อยเมื่อกี้หรือเปล่า?

เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่หร่วนจูเป็นคนตอบกลับไปเองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เหมือนกับคุณพ่อและพี่ชายค่ะ หนูเป็นเผ่าอสูรดวงดาว!"

ถ้าเธอไม่ใช่เผ่าอสูรดวงดาว ก็แปลว่าเธอไม่ใช่ลูกของคุณพ่อสิ? ไม่ได้นะ! แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!

"เผ่าอสูรดวงดาวเนี่ยนะ?!"

ชายวัยกลางคนที่ดูหน้าตาไม่แก่เท่าไหร่อุทานลั่น ก่อนจะยกตัวลูกชายของตัวเองชูขึ้นมาดื้อๆ

"พ่อหนุ่ม มาแลกกันเถอะ ฉันยกลูกชายให้ เอาไหม?"

"นี่คือลูกสัตว์อสูรจริงๆ เหรอเนี่ย? ไม่จริงน่า? พ่อหนุ่ม นายมีเคล็ดลับการเลี้ยงน้องไหม? ช่วยทำให้ลูกสาวฉันเรียบร้อยแบบน้องเขาบ้างได้หรือเปล่า?"

"พี่ชาย ฉันให้สองแลกหนึ่งเลยเอ้า ว่าไง? นายไม่ขาดทุนแน่นอน!"

หร่วนชิงหรัน "..."

ในเวลานี้ ต่อให้เขาจะตีหน้านิ่งเย็นชาแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานความกระตือรือร้นของฝูงชนได้ไหว

ใบหน้าเล็กจ้อยของหร่วนจูฉายแววตื่นตระหนกและหวาดกลัว เธอรีบกอดคอพี่ชายไว้แน่น... นะ... นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!

"พี่ชาย ไม่แลกนะคะ จูจูไม่อยากจากคุณพ่อกับพี่ชายไป"

โลกใบนี้เขาแลกเปลี่ยนลูกหลานกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ!

หร่วนชิงหรันลูบศีรษะเล็กๆ เพื่อปลอบประโลมเธอ ก่อนจะขมวดคิ้วเข้ม ปลดปล่อยกลิ่นอายกดดันอันทรงพลังของสัตว์อสูรระดับสูงออกมา

ภายใต้แรงกดดันทางสายเลือด ฝูงชนที่เคยส่งเสียงเซ็งแซ่เมื่อครู่ต่างหน้าถอดสีด้วยความหวาดหวั่นและรีบแยกย้ายหนีหายไปคนละทิศละทาง

"ที่แท้ก็เป็นสัตว์อสูรระดับสูง!"

"คุณพระช่วย เมื่อกี้ฉันแทบหายใจไม่ออกแน่ะ"

"เฮ้อ... แลกก็ไม่ได้ แย่งก็ไม่ได้ คงได้แต่ทำใจมองสินะ"

หร่วนชิงหรันใช้แววตาเย็นชาใสกราดมอง ก่อนจะอุ้มน้องสาวเดินจากไป ครั้งนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวางทางเขาอีก

แต่ไม่นานหลังจากนั้น คลิปวิดีโอจำนวนมากก็โผล่พรึ่บพรั่บเต็มเครือข่ายดวงดาว

ทั้งหมดล้วนเป็นคลิปของสองพี่น้อง หร่วนชิงหรันและหร่วนจู

ความหน้าตาดีของทั้งพี่และน้องนั้นจัดอยู่ในระดับพรีเมียม คนพี่หล่อเหลาเย็นชาดูเข้าถึงยากแถมยังเป็นสัตว์อสูรระดับสูงผู้ทรงพลัง

ส่วนคนน้องก็นุ่มนิ่ม น่ารักน่าเอ็นดูจนคนมองใจละลาย ตัวเล็กนิดเดียว เกาะคอพี่ชายแจ ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดแกร่งอย่างออดอ้อน ช่างเป็นลูกสัตว์ในฝันของพ่อแม่ชาวอสูรดวงดาวทุกคนจริงๆ!

ไม่ว่าจะคลิปไหน ชาวเน็ตนับไม่ถ้วนต่างพากันกดดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูกี่ทีก็ไม่เบื่อ

[จบกัน ฉันว่าฉันตกหลุมรักเข้าแล้ว ผู้ชายคนนี้ขโมยหัวใจฉันไปเต็มๆ!]

[ขอช่องทางติดต่อหน่อยได้ไหม ได้ยินว่าเป็นสัตว์อสูรระดับสูง แต่กลับมาเดินสวนสนุกซะงั้น ความแตกต่างนี้น่ารักเกินไปแล้ว!]

[ตอนเขาขี่ม้าคือหล่อวัวตายควายล้ม ต่อไปนี้คำว่าเทพบุตรขี่ม้าขาวก็มีใบหน้าที่ชัดเจนแล้ว]

[พวกเธอมองแต่คนหล่อ แต่ฉันไม่เหมือนพวกเธอหรอกนะ ฉันมองเจ้าก้อนกลมๆ กลิ่นนมนั่นต่างหาก ปล่อยก้อนกลมๆ นั่นซะ แล้วส่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!]

[เมื่อก่อนฉันเกลียดเด็กมาก เพราะฉันมีหลานสาวอยู่คนหนึ่ง ถึงจะเป็นผู้หญิงแต่ซนเหมือนลิง ชอบปีนมาขี่คอดึงผมฉัน พอไม่เล่นด้วยก็กรี๊ดลั่นบ้านจนหูแทบดับ

แต่พอเห็นเด็กในคลิปนี้ อยู่ๆ สัญชาตญาณความเป็นแม่ของฉันก็พุ่งพล่านเฉยเลย ทำไงดี! ฉันไล่ดูทุกคลิปแล้ว น้องเขาไม่ร้องไห้ไม่งอแงเลยจริงๆ ตั้งแต่เข้าสวนสนุกยันเล่นเกมเสร็จ เงียบเรียบร้อย แถมยังมีรอยยิ้มหวานๆ ตลอด น่ารักเท่าโลก!]

[ฉันชอบตอนน้องพูดด้วยเสียงนุ่มนิ่มเหมือนก้อนแป้งข้าวเหนียวจังเลย อยากอุ้มมากอดแล้วลูบหัวจัง]

[ผู้ชายหลบไป ฉันแค่อยากได้เจ้าก้อนนุ่มนิ่มกลิ่นนมนี่เท่านั้น]

[ฉันต่างจากพวกหล่อน ฉันจะเอาทั้งคู่ ฉันจะเป็นพี่สะใภ้ของเจ้าตัวเล็ก จะได้เจอน้องทุกวัน ได้อุ้มได้กอดสมใจ เพราะถ้าให้คลอดเอง ใครจะไปรู้ล่ะว่าลูกที่ออกมาจะเป็นลูกลิงหรือลูกมาร]

[บ้าจริง! ที่ความเห็นบนพูดมามันมีเหตุผลจนฉันเถียงไม่ออกเลย]

หร่วนชิงหรันและจูจูกลายเป็นคนดังไปชั่วข้ามคืน ทว่าเจ้าตัวทั้งสองกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งเรือล่องไปใน 'มหาสมุทรดวงดาว'

แม้จะเป็นเรือลำเล็ก แต่ก็มีอุปกรณ์ครบครัน ทั้งอาหารและที่สำหรับเอนกายนอนหลับ

คนส่วนใหญ่ที่มาที่นี่มักจะเป็นผู้ใหญ่ เพราะลูกสัตว์ตัวเล็กๆ มักจะนั่งนิ่งๆ ไม่ค่อยได้

บนเรือลำน้อยมีโต๊ะเล็กๆ ตั้งอยู่ บนนั้นวางขนมชิ้นพอดีคำ นม และน้ำผลไม้ที่หร่วนชิงหรันสั่งมา

การได้นั่งเงียบๆ บนเรือ ท่ามกลางท้องฟ้าที่พร่างพราวไปด้วยดวงดาวและฝูงปลาเรืองแสงหลากสีสันที่แหวกว่ายอยู่รอบกาย ช่างเป็นภาพที่งดงามเกินคำบรรยาย

หร่วนจูนั่งอยู่ที่หัวเรือ ปลาสีแดงตัวหนึ่งที่เปล่งแสงสีทองว่ายเข้ามาวนเวียนรอบตัวเธอ ก่อนจะร่อนลงมาหยุดที่มือของเธอ

สัมผัสนั้นราวกับเป็นของจริงไม่มีผิด

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอไม่เคยจางหาย ดวงตาสีฟ้าใสกระจ่างเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับได้รวบรวมทะเลดาวทั้งมวลเข้าไปไว้ในดวงตาคู่นั้น

"ถึงจะเป็นฉากเสมือนจริง แต่สภาพแวดล้อมและปลาพวกนี้จำลองมาจากสถานที่จริงทั้งหมด"

หร่วนชิงหรันหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาด้วยนิ้วเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเจน แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ

มืออีกข้างของเขาวาดผ่านอากาศข้างลำตัวเบาๆ ราวกับกำลังสัมผัสผิวน้ำ ทำให้เกิดระลอกคลื่นแสงสีฟ้ากระจายออกไป

"ในน่านน้ำของเผ่าไซเรน มีมหาสมุทรกลับหัวอยู่แห่งหนึ่ง ทุกช่วงเวลาพลบค่ำ แรงดึงดูดจากดาวเคราะห์ใกล้เคียงจะทำให้ไร้แรงโน้มถ่วง น้ำทะเลจะลอยกลับหัวขึ้นสู่ท้องฟ้า ปลาบางชนิดในนั้นมีโครงสร้างร่างกายพิเศษ ทำให้พวกมันอาศัยอยู่ในมหาสมุทรกลับหัวนั้นได้ และเกล็ดของพวกมันจะดูดซับแสงจากดวงดาวจนกลายเป็นปลาเรืองแสงพวกนี้"

หร่วนจูอ้าปากค้างเล็กน้อย "มีอยู่จริงๆ เหรอคะ?"

แค่ฉากจำลองยังสวยขนาดนี้ ของจริงจะงดงามจนลืมหายใจขนาดไหนกันนะ

หร่วนชิงหรันส่งเสียงตอบรับในลำคอเบาๆ "เอาไว้มีเวลา พี่จะพาเราไปดู"

หร่วนจูเงยหน้าเล็กๆ ที่งดงามหมดจดขึ้นมองพี่ชาย ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักอย่างจริงจัง

"พี่ชาย พี่ดีจังเลยค่ะ"

เธอขยับร่างเล็กๆ เข้าไปเบียดชิดพี่ชายมากขึ้น

ตัวของพี่ชายมีกลิ่นหอมจางๆ ที่ให้ความรู้สึกเย็นสบาย เหมือนกลิ่นดอกเหมยในฤดูหนาวที่เธอเคยได้กลิ่นที่โรงเรียนเมื่อชาติก่อน

แต่กลิ่นของพี่ชายมีความพิเศษกว่านั้น มันคล้ายกับกลิ่นของหิมะบริสุทธิ์

พวกเขาล่องเรืออยู่ในทะเลดาวอันน่าอัศจรรย์นี้เป็นเวลานาน ก่อนจะไปนั่งกระเช้าลอยฟ้าชมทิวทัศน์ทั่วทั้งท้องนภาที่ถูกย้อมเป็นสีแดงฉานด้วยเมฆสีเพลิงยามอาทิตย์อัสดง

วันนี้ได้สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับหร่วนจูมากมายเหลือเกิน และเธอรู้สึกว่าชั่วชีวิตนี้ เธอคงไม่มีวันลืมความทรงจำแสนงดงามเหล่านี้ได้อย่างแน่นอน