บทที่ 33 เนื้อบดอัดก้อนตราทางการ

"ถ้าแกยังแหกปากร้องอีก ฉันจะแทงให้ไส้ทะลัก!"

เจียงเฝ่ยเก็บถังน้ำเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต หยิบมีดสั้นออกมา แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ห้อง 2102 แอบมองผ่านประตูที่เปิดแง้มไว้

คุณยายสวีนั่งอยู่บนพื้นด้วยสภาพดูไม่ได้

ชายสวมเสื้อลายดอก ถือเศษกระจกจ่อที่คอหอยของคุณยาย

ชายชุดดำอีกคนกำลังโกยเสบียงของคุณยายสวีใส่ถุง

คือสองคนนั้นที่เอาขยะมาขอแลกยานั่นเอง

จู้จื่อบอกว่า ที่คนข้างล่างพากันบ้าคลั่งมาขอยา ก็เพราะสองคนนี้แหละคอยยุยงอยู่เบื้องหลัง

เจียงเฝ่ยเปลี่ยนจากมีดสั้นเป็นหนังสติ๊ก เล็งไปที่ชายชุดดำที่กำลังโกยของ ฟิ้ว——

ลูกเหล็กพุ่งกระแทกปากชายชุดดำอย่างจัง

"โอ๊ย!"

"เบาๆ หน่อยสิวะ! เดี๋ยวคนอื่นแห่มาจะทำไง! กว่าจะหาของกินได้ จะแบ่งให้ใครไม่ได้เด็ดขาดนะเว้ย!" ชายเสื้อลายดอกกระซิบดุ แต่แล้วก็สังเกตเห็นความผิดปกติของชายชุดดำที่กุมปากอยู่

"เฮ้ย เป็นไรวะ?"

"ปากข้าโดนอะไรไม่รู้ยิง เจ็บชิบ......"

อาศัยจังหวะที่ทั้งสองเผลอ เจียงเฝ่ยพุ่งเข้าไปทันที ปาดคอชายเสื้อลายดอกในดาบเดียว

ไม่รอให้ชายชุดดำตั้งตัว เจียงเฝ่ยพลิกข้อมือแทงมีดเข้าที่กลางหลังทะลุหัวใจ

ลงมือเด็ดขาดว่องไว แม้แต่คุณยายสวียังตามไม่ทัน

เจียงเฝ่ยพยุงคุณยายสวีขึ้น "บาดเจ็บตรงไหนไหมคะ?"

คุณยายสวีที่ยังขวัญเสียส่ายหน้า พูดไม่ออกสักคำ

เห็นคุณยายสั่นไม่หยุด เจียงเฝ่ยพาไปนั่งพักที่โซฟา ให้สงบสติอารมณ์สักครู่

จากนั้น เปิดหน้าต่าง โยนศพสองศพลงไปข้างล่าง

ฝูงงูที่วนเวียนอยู่ในน้ำ รัดพันศพทันที ลากลงไปกินใต้น้ำ

เจียงเฝ่ยปิดหน้าต่าง อารมณ์ของคุณยายสวีก็ค่อยๆ สงบลง

"ขอบใจมากนะแม่หนูเจียง ช่วยยายไว้อีกแล้ว......"

"โทษยายเองที่ระวังตัวไม่พอ นึกว่ามีคนเคาะประตูจะเป็นเชียนเหยา เลยเปิดให้โดยไม่ถามสักคำ"

แววตาเจียงเฝ่ยไหววูบ "ผู้กองสวีออกไปกู้ภัยเหรอคะ?"

ไม่รู้ว่าเขาได้เจอผู้กำกับหนิงหรือยัง

"น่าจะใช่ วันนั้นเชียนเหยากลับมาอยู่ไม่กี่ชั่วโมงก็ไป จนป่านนี้เพิ่งกลับมาบ้านแค่ครั้งเดียว"

คุณยายสวีหยิบถุงเปล่าใบหนึ่งส่งให้เจียงเฝ่ย "หนู ยายไม่รู้ว่าหนูขาดอะไร หนูดูเอาเองนะว่าอยากได้อะไร หยิบไปให้หมดเลย"

"เชียนเหยาเอาของกินมาให้ยายเยอะแยะ น้ำดื่มก็มี หนูหยิบไปเถอะ อย่าเกรงใจยายเลยนะ"

เจียงเฝ่ยปฏิเสธน้ำใจของคุณยายสวีอย่างนุ่มนวล "ของที่ห้องหนูพอมีค่ะ ไม่ขาดอะไร"

"ประตูตรงทางขึ้นบันไดพังแล้ว ที่บ้านหนูมีประตูไฟฟ้าเหลืออยู่บานหนึ่ง เอามาติดได้นะคะ ถึงตอนนี้จะไม่มีไฟ แต่ก็แข็งแรงพอ ป้องกันพวกหัวขโมยได้บ้าง"

หลังจากเกิดเรื่องแลกยา เธอก็มีความคิดนี้มาตลอด

ให้พวกจู้จื่อเฝ้ายี่สิบสี่ชั่วโมง สู้ติดประตูไฟฟ้าไม่ได้หรอก

ยิ่งหลิงเจ้าหรุยก็พักอยู่ชั้น 21 ด้วย

สภาพร่างกายแบบเขา ถ้าเจอโจรปล้นบ้าน มีแต่ตายสถานเดียว

คุณยายสวีซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก ยัดของกินใส่ถุงให้เจียงเฝ่ยจนเต็มสองใบ "ถ้าไม่รับ ก็ถือว่ารังเกียจคนแก่อย่างยาย"

ได้ยินแบบนั้น เจียงเฝ่ยจำต้องรับไว้ เรียกลู่ยู่ลงมาช่วยติดตั้งประตูไฟฟ้า แล้วแบ่งเสบียงให้เขาครึ่งหนึ่งเป็นค่าตอบแทน

ให้กุญแจสำรองกับคุณยายสวีและหลิงเจ้าหรุยเสร็จ เจียงเฝ่ยก็หาที่ลับตา เอาถังน้ำเปล่าออกมาลงไปจับงูน้ำ

แมลงสาบกับตะขาบที่ตึก A แทบไม่เหลือแล้ว เจียงเฝ่ยเลยไม่เปลืองชุดป้องกัน ใส่แค่ถุงมือ

คนที่อาศัยอยู่ตามทางเดิน บางคนเห็นเจียงเฝ่ย ก็แอบตามไปกะจะหาจังหวะถามเรื่องแลกยาอีกรอบ

แต่กลับเห็นเด็กสาวหน้านิ่งจับงูน้ำตัวเป็นๆ ฟาดกับผนังอย่างโหดเหี้ยม แล้วโยนลงถัง

คนสะกดรอยตามค่อยๆ ถอยกลับเงียบๆ

อย่าถามดีกว่า กลัวหัวตัวเองจะแบนแต๊ดแต๋เหมือนงู

—

ครึ่งเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก

ระดับน้ำลดลงเหลือแค่ชั้น 3

ทางการส่งเฮลิคอปเตอร์มาทิ้งกล่องเสบียงทุกสามวัน เพื่อรับประกันความปลอดภัยของผู้รอดชีวิต

ตึก A ยวี่หลานย่วนกลับมาสงบสุขอีกครั้ง

ส่วนชั้น 22

เซียวชูเซี่ยมุ่งมั่นทำยาจากงู หลิงเจ้าหรุยรักษาตัวเงียบๆ ลู่ยู่เล่นกับต้าหวงอยู่บ้าน

เจียงเฝ่ยที่ว่างงาน ใช้เวลานี้ทำกับข้าวแช่เย็นไว้เพียบ

ยำรากบัวรสเผ็ด ยำเห็ดหูหนู ยำมันฝรั่ง ยำเห็ดเข็มทอง แล้วก็ตีนไก่ดองพริก กินกับข้าวอร่อยนักแล

กริ๊งงง——เสียงกริ่งดังขึ้น

พอติดประตูไฟฟ้าชั้น 21 เสร็จ ลู่ยู่ก็ต่อสายกริ่งประตูชั้น 22 ใหม่

เจียงเฝ่ยออกไปดู

สวีเชียนเหยาถือห่อกระดาษสีน้ำตาลมาสองห่อ บนตัวยังสวมชุดป้องกันที่ยังไม่ได้เปลี่ยน

"คุณเจียงครับ ผมฟังยายเล่าเรื่องเมื่อหลายวันก่อนแล้ว ขอบคุณที่ช่วยชีวิตยายนะครับ ผมเอาเนื้อบดอัดก้อนมาฝาก"

สังเกตเห็นลู่ยู่เดินออกมาจากห้อง 2203 สวีเชียนเหยากดเสียงต่ำลง "ความจริงนี่เป็นอาหารชนิดใหม่ของทางการครับ อิ่มนาน เก็บได้นาน สารอาหารครบถ้วน"

"ตอนนี้หาเสบียงยาก คุณเก็บไว้เผื่อฉุกเฉินนะครับ"

เจียงเฝ่ยเปิดห่อกระดาษดู

เป็นก้อนกลมๆ ขนาดเท่าฝ่ามือ ไม่มีหีบห่อ

หน้าตาเหมือนเนื้อบดในแฮมเบอร์เกอร์ แต่วัตถุดิบทำมาจากแมลงและหนู

ชาติที่แล้วเธอโชคดี ได้ส่วนแบ่งมาสองสามก้อน

แห้งๆ แข็งๆ ไม่มีการปรุงรส บางทีกัดไปเจอขาแมลง หางหนู

ตอนแรกไม่มีใครรู้ จนกระทั่งทางการปิดไม่มิด ถึงได้บอกความจริงกับทุกคน

ดูท่าเสบียงข้างนอกจะขาดแคลนหนักจริงๆ เนื้อบดอัดก้อนตราทางการถึงได้โผล่มาเร็วขนาดนี้

"คุณเจียงครับ นิยายที่คุณพูดถึงคราวก่อน ยังอยู่กับตัวไหมครับ?"

สวีเชียนเหยาถามอย่างตื่นเต้น

ไม่นานมานี้เขาคุยกับผู้กำกับหนิง เล่าเรื่องนิยายวันสิ้นโลกให้ฟัง เดิมทีนึกว่าเป็นเรื่องขำขัน ใครจะรู้ว่าวันนั้นผู้เชี่ยวชาญพยากรณ์อากาศผิดปกติพอดี

ช่วงเวลาต่อจากนี้ อุณหภูมิจะลดต่ำลงเรื่อยๆ

กระทั่งผู้กำกับหนิงได้รายงานเบื้องบน เตรียมสร้างฐานที่มั่นปลอดภัยแล้ว

เจียงเฝ่ยโกหกหน้าตาย "หาไม่เจอแล้วค่ะ นิยายเล่มนั้นฉันอ่านตอนเรียน"

สวีเชียนเหยาทำหน้าเสียดาย เปลี่ยนเรื่องคุย "ช่วงนี้ทางการลาดตระเวนบ่อย ถ้ามีเสียงดังผิดปกติ คงหนีไม่พ้นหูตาพวกเขาแน่"

"ได้ข่าวว่าหมู่บ้านข้างๆ มีคนซ่อนปืนล่าสัตว์ เอาออกมาใช้โจ่งแจ้ง โดนทางการจับไปแล้วครับ"

ความหมายแฝงคือบอกให้เจียงเฝ่ยซ่อนปืนให้ดี อย่าเอาออกมาใช้อีก

เพราะเจียงเฝ่ยเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตยาย เขาถึงยอมทำเป็นปิดตาข้างหนึ่ง

เข้าใจความหมายของสวีเชียนเหยา เจียงเฝ่ยตอบรับคำเดียวว่า "ค่ะ" แล้วปิดประตูไฟฟ้า

ลู่ยู่ที่ยืนรออยู่ตรงทางเดิน เห็นว่าไม่มีอันตรายกำลังจะกลับเข้าห้อง ถูกเจียงเฝ่ยเรียกไว้

"เนื้อบดอัดก้อนที่ผู้กองสวีเอามาให้ ลองชิมดูสิ"

ให้ลู่ยู่ปรับตัวล่วงหน้า

เจียงเฝ่ยเลือกก้อนใหญ่ที่สุดให้ลู่ยู่

ลู่ยู่รับเนื้อบดอัดก้อนมาอย่างงงๆ

ทำไม... เขารู้สึกว่าเพื่อนบ้านหวังดีประสงค์ร้ายชอบกล?

กัดเนื้อในมือไปคำหนึ่ง ทั้งแห้งทั้งคาว ลู่ยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทันใดนั้นก็เห็นสิ่งแปลกปลอมโผล่ออกมาจากรอยกัด

ดึงออกมาดู

เหมือนขาของสัตว์อะไรสักอย่าง เส้นเล็กนิดเดียว

เหมือนกับขาหนูที่เขาเคยกินที่บริษัทสื่อเปี๊ยบ

เจียงเฝ่ยแปลกใจ

นึกไม่ถึงว่าลู่ยู่กินครั้งแรกก็ "ถูกรางวัล" เลย

ลู่ยู่รู้สึกบอกไม่ถูก "นี่คือ......"

คำว่า "เนื้อหนูอัดก้อน" ยังไม่ทันหลุดจากปาก แกร๊ก——

เซียวชูเซี่ยเปิดประตูเดินออกมา

ลู่ยู่กำขาหนูไว้ในมืออย่างรวดเร็ว ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"มิน่าล่ะเมื่อกี้หนูเคาะประตูพี่สาวไม่ตอบ ที่แท้อยู่ข้างนอกนี่เอง"

"หนูทำยาเสร็จแล้วค่ะ ได้ตั้ง 10 ขวดแน่ะ รวมของคุณยายสวีด้วย ก็แบ่งกันได้คนละสองขวดพอดี"

พูดพลาง เซียวชูเซี่ยก็แจกขวดยาให้ลู่ยู่กับเจียงเฝ่ย

"เอ๊ะ? พี่สาวถืออะไรอยู่คะ?"

"เนื้อบดอัดก้อนที่ข้างล่างเอามาให้น่ะ ลองชิมสิ" เจียงเฝ่ยใช้วิธีเดิม หลอกให้เซียวชูเซี่ยกัดไปคำหนึ่ง

เซียวชูเซี่ยทำหน้าหยี "ไม่อร่อยเลย เนื้อไม่ละเอียด สากลิ้นชอบกล"

"คุณยายสวีให้มาเหรอคะ?"

เห็นสีหน้าเจียงเฝ่ยกับลู่ยู่ เหมือนตอนที่มองเธอกินเนื้อหนูคราวที่แล้ว เซียวชูเซี่ยกลืนเนื้อแห้งๆ ลงคออย่างยากลำบาก ถามเสียงอ่อย "คงไม่ใช่ทำมาจากเนื้องูหรอกนะคะ......"

เจียงเฝ่ยส่ายหน้า "แมลง"

ลู่ยู่แบมือ "แล้วก็หนู"

เซียวชูเซี่ย: "......"

มีคนทรยศแฝงตัวอยู่ในหมู่พวกเรา!!!

สุดท้าย เซียวชูเซี่ยก็กลั้นใจกินเนื้อบดอัดก้อนจนหมด

ยังไงก็เป็นอาหาร ทิ้งขว้างไม่ได้!

ลู่ยู่ก็กินเนื้อในมือจนหมด กลับเข้าบ้านไปสงบสติอารมณ์

ส่วนเซียวชูเซี่ยลงไปส่งยาให้หลิงเจ้าหรุยกับคุณยายสวี

เจียงเฝ่ยถือโอกาสฝากเนื้อบดอัดก้อนไปให้หลิงเจ้าหรุยชิมด้วย กำลังจะกลับห้อง 2202 ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหึ่งๆ แผ่วเบา