บทที่ 36 ป้าสะใภ้หิวจนเลอะเลือนไปแล้วหรือเปล่าคะ?

สิ่งกีดขวางใต้น้ำมีเยอะมาก ต้องคอยระวังไม่ให้เรือยางโดนบาด แล้วยังต้องระวังยุงพิษ แมลง และงูน้ำอีก เส้นทางที่เคยใช้เวลาครึ่งชั่วโมง วันนี้พวกเจียงเฝ่ยใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะถึงจัตุรัสกลางเมือง

เพื่อป้องกันไม่ให้มีการแย่งชิงเสบียง หรือฉวยโอกาสก่อความวุ่นวาย ทางการได้ส่งคนถือปืนมาเฝ้าที่นี่

เรือยางสีเขียวทหารและเรือบอร์ดยาง แบ่งเป็นสองแถว จอดเรียงรายตั้งแต่ทางเข้าจัตุรัส ยาวไปจนถึงโรงแรมจี๋เสียงที่อยู่ใกล้ที่สุด เพื่อนำทางให้ประชาชนที่มา

ผู้รอดชีวิตกลุ่มแรก เข้าไปรับเสบียงในโรงแรมแล้ว

พวกเจียงเฝ่ยสี่คนถือว่าเร็วที่สุดในกลุ่มที่สอง

ทหารที่เฝ้าทางเข้าพูดว่า "จุดรับเสบียงอยู่ที่ชั้น 4 ของโรงแรมจี๋เสียงครับ"

"พวกคุณไปที่หน้าประตูโรงแรม จอดเรือยางให้เรียบร้อย จะมีคนพาพวกคุณขึ้นไปต่อแถวครับ"

"ขอบคุณค่ะ" พวกเจียงเฝ่ยพายเรือมุ่งหน้าไปทางโรงแรมจี๋เสียง

ตอนผ่านรูปปั้นที่จัตุรัส เจียงเฝ่ยกับเซียวชูเซี่ยเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

นั่นคือนกพิราบขาวตัวมหึมา สัญลักษณ์แห่งสันติภาพและอิสรภาพ

ตอนนี้ร่างกายถูกน้ำท่วมมิด เหลือเพียงส่วนหัวที่มุ่งหน้าสู่ท้องฟ้าโผล่พ้นน้ำ ราวกับกำลังดิ้นรน อยากจะสลัดพันธนาการที่กดทับปีกออกไป

เซียวชูเซี่ยถอนหายใจ "ไม่รู้ปู่เจิ้งพวกเขาจะเป็นยังไงบ้าง......"

"คนเรามีชะตาลิขิต"

เจียงเฝ่ยเลิกคิดเรื่องที่โรงพยาบาลที่หนึ่ง เลือกมุมติดกำแพง ผูกเรือยางไว้กับลู่ยู่ แล้วเดินตามทางเข้าชั้น 3 ของโรงแรมที่ทางการเตรียมไว้เข้าไป

ทหารถือปืนหลายนาย ยืนอยู่หน้าโต๊ะยาวตัวหนึ่ง

บนโต๊ะมีสมุดบันทึกวางอยู่

"สวัสดีครับ โปรดแสดงบัตรประชาชนเพื่อลงทะเบียนด้วยครับ"

พวกเจียงเฝ่ยทั้งสี่คนทยอยหยิบบัตรประชาชนออกมา กรอกข้อมูลลงทะเบียนเสร็จ ถึงถูกพาตัวขึ้นไปข้างบน

ในโรงแรมผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว ไม่มียุงพิษและแมลงใดๆ

บนทางเดินชั้น 4 ผู้รอดชีวิตยืนเข้าแถวชิดผนัง ฝั่งหน้าต่างมีทหารยืนคุมระเบียบอยู่ทุกๆ ห้าบานหน้าต่าง

"ที่นี่ปลอดภัย เราถอดหน้ากากพักหายใจหน่อยก็ได้"

เจียงเฝ่ยเพิ่งจะพูดกับพวกเซียวชูเซี่ยข้างหลังจบ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกัดฟันกรอดดังขึ้น

"นังสารเลว!"

หลี่เยี่ยนผิงยืนต่อแถวอยู่ข้างหน้าห่างไปสองคน ผอมลงไปถนัดตา

บนคอผูกผ้าพันคอสีแดงสด ขับให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยตุ่มหนองและรอยขีดข่วนของเธอดูแสบตาที่สุด

คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอคือเจียงเจิ้งคัง ในมือถือถุงพลาสติกสกปรกๆ ใบหนึ่ง ผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้า นอกจากตุ่มหนองก็มีแต่แผลเป็นจากการถูกแมลงกัด

เทียบกับความทุลักทุเลของทั้งสองคน เจียงจื่อซวนไม่เพียงสวมหน้ากากป้องกันที่ทำเอง บนหน้ายังมีตุ่มหนองเล็กๆ แค่สองสามจุด ได้รับการปกป้องจากหลี่เยี่ยนผิงและเจียงเจิ้งคังเป็นอย่างดี

เจียงเฝ่ยแปลกใจเล็กน้อย

ครอบครัวป้าสะใภ้ตายยากเหมือนกันแฮะ

หลี่เยี่ยนผิงจ้องเขม็งไปที่เจียงเฝ่ย แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "เจ้าหมิงติดเชื้อตายเพราะแก! แกพอใจแล้วใช่ไหม!"

"ป้าสะใภ้ยังไม่ได้ไปอยู่กับลูกพี่ลูกน้องเลย ฉันจะพอใจได้ยังไงล่ะคะ?"

เจียงเฝ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใดๆ ทำเอาหลี่เยี่ยนผิงโกรธจนอยากจะเข้าไปฉีกหน้าขาวๆ ของเด็กสาวให้เละ

แต่พอนึกถึงตอนที่เคยโดนซ้อมปางตาย หลี่เยี่ยนผิงก็กลัวจนไม่กล้าเข้าไป ทันใดนั้นก็เกิดแผนการขึ้นมา ตะโกนบอกทหารที่ยืนอยู่ไม่ไกลว่า "คุณทหาร! ฉันขอแจ้งความ! ที่นี่มีฆาตกร!"

ทหารเดินเข้ามา "เกิดอะไรขึ้น?"

หลี่เยี่ยนผิง: "มันฆ่าลูกชายฉัน! คุณรีบจับมันไปยิงเป้าเร็ว!"

พวกเซียวชูเซี่ยจะอธิบาย แต่เจียงเฝ่ยห้ามไว้

เจียงเฝ่ยแสดงสีหน้ามึนงงออกมาในจังหวะที่เหมาะสม "ฉันจะไปฆ่าลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของตัวเองได้ยังไง?"

"ป้าสะใภ้หิวจนเลอะเลือนไปแล้วหรือเปล่าคะ?"

"จะทำอะไรต้องมีหลักฐาน ป้าจะมาใส่ร้ายฉันเพราะเหม็นขี้หน้าไม่ได้นะ"

ดวงตาของเด็กสาวเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า

เทียบกันแล้ว หลี่เยี่ยนผิงดูดุร้ายน่ากลัวกว่าเยอะ

เห็นเจียงเฝ่ยแกล้งร้องไห้ หลี่เยี่ยนผิงก็คว้าแขนผู้ชายที่ต่อแถวอยู่ข้างหลัง "แกเป็นลูกบ้านตึก A ยวี่หลานย่วน! แกพูดซิ! เจียงเฝ่ยเคยฆ่าคนไหม!"

ผู้ชายคนนั้นสะบัดมือหลี่เยี่ยนผิงออกอย่างรังเกียจ "ฉันไม่รู้ อย่ามาถามฉัน"

หลี่เยี่ยนผิงไม่ยอมแพ้ ไปถามลูกบ้านคนอื่น

ทุกคนไม่เงียบก็บอกว่าไม่

พวกเขาแค่อยากรับเสบียงไปเติมท้องให้อิ่ม ไม่มีอารมณ์มาหาเหาใส่หัว

อีกอย่างพวกเขาไม่เคยเห็นเจียงเฝ่ยฆ่าคนจริงๆ ส่วนใหญ่เห็นแต่ทุบตี ทรมานคนมากกว่า

พอพบว่าไม่มีใครช่วยพูดให้ตัวเองสักคน หลี่เยี่ยนผิงแทบคลั่ง "พวกแกกลัวอะไร?! มีทางการอยู่ที่นี่! เจียงเฝ่ยมันจะกล้าทำอะไรพวกแกเหรอ?!"

"คุณผู้หญิงครับ ถ้าคุณไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าผู้หญิงคนนี้ฆ่าคน กรุณาอยู่ในความสงบ อย่าก่อความวุ่นวายครับ"

พูดจบ ทหารก็กลับไปประจำที่เดิม

หลี่เยี่ยนผิงอัดอั้นตันใจ จะกลับไปยืนในแถว แต่ถูกผู้ชายคนนั้นขวางไว้

"คุณออกไปแล้ว ที่ตรงนี้เป็นของผมแล้ว ไปต่อแถวใหม่ข้างหลังโน่น"

กลัวทหารจะมาอีก หลี่เยี่ยนผิงถลึงตาใส่ผู้ชายคนนั้นอย่างอาฆาต แล้วไปแทรกข้างหน้าเจียงเจิ้งคัง

ผู้รอดชีวิตที่เพิ่งมาใหม่ ต่อแถวอยู่ท้ายสุด เห็นฉากนี้ก็ไม่พอใจ

"เฮ้ย ป้าแซงคิวได้ไง?"

หลี่เยี่ยนผิงเถียงฉอดๆ "ผัวฉันยืนอยู่ตรงนี้ ฉันมาแทรกหน้าเขาแล้วมันหนักหัวใคร?!"

คราวนี้คนที่อยู่ข้างหน้าและข้างหลังทนดูไม่ไหวแล้ว

"ถ้าทุกคนทำตัวไร้กฎระเบียบแบบป้า เราจะมาเข้าแถวทำไม? เดินไปหยิบเสบียงข้างหน้าเลยไม่ดีกว่าเหรอ"

"คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ใครไม่หิวบ้าง? มีป้ารีบอยู่คนเดียวเหรอ? จะรีบกินแล้วไปเกิดใหม่หรือไง?"

"มีผัวแล้ววิเศษนักเหรอ ไร้มารยาท"

"คุณทหาร! มีคนแซงคิว! แหกกฎระเบียบ!"

พอได้ยินคนฟ้อง หลี่เยี่ยนผิงก็กลัว "ไปต่อใหม่ก็ได้! ตะโกนหาพระแสงอะไรกันนักหนา?!"

เซียวชูเซี่ย: "ก็ป้านั่นแหละตะโกนเสียงดังสุด"

หลิงเจ้าหรุย: "ทั้งขี้เหร่ทั้งไม่มีเหตุผล"

หลี่เยี่ยนผิง: "พวกแก!"

"พอได้แล้วแม่!" เจียงจื่อซวนทนไม่ไหว ลากหลี่เยี่ยนผิงไปที่ท้ายแถว

เจียงเจิ้งคังเดินตามไปเงียบๆ รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับเรื่องพวกนี้เต็มที

"แม่เงียบหน่อยเถอะ ถ้าทางการไล่เราออกไป เราจะไม่ได้อะไรเลยนะ!"

หลี่เยี่ยนผิงหุบปากอย่างไม่เต็มใจ สาปแช่งเจียงเฝ่ยในใจ

ส่วนเจียงจื่อซวนปล่อยมือหลี่เยี่ยนผิงอย่างรังเกียจ เหลือบเห็นใบหน้าขาวผ่องไร้รอยตำหนิของเจียงเฝ่ยข้างหน้า แววตาฉายแววริษยาอาฆาต

ทำไม เจียงเฝ่ยถึงไม่โดนยุงพิษกัดเลย?!

—

สองชั่วโมงต่อมา ถึงคิวเจียงเฝ่ยรับเสบียง

หลังจากตรวจสอบข้อมูลบัตรประชาชน เจ้าหน้าที่แจกเสบียงก็ส่งกล่องกระดาษเล็กๆ ให้เธอ

"ในนี้มีหน้ากากป้องกันหนึ่งชุด ยาแก้อักเสบหนึ่งกล่อง ยาถ่ายพยาธิหนึ่งกล่อง น้ำแร่สองขวด บิสกิตอัดแท่งสามห่อ ผ้าอนามัยสามห่อ อีกสองวันค่อยมารับใหม่นะครับ"

เจียงเฝ่ยกล่าวขอบคุณ แล้วรับใส่เป้

ทางการทำ "เนื้อบดอัดก้อน" ออกมาแล้ว แต่ยังไม่เอาออกมาตอนนี้ น่าจะเก็บไว้ใช้ยามวิกฤตจริงๆ

เพราะอาหารที่ทำจากศพแมลงและหนู คนส่วนใหญ่ยังทำใจยอมรับได้ยาก

สังเกตเห็นป้ายตั้งอยู่ข้างๆ เจียงเฝ่ยเลยมองดู

[โซนน้ำพุจัตุรัสกลางเมือง จะเปิดให้บุคคลภายนอกเข้าได้เป็นกรณีพิเศษในวันพรุ่งนี้เที่ยง เพื่อเป็นพื้นที่ให้ประชาชนแลกเปลี่ยนสินค้ากันได้อย่างอิสระ]

ไม่แน่อาจจะได้ทองคำกลับมาบ้าง

เจียงเฝ่ยตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะมาดู

ก่อนไป สบตากับสายตาอาฆาตแค้นของหลี่เยี่ยนผิงและเจียงจื่อซวน เจียงเฝ่ยยิ้มให้อย่างประสงค์ร้าย