บทที่ 47 ลูกผู้ชายจะยอมรับว่าตัวเองไม่ไหวได้ยังไง?

อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงมาก

พอเลิกผ้าห่มออก เจียงเฝ่ยก็หนาวจนตัวสั่น ต้องมุดกลับเข้าไปในผ้าห่ม หยิบเสื้อนวมตัวยาวออกมาจากโกดังซูเปอร์มาร์เก็ตมาใส่ ถึงจะลงจากเตียงไปเปิดผ้าม่าน

บนกระจกมีน้ำแข็งเกาะเป็นชั้นบางๆ

ฟ้าสางแล้ว แต่ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้ม

เจียงเฝ่ยมองเทอร์โมมิเตอร์บนผนัง —1 องศาเซลเซียส

อากาศหนาวจัดใกล้เข้ามาแล้ว

ชาติที่แล้ว อากาศก็เปลี่ยนเป็นหนาวเย็นกะทันหันแบบนี้ อุณหภูมิค่อยๆ ลดต่ำลง จนกระทั่งเมืองถูกแช่แข็งในชั่วข้ามคืน คนจำนวนไม่น้อยหนาวตายในขณะหลับ

ชาตินี้เธอมีของกันหนาว จะไม่ยอมทนหนาวอีกแล้ว

ต่อสายเครื่องปั่นไฟที่ไม่ได้ใช้มานาน เจียงเฝ่ยเปิดเครื่องฮีตเตอร์แบบตั้งพื้น

ไม่กี่นาที ห้องนั่งเล่นก็อบอุ่นขึ้น

สายไฟในห้องนอนถูกหนูกัดขาดไปก่อนหน้านี้ เจียงเฝ่ยซ่อมไม่เป็น เลยย้ายไปนอนห้องนอนเล็ก เปลี่ยนมาใช้ผ้าห่มนวมผืนหนา

แถมยังวางฮีตเตอร์และเครื่องปั่นไฟไว้ในห้องนอน ห้องน้ำ และห้องครัวอย่างละชุด รับประกันว่าเดินไปตรงไหนก็ไม่หนาว

เธอตุนเสบียงก็เพื่อไม่ให้ต้องกลับไปลำบากเหมือนชาติที่แล้ว ถ้ามีของแต่ไม่กล้าใช้ จะตุนไปทำไม?

เอาเกี๊ยวน้ำร้อนๆ ออกมาเป็นมื้อเช้า เจียงเฝ่ยยกกล่องกระดาษที่หวังขาเป๋ให้มา

ใส่ดีเซลหนึ่งลัง อุปกรณ์ทำความร้อนสองลัง เครื่องปั่นไฟสองเครื่อง วางไว้ที่ทางเดินหน้าประตู แล้วเจียงเฝ่ยก็ไปที่ห้อง 2201 ข้างๆ ก่อน

เซียวชูเซี่ยห่อตัวด้วยเสื้อนวม สวมถุงมือหนาเตอะ "พี่สาวทำไมใส่กางเกงนอนออกมาคะ? แบบนี้เดี๋ยวเป็นหวัดนะ หนูไปหากางเกงขายาวบุขนให้เอาไหม?"

"ไม่ต้อง ที่ห้องฉันมีฮีตเตอร์ สองเครื่องนี้ให้เธอ"

เจียงเฝ่ยเข็นฮีตเตอร์สองเครื่องเข้ามา หาเครื่องปั่นไฟที่เคยทิ้งไว้ในห้อง 2201 มาต่อสายไฟ

นอกจากนี้ ยังมีผ้าห่มไฟฟ้าอีกหนึ่งผืน

เซียวชูเซี่ยสัมผัสลมร้อนที่เป่าออกมาจากฮีตเตอร์ด้วยความดีใจ "ดีจังเลย! คืนนี้หนูไม่ต้องกลัวว่าจะหนาวจนตื่นแล้ว!"

สังเกตเห็นว่าที่ทางเดินยังมีของอีก เซียวชูเซี่ยถามด้วยความสงสัย "พี่สาว พี่ซื้อฮีตเตอร์ตุนไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ?"

"ฉันไม่ได้ซื้อ หวังขาเป๋แถมมาให้ ฉันเพิ่งแกะกล่องเจอเมื่อวาน"

เจียงเฝ่ยโกหกหน้าตาย รังแกหวังขาเป๋ที่ตัวไม่อยู่

"ก่อนใช้ไฟอย่าลืมเช็กสายไฟว่าโดนหนูหรือแมลงกัดขาดไหม เวลาเปิดไฟก็ปิดผ้าม่านให้มิดชิด อีกเดี๋ยวฉันจะกลับมาพาเธอไปฝึก"

ฮีตเตอร์กับดีเซลหนักเกินไป เจียงเฝ่ยคนเดียวยกไม่ไหว กะว่าจะไปห้อง 2203 ให้ลู่ยู่ช่วยยกส่วนของหลิงเจ้าหรุยไปให้หน่อย

นึกไม่ถึงว่าหลิงเจ้าหรุยจะอยู่ที่ห้อง 2203 กำลังวิดพื้นอยู่บนพื้น

เหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนหน้าผาก เห็นได้ชัดว่าทำมานานแล้ว

คอนโดแมวที่วางชิดผนัง มีผ้าห่มขนนุ่มคลุมไว้ เพื่อให้ความอบอุ่นแก่ต้าหวงที่อยู่ข้างใน

"นี่ฮีตเตอร์กับดีเซล พอดีหลิงเจ้าหรุยอยู่ด้วย ฝึกเสร็จนายก็ขนกลับบ้านไปเลย สายไฟชั้น 21 ยังไม่ได้เดินใหม่ ถ้านายต่อไม่เป็น ให้ลู่ยู่ช่วย"

เจียงเฝ่ยพูดไปพลาง เอาแผ่นรองนอนไฟฟ้าขนาดเล็กและพัดลมฮีตเตอร์จิ๋วที่เตรียมให้ต้าหวงโดยเฉพาะ ใส่เข้าไปในคอนโดแมว

ให้ลู่ยู่รับผิดชอบต่อสายไฟ

ไม่นาน ห้อง 2203 ก็อุ่นขึ้น

ต้าหวงที่เดิมขดตัวอยู่มุมคอนโดแมว ตอนนี้นอนแผ่หลาโชว์พุงอยู่บนแผ่นรองนอนไฟฟ้าอย่างสบายอารมณ์

เจียงเฝ่ยรีบยื่นมือไปลูบทีหนึ่ง แล้วปิดประตูกระจกอย่างวางมาด

หันกลับมามองหลิงเจ้าหรุยที่เริ่มกระโดดกบ เจียงเฝ่ยเกิดความคิดท้าทายขึ้นมา ถามลู่ยู่ว่า:

"คุณรังเกียจไหมถ้าจะมีนักเรียนเพิ่มอีกคน?"

ลู่ยู่เข้าใจความหมายของเจียงเฝ่ยทันที "ไม่รังเกียจครับ"

ดังนั้น เซียวชูเซี่ยจึงถูกเจียงเฝ่ยลากตัวมา ฝึกร่วมกับหลิงเจ้าหรุย

เนื่องจากสมรรถภาพร่างกายของเซียวชูเซี่ยแย่กว่าหลิงเจ้าหรุย ลู่ยู่จึงจัดตารางฝึกให้เธอใหม่

"สัปดาห์แรก คุณเดินขึ้นลงบันไดชั้น 21 กับ 22 ไปกลับ 100 รอบ วิดพื้น 100 ครั้ง กระโดดกบ 100 ครั้ง ท่าปีนเขา 100 ครั้ง ทุกวัน"

"ช่วงมีประจำเดือนพักได้ หรือเปลี่ยนไปฝึกเบาๆ อย่างอื่นแทน"

เจียงเฝ่ย: ก็ยังมีมนุษยธรรมอยู่นะ

เซียวชูเซี่ยอึ้ง: พี่ลู่กะจะเอาให้หนูตายเลยใช่ไหม......

รู้ว่าเจียงเฝ่ยกับลู่ยู่หวังดี เซียวชูเซี่ยอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ไปเปลี่ยนชุดออกกำลังกาย เริ่มจากเดินขึ้นลงบันไดก่อน

เจียงเฝ่ยรับหน้าที่ผู้คุม ช่วยเซียวชูเซี่ยนับรอบ ระหว่างนั้นยังแวะไปห้อง 2102

สวีเชียนเหยาเตรียมเครื่องปั่นไฟและของกันหนาวไว้ให้คุณยายสวีแล้ว เจียงเฝ่ยเลยไม่ได้ให้อะไรเพิ่ม

คุณยายสวีอยู่ว่างๆ เลยเอาลูกเฮเซลนัทมากินกับเจียงเฝ่ย

หนึ่งแก่หนึ่งสาว ยืนอยู่หน้าห้อง 2102 กินเฮเซลนัทไปพลาง ดูเซียวชูเซี่ยเดินขึ้นลงบันไดไปพลาง

"แม่หนูเจียง ยัยหนูคนนั้นเดินไปกี่รอบแล้ว?"

"ลืมแล้วค่ะ"

เซียวชูเซี่ยหันขวับ ตาโตเท่าไข่ห่าน

พี่สาวเอาจริงดิ?!

แววตาเจียงเฝ่ยฉายแววขบขัน "52 รอบ ขาดอีก 48"

แกล้งยัยหนูช่างจ้อเล่นก็สนุกดีเหมือนกัน

พอเซียวชูเซี่ยเดินครบ 100 รอบ ขาสั่นพั่บๆ เหมือนคนแก่อายุแปดสิบ

ต้องอาศัยเกาะราวบันได ถึงไม่ล้มลงไป

เจียงเฝ่ยไม่ได้เข้าไปพยุง เดินขึ้นชั้นบนไป

ทุกอย่างต้องมีกระบวนการ

นี่เป็นสิ่งที่เซียวชูเซี่ยต้องเผชิญ

เธอช่วยได้ชั่วคราว แต่ช่วยไม่ได้ตลอดไป

กลับมาถึงห้อง 2203 หลิงเจ้าหรุยเริ่มต่อสู้กับลู่ยู่แล้ว

เห็นได้ชัดว่าลู่ยู่กำลังใช้การต่อสู้ชี้แนะหลิงเจ้าหรุย

ท่วงท่าสะอาดหมดจด เหมือนเคยผ่านการฝึกอย่างเป็นระบบมา เจียงเฝ่ยเห็นแล้วคันไม้คันมือ

เธออยากลองสู้กับลู่ยู่ดูสักตั้ง ทดสอบฝีมือตัวเองตอนนี้

สังเกตเห็นท่าทางกระตือรือร้นของเจียงเฝ่ย ลู่ยู่ชกหลิงเจ้าหรุยล้มคว่ำ แล้วเสนอตัวก่อน "ลองประลองกันหน่อยไหมครับ?"

เจียงเฝ่ยลังเลนิดหน่อย "ฉันกลัวยั้งมือไม่อยู่"

ลู่ยู่: "ไม่เป็นไรครับ เราไม่ใช้อาวุธ"

หลิงเจ้าหรุยตะเกียกตะกายลุกจากพื้น ถอยไปด้านข้าง ยกพื้นที่ให้ทั้งสองคน

เซียวชูเซี่ยถือโอกาสนั่งพัก

เจียงเฝ่ยถอดเสื้อนวมที่เกะกะออก ปล่อยหมัดใส่ลู่ยู่ทันที แต่พอจะถึงตัว กลับเปลี่ยนมือโจมตี

ลู่ยู่หลบหลีกรวดเร็ว คว้าแขนเจียงเฝ่ยจะจับทุ่ม

เจียงเฝ่ยกระโดดลอยตัวอ้อมไปด้านหลังลู่ยู่ ไม่สนแขนขวาที่โดนล็อค ใช้มือซ้ายบีบคอหอยเขาเต็มแรง

ลู่ยู่จำต้องปล่อยแขนเจียงเฝ่ย จังหวะที่หลุดจากการเกาะกุม ก็ตวัดหลังมือฟาดเข้าที่สะบักของเธอ

เจียงเฝ่ยราวกับไม่รู้สึกเจ็บ สวนกลับทันที

ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับไม่ต่ำกว่าร้อยกระบวนท่า

แม้เจียงเฝ่ยจะฝึกฝนพละกำลังและความเร็วมาจากวันสิ้นโลก แต่ยังไงก็ไม่เคยผ่านการฝึกแบบมืออาชีพ พอลู่ยู่เอาจริง เธอก็เริ่มเป็นรอง

เห็นท่าว่าจะแพ้ เจียงเฝ่ยเผลอยกขาเตะตามความเคยชิน กางนิ้วเป็นกรงเล็บ พุ่งตรงไปที่ดวงตาของลู่ยู่

เสียงอู้อี้ในลำคอดังขึ้น

เจียงเฝ่ยได้สติทันควัน รีบหยุดมือ

ไม่ทันคาดคิดว่าเจียงเฝ่ยจะเตะผ่าหมาก ลู่ยู่โดนเล่นงานทีเผลอ ตัวงอเล็กน้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะหลบเร็ว ลูกเตะเมื่อกี้คงโดนเข้าเต็มๆ

เจียงเฝ่ยอึกอักเป็นครั้งแรก "เอ่อ คือ คุณโอเคไหม......"

เธอใช้ท่าสกปรกจนชิน

เพราะแบบนี้มันหาจังหวะฆ่าศัตรูได้ง่ายกว่า

ลู่ยู่ฝืนยิ้ม "ไม่เป็นไรครับ"

"ฝีมือคุณไม่เลว แต่ขาดเทคนิค คุณสามารถใช้แรงน้อยกว่านี้ได้"

"ถ้าไม่รังเกียจ ผมเป็นคู่ซ้อมให้คุณได้นะครับ"

"งั้นรบกวนด้วยนะคะ โค้ชลู่" เจียงเฝ่ยยื่นมือจะไปพยุงลู่ยู่ แต่ถูกปฏิเสธ

ลู่ยู่กระแอม "ผมพักสักเดี๋ยวก็หายครับ"

เจียงเฝ่ยดึงมือกลับอย่างรู้งาน

ลูกผู้ชายจะยอมรับว่าตัวเองไม่ไหวได้ยังไง?

เธอเข้าใจ!

หลิงเจ้าหรุยกับเซียวชูเซี่ยดูเพลินจนยังไม่จุใจ อยากบอกให้เอาอีกรอบ แต่ตอนนั้นเอง กริ่งประตูชั้น 22 ก็ดังขึ้น

ในห้องมี "คนเจ็บ" สามคน เจียงเฝ่ยเลยเดินไปเปิดประตูไฟฟ้าตรงบันได

เป็นเฝิงเฉินลู่จากชุมชน

"เจียงเฝ่ย คุณรู้จักโจวลิลลี่ที่อยู่ห้อง 2101 ไหม?"

"พ่อแม่เธอกลับมาแล้ว บอกว่าคุณบุกปล้นห้อง ฆ่าลูกของพวกเขาตาย"