บทที่ 34 ยุงพิษมาเยือน

ยุงขนาดเท่าหัวชาร์จแบต เกาะอยู่บนผนังทางเดิน ลวดลายสีขาวดำสลับกันเด่นชัดมาก

ใจเจียงเฝ่ยกระตุกวูบ รีบหยิบปืนพ่นไฟมาเผายุงจนตาย แล้วกลับบ้านไปใส่ชุดป้องกัน ตรวจสอบห้อง 2202 และ 2201 ว่ามียุงไหม

เทียบกับหนู แมลงสาบ ตะขาบ งูน้ำ ยุงพิษต่างหากที่ทรมานคนจริงๆ

ตรงที่ถูกกัด จะขึ้นตุ่มหนองเล็กๆ ถี่ยิบก่อน แล้วค่อยๆ เริ่มเน่าเปื่อย ส่งกลิ่นเหม็น

ถึงจะไม่ถึงตาย แต่ผิวหนังจะเป็นหลุมเป็นบ่อ เหมือนผิวคางคก

พออากาศร้อน แผลจะคันคะเยอ ต่อให้เกาจนหนังถลอกก็ไม่หายคัน

ชาติที่แล้วแขนเธอเผลอโดนยุงพิษกัด

ผิวหนังเน่าเป็นแผลเป็นไม่เท่าไหร่ มีหลายครั้งเกือบจะทนความคันที่เจาะลึกถึงกระดูกไม่ไหว อยากตัดแขนทิ้ง

โชคดี ชาตินี้เธอตุนยากันยุงที่มีส่วนผสมของ DEET ยังมียาหม่องน้ำ ยากันยุงแบบขด

จำนวนไม่เยอะ แต่พอให้คนกันเองใช้

แน่ใจว่าทั้งสองห้องไม่มียุงพิษ เจียงเฝ่ยถือยากันยุงฉีดพ่นที่หน้าต่าง

ตอนนี้น้ำท่วมยังไม่ลด อากาศชื้น คอมเพรสเซอร์แอร์ข้างนอกยังมีน้ำขังอยู่

ยุงพิษตัวเต็มวัยบินเข้ามาไม่ได้ แต่มันจะวางไข่ในที่ที่มีน้ำ

ลูกยุงสามารถลอดเข้ามาในห้องตามรอยแตกหน้าต่างได้ ต้องระวังไว้

พ่นยากันยุงเสร็จ เจียงเฝ่ยก็ปลดผ้าม่านลงมาทั้งหมด ใช้เป็นผ้ากันลม ปิดตายหน้าต่างทุกบาน

กันไว้ดีกว่าแก้ ต้องเตรียมพร้อมสองทาง

เซียวชูเซี่ยกลับมาจากข้างล่าง ก็เห็นเจียงเฝ่ยกำลังปิดตายหน้าต่างห้อง 2201 "พี่สาวทำไมปิดหน้าต่างหมดเลยคะ?"

เจียงเฝ่ยรีบไปปิดประตู พ่นยากันยุงรอบหนึ่งถึงพูดว่า "ยุงพิษโผล่มาแล้ว"

"ตอนเธอกลับมา รู้สึกเจ็บตรงไหนไหม? เหมือนโดนเข็มจิ้มน่ะ"

"ยุงพิษจะทำให้ผิวหนังคนเน่าเปื่อย"

เจียงเฝ่ยเล่าอันตรายของยุงพิษคร่าวๆ ทำเอาเซียวชูเซี่ยตกใจแทบจะถอดเสื้อผ้าตรวจเช็ก

ยังดี เซียวชูเซี่ยไม่ได้โดนกัด

"นี่น้ำยากันยุง วันละสามเวลาเช้ากลางวันเย็น ฉีดที่หน้าต่างและประตู เวลาออกไปข้างนอกต้องใส่ชุดป้องกัน คลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า"

ทิ้งน้ำยากันยุงไว้ให้เซียวชูเซี่ย 3 ขวด เจียงเฝ่ยก็ยกลังไปตรวจที่ทางเดิน เจอสยุงพิษสองตัว

เจียงเฝ่ยใช้ปืนพ่นไฟเผาตาย จุดยากันยุงตามมุมต่างๆ ของทางเดิน แล้วเคาะประตูห้อง 2203

ลู่ยู่ใส่ชุดป้องกันเรียบร้อยแล้ว

คอนโดแมวของต้าหวงก็มีผ้าคลุมไว้กันยุง

"ฉันเอาของกันยุงมาให้คุณค่ะ" เจียงเฝ่ยส่งส่วนของลู่ยู่ให้เขา ถือโอกาสบอกอันตรายของยุงพิษ แล้วพูดต่อว่า:

"ฉันจะลงไปข้างล่างหน่อย คุณหาผ้าสองผืนมาปิดหน้าต่างทางเดินกับประตูไฟฟ้าทีนะ"

"ระวังตัวด้วย อย่าให้ยุงพิษกัดเด็ดขาด"

ลู่ยู่พยักหน้ารับคำ เริ่มปิดหน้าต่างทางเดิน

เจียงเฝ่ยเอาของกันยุงไปให้หลิงเจ้าหรุย บอกวิธีป้องกันตัว คิดครู่หนึ่ง ก็ไปห้อง 2102 ส่งน้ำยากันยุงหนึ่งขวด ยากันยุงแบบขดหนึ่งกล่องให้คุณยายสวี

คุณยายสวีนิสัยดี เธอเต็มใจจะปกป้อง

เป็นไปตามคาด คุณยายสวียัดเยียดถุงเสบียงใบใหญ่ให้เจียงเฝ่ยอีกแล้ว

จัดการเรื่องคนของตัวเองเสร็จ เจียงเฝ่ยกลับบ้านถอดชุดป้องกัน เข้าซูเปอร์มาร์เก็ต

ไหนๆ ตอนนี้ก็ไปไหนไม่ได้ งั้นก็ปลูกผักเพิ่มหน่อยแล้วกัน

ผักที่ปลูกในซูเปอร์มาร์เก็ต โตเร็วกว่าในโลกความจริง

ที่ปลูกคราวที่แล้วสุกเก็บเกี่ยวได้แล้ว

เจียงเฝ่ยใช้จิตเก็บผลผลิตเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต เอาเครื่องมือการเกษตรออกมา พรวนดินงกๆ เหมือนวัวแก่ที่ขยันขันแข็งไม่มีผิด

รอวิกฤตแมลงสงบลงเมื่อไหร่ เธอต้องออกไปหาเครื่องจักรปลูกผักให้ได้!

—

เจียง.วัวแก่.เฝ่ย ขลุกอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตเต็มๆ สี่วัน ปลูกพืชลอตใหม่เสร็จเรียบร้อย

หาถังไม้กับขดลวดทำความร้อนออกมา เจียงเฝ่ยนอนแช่น้ำอย่างสบายอารมณ์ ถึงออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต ตั้งใจจะไปดูเซียวชูเซี่ยที่ห้องข้างๆ

ตอนซื้อครีมอาบน้ำ เธอเลือกแบบไม่มีกลิ่น จึงไม่กังวลว่าใครจะจับได้

เซียวชูเซี่ยที่เคยหน้าซีดเผือดเวลาเห็นแมลง ตอนนี้ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองลอดช่องว่างผ้าม่านออกไปข้างนอก:

"พี่สาวคะ หนูดูมาตั้งนานแล้ว ยุงตัวใหญ่นั่นต้องชอบตัวข้างๆ แน่เลย มันเอาหนวดไปแตะเขาตลอด แถมยังเกาะติดแม่สาวน้อยตัวนั้นไม่ห่างเลย"

เจียงเฝ่ยชะโงกหน้าไปดูอย่างสงสัย

ช่องว่างเล็กมาก แต่ก็พอมองเห็นว่าบนกระจกหน้าต่างด้านนอก มียุงพิษเกาะอยู่เกือบร้อยตัว แทบจะบังทัศนวิสัยจนมิด

"......เธอพูดถึงตัวไหน?"

ยุงพิษพวกนี้มันต่างกันตรงไหน???

แต่เซียวชูเซี่ยกลับอธิบายให้เจียงเฝ่ยฟังอย่างจริงจัง "ก็ตัวที่มีลายดำเยอะสุดนั่นไงคะ มันชอบตัวที่มีลายขาวเยอะๆ นั่นน่ะ"

"แล้วเธอแยกเพศยุงยังไง?"

เซียวชูเซี่ยเดาะลิ้น "จินตนาการล้วนๆ ค่ะ"

เจียงเฝ่ย: "......"

ว่าแล้วเชียว คนเราว่างเกินไปก็ไม่ดี

"จริงสิพี่สาว เมื่อกี้เฮลิคอปเตอร์ทางการมา ประกาศให้ผู้รอดชีวิตทุกคนปิดประตูหน้าต่างให้มิดชิด พรุ่งนี้พวกเขาจะพ่นยากำจัดยุงพิษเป็นวงกว้างค่ะ"

เจียงเฝ่ยชะงัก หลายวันมานี้เธอขลุกอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตตลอด เลยไม่ได้ยินประกาศของทางการ

เธอจำได้ว่าชาติที่แล้ว หลินเฉิงกว่าจะหาทางรับมือได้ ยุงพิษก็ระบาดไปอาทิตย์หนึ่งแล้ว

ทำไมชาตินี้ถึงเร็วนัก?

เป็นเพราะทางการมีวิสัยทัศน์ เตรียมการล่วงหน้า

หรือว่า...... มีคนเกิดใหม่เหมือนกับเธอ?

คิดไม่ตก เจียงเฝ่ยระงับความสงสัยไว้ชั่วคราว อยู่ต่อไม่นานก็กลับบ้าน

เพราะเซียวชูเซี่ยคุยเก่งเหลือเกิน หนวกหูยิ่งกว่าเสียงหึ่งๆ ของยุงพิษนับพันตัวเสียอีก

—

วันรุ่งขึ้น

เจียงเฝ่ยตื่นนอน แง้มผ้าม่านดูข้างนอกนิดหน่อย

ยุงพิษที่เคยเกาะอยู่บนกระจกลดน้อยลงไปมาก

ทางการเริ่มพ่นยาไปนานแล้ว มองไปทางไหนก็ขาวโพลนไปหมด ยังพอมองเห็นเฮลิคอปเตอร์บินอยู่บนฟ้าลางๆ

ออกจากบ้านไม่ได้ เจียงเฝ่ยก็นอนอุดอู้อยู่บ้าน อ่านสมุดที่หลิงเจ้าหรุยให้มา

ข้างมือยังมีสมุดวางอยู่อีกหลายเล่ม เขียนความรู้เรื่องการปลูกผักไว้เต็มเอี๊ยด

หลิงเจ้าหรุยพักฟื้นอยู่บ้านเบื่อๆ เลยจดความรู้เรื่องการปลูกผักลงสมุด รอเจียงเฝ่ยไปหาจะได้ให้ทีเดียว

ปลูกผักลงดินมันเหนื่อย เจียงเฝ่ยเลยตัดสินใจลองเพาะถั่วงอกแบบน้ำดูบ้าง ง่ายกว่าเยอะ

ถั่วงอกหัวเหลืองค่อนข้างแข็ง เหมาะเอาไปต้มซุป

ถั่วงอกหัวเขียวอ่อนนุ่ม สุกง่าย เหมาะเอาไปผัด

เจียงเฝ่ยหาภาชนะมาสองใบ ใบหนึ่งเพาะถั่วเขียว ใบหนึ่งเพาะถั่วเหลือง เริ่มทำตามขั้นตอนในสมุด

วันที่ห้า ถั่วเขียวและถั่วเหลืองก็งอกแล้ว

เจียงเฝ่ยตัดถั่วงอกออกมา ล้างจนสะอาด เพิ่งจะเก็บเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต ข้างนอกก็มีเสียงประกาศจากทางการดังขึ้น——

"ประกาศสำคัญ อีกหนึ่งชั่วโมงทางการจะแจกเรือยางหรือเรือไม้ ขอให้นิติบุคคลและชุมชนของแต่ละหมู่บ้านจัดสรรการใช้งานแบบผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน จัดระเบียบให้ลูกบ้านใช้อย่างเหมาะสม อย่าแย่งชิงกัน"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทางการจะงดการทิ้งเสบียงทางอากาศ ให้ประชาชนนำบัตรประชาชนไปรับเสบียงได้ที่จัตุรัสกลางเมือง แม้ยุงพิษ งูน้ำ และแมลงจะถูกควบคุมแล้ว แต่ยังอาจมีหลงเหลืออยู่ ขอให้ประชาชนป้องกันตัวเองให้ดีเวลาออกจากบ้าน ปิดบังร่างกายและใบหน้า อย่าให้ผิวหนังสัมผัสอากาศ ระวังสิ่งกีดขวางใต้น้ำ เดินทางด้วยความระมัดระวัง"

"ประกาศสำคัญ......"

เจียงเฝ่ยปลดผ้าม่านที่ปิดตายมานานออก

ละอองยาข้างนอกจางหายไปนานแล้ว น้ำที่ท่วมขังลดลงเหลือครึ่งหนึ่งของชั้นสอง ลึกประมาณสี่ห้าเมตร

ตึกที่เคยจมมิดโผล่พ้นน้ำออกมา ซากรถพังๆ ลอยเท้งเต้งอยู่บนผิวน้ำ

ไม่รู้ว่าตอนนี้จะไปงมทองได้หรือยัง

เจียงเฝ่ยกำลังคิดเพลินๆ จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู——