บทที่ 26: ทุกคนสามารถมาที่ชั้น 22 ได้ตลอดเวลา

เจียงจื่อซวนข่มความโกรธที่ปะทุขึ้นในใจ แสร้งทำเป็นเพิ่งรู้ตัวว่าคอเสื้อเปิด รีบติดกระดุมอย่างลนลาน "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่ากระดุมหลุดตั้งแต่เมื่อไหร่......"

"คุณดูไม่ชอบฉันเลย เป็นเพราะเฝ่ยเฝ่ยพูดอะไรให้ฟังหรือเปล่าคะ?"

เห็นเจียงจื่อซวนยังเล่นละครไม่เลิก เซียวชูเซี่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป ยกกะละมังเลือดที่วางอยู่บนทางเดินสาดใส่ทันที

"กรี๊ด! เธอทำบ้าอะไรเนี่ย?!" เจียงจื่อซวนกรีดร้องกระโดดโหยง

"เลือดหนูสดๆ ช่วยล้างซวยให้ค่ะ"

"เคาะอีกทีฉันจะสับมือพี่ทิ้ง!"

เซียวชูเซี่ยขู่เสียงดุ พูดจบก็ปิดประตูไฟฟ้าดังปัง

เจียงจื่อซวนโกรธจนหน้าบิดเบี้ยว

ชั้น 22 มีแต่คนบ้าสินะ!

ได้กลิ่นคาวเลือดที่เหม็นคลุ้งบนตัว เจียงจื่อซวนเดินลงไปข้างล่างอย่างรังเกียจ ไม่มีอารมณ์จะอยู่ต่อแล้ว

เวลานี้ ที่ชั้น 14

เสี่ยวก่วนและพวกนิตินั่งหมดแรงอยู่กับพื้น แขนล้าจนยกไม่ขึ้น

"พวกเราทุบไม่ไหวแล้วจริงๆ...... ขอร้องล่ะปล่อยพวกเราไปเถอะ......"

"ฉันสาบานว่าต่อไปจะไม่ขึ้นไปชั้น 22 อีก คุณยกโทษให้เราครั้งนี้เถอะนะ"

"ไปชั้น 22 เป็นความคิดเสี่ยวก่วน เขาอยากปล้นเสบียงคุณ ไม่เกี่ยวกับพวกเราจริงๆ นะ"

พวกนิติพากันอ้อนวอน มีเพียงเสี่ยวก่วนที่ปากแข็งไม่พูดอะไร ยังคงคิดว่าตัวเองไม่ผิด

เจียงเฝ่ยล้วงกระเป๋าอีกข้าง หยิบขนมปังก้อนเล็กออกมา กวักมือเรียกพวกนักเลงรับจ้างเมื่อครู่:

"จับพวกมันโยนลงน้ำให้หมด ขนมปังนี่เป็นของพวกนาย"

คนกลุ่มนั้นตาลุกวาว รีบทำตามทันที

เสี่ยวก่วนถูกหามขึ้นเป็นคนแรก เขาตะโกนอย่างร้อนรน "เจียงเฝ่ย เธอเจตนาฆ่าคน!"

ในน้ำมีแต่หนู! เขาลงไปจะรอดเหรอ?

ตูม——

พวกนักเลงรับจ้างโยนเสี่ยวก่วนออกไปทางหน้าต่างทางเดิน

ฝูงหนูในน้ำกรูเข้ามาทันที เสี่ยวก่วนร้องโหยหวนพยายามว่ายกลับมาที่หน้าต่าง

แต่เพราะพวกนักเลงโยนคนอื่นๆ ตามลงมา ทำให้เสี่ยวก่วนถูกกระแทกตกลงไปในน้ำอีก

รู้สึกได้ชัดเจนว่าฟันแหลมคมของหนูกำลังกัดฉีกเนื้อหนัง เสี่ยวก่วนตัดสินใจใช้คนที่ตกลงมาทีหลังเป็นแท่นเหยียบ ตะเกียกตะกายปีนกลับขึ้นมาที่หน้าต่างอย่างสุดชีวิต

เห็นเสี่ยวก่วนใกล้จะปีนขึ้นมาได้ นักเลงคนที่ตัวใหญ่ที่สุดถามเจียงเฝ่ย "ให้ผมถีบมันลงไปอีกไหม?"

"ไม่ต้อง" เจียงเฝ่ยพูดเน้นทีละคำ:

"ให้เขาปีนขึ้นมาเอง ใช้ชีวิตให้ดีๆ เถอะ"

ถูกหนูกัดจนตัวลาย แถมยังสร้างความแค้นให้กับเพื่อนร่วมงาน ต่อให้เสี่ยวก่วนปีนขึ้นมาได้ไม่หิวตาย ก็คงโดนแก้แค้นจนอยู่มิสู้ตาย

คนรอบข้างย่อมคิดถึงจุดนี้ได้ มองเจียงเฝ่ยด้วยสายตาหวาดกลัว

ลงมือโหดเหี้ยมชะมัด!

เจียงเฝื่อกวาดตามองทุกคน มุมปากยกยิ้มจางๆ แต่แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง:

"ถ้าเบื่อชีวิตแล้ว เชิญมาที่ชั้น 22 ได้ทุกเมื่อ"

ฉากในวันนี้ ตัดความคิดของบางคนทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง

ความตายไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือการรอความตายอย่างทรมาน

นังบ้าเจียงมีปืนแถมยังชอบทรมานคน ใครจะกล้าหมายตาเสบียงชั้น 22 อีก?

แหยมไม่ได้ แหยมไม่ได้จริงๆ

ทุกคนพร้อมใจกันหลีกทางให้เจียงเฝ่ย

เจียงเฝ่ยถือขวานเดินขึ้นตึก

พอถึงชั้น 17 หางตาเหลือบเห็นเงาร่างสีแดงมุดเข้าไปในห้องเก็บของตรงทางเดินอย่างรวดเร็ว

เจียงจื่อซวนนั่นเอง

ทุกชั้นจะมีห้องเก็บของเล็กๆ สำหรับใส่อุปกรณ์ทำความสะอาด เพื่อให้นิติมาดูแลความสะอาดได้สะดวก พื้นที่พอจุคนได้หนึ่งคน

เจียงจื่อซวนเห็นเธอแล้วหลบทำไม?

สังเกตเห็นหนูตาแดงตัวหนึ่งเดินวนเวียนอยู่ตรงขอบหน้าต่างเพราะกลัวกองไฟที่ทางเดิน เจียงเฝ่ยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เก็บขวาน สวมถุงมือป้องกันที่เอามาจากโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วคว้าหนูหมับอย่างรวดเร็ว เดินตรงไปที่ห้องเก็บของ

คนที่อาศัยอยู่ตามทางเดินลงไปมุงดูเรื่องสนุกข้างล่างกันหมด จึงไม่มีใครเห็นฉากการเสกของออกมาจากความว่างเปล่าของเจียงเฝ่ย

ห้องเก็บของเป็นประตูเหล็ก ไม่มีตัวล็อก

เจียงเฝ่ยกระชากประตูเปิดออก โยนหนูเข้าไป

เจียงจื่อซวนที่ซ่อนอยู่ข้างใน จะวิ่งหนีออกมาโดยสัญชาตญาณ แต่ถูกประตูที่ปิดลงหนีบนิ้วมือไว้

"โอ๊ย! เจียงเฝ่ยปล่อยฉันออกไปนะ! รีบเปิดประตู!"

เจียงเฝ่ยหยิบมีดสั้นออกมา ฟันฉับลงไปที่นิ้วมือของเจียงจื่อซวนอย่างแม่นยำ

"กรี๊ดดดดด!!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น ประตูเหล็กปิดสนิท เจียงเฝ่ยเอาท่อนไม้มาขัดลูกบิดประตูไว้ ไม่ให้เจียงจื่อซวนออกมา

ทำทุกอย่างเสร็จ เจียงเฝ่ยเตะนิ้วขาดโชกเลือดสี่นิ้วบนพื้น เข้าไปในกองไฟที่กำลังลุกไหม้

หนี้แค้นที่เจียงจื่อซวนสับนิ้วเธอในชาติที่แล้ว ถือว่าชำระคืนไปครึ่งหนึ่ง

พี่สาวอย่าเพิ่งรีบตายนะ

—

เจียงเฝ่ยกลับมาถึงชั้น 22 พอเปิดประตูไฟฟ้า ก็เห็นเซียวชูเซี่ยกับลู่ยู่ กำลังย่างเนื้อหนูอยู่ที่ทางเดิน

ข้างๆ ยังมีกะละมังใส่เนื้อหนูที่ชำแหละแล้ววางซ้อนกันอยู่

เซียวชูเซี่ยส่งเนื้อหนูที่เพิ่งย่างเสร็จให้เจียงเฝ่ย "พี่สาวลองชิมฝีมือหนูสิคะ"

"หนูไม่ได้ใส่เครื่องปรุง อาจจะไม่อร่อยเท่าไหร่"

เจียงเฝ่ยกัดไปคำหนึ่ง

กลิ่นคาวแรงมาก แต่เนื้อนุ่ม ดีตรงที่กินแล้วอิ่ม

"รสชาติไม่สำคัญ แค่อิ่มท้องก็พอ"

เซียวชูเซี่ยเห็นด้วย "สภาพแบบนี้ มีเนื้อให้กินก็ดีถมไปแล้วค่ะ"

"เมื่อกี้หนูกับพี่ลู่ไปเก็บหนูตายที่บันไดมาจัดการเรียบร้อยแล้ว"

"เมื่อวานหนูเจอเกลือสองถุงที่บริษัทสื่อ เอามาหมักทำเนื้อตากแห้งได้ เก็บไว้ได้นานเลยนะคะ"

เจียงเฝ่ยแปลกใจ "เธอทำกับข้าวเป็น?"

"เรียนมาจากในเน็ตค่ะ ยังไม่เคยลองทำจริงๆ"

เจียงเฝ่ย: "......"

เอาล่ะสิ ทำกับข้าวไม่เป็นอีกคนแล้ว

"เดี๋ยวฉันไปสอนที่ห้อง 2201"

เซียวชูเซี่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ก็เล่าให้เจียงเฝ่ยฟังอย่างละเอียด "เจียงจื่อซวนแกล้งทำตัวน่าสงสารจะอ่อยพี่ลู่ โดนหนูสาดเลือดหนูไล่ไปแล้วค่ะ"

ลู่ยู่ที่กำลังเก็บขยะอยู่ เอ่ยปากแสดงจุดยืน "วันนี้ผมจะไปจัดการให้ครับ"

เห็นชัดว่าเพื่อนบ้านไม่ถูกกับคนคนนั้น

เขาไม่อยากให้เพื่อนบ้านเข้าใจผิดเพราะผู้หญิงคนนั้น

"ชีวิตเธอเป็นของฉัน คุณอย่าแตะ"

แววตาลู่ยู่ฉายแววสงสัย แต่ไม่ได้ถามเซ้าซี้ เปลี่ยนเรื่องคุย:

"หลังพายุไต้ฝุ่นน้ำท่วม ก็มาเจอภัยหนู ต่อไปไม่รู้จะมีภัยพิบัติอะไรอีก เรามาตั้งทีมกันไหมครับ?"

"ตอนนี้ภัยพิบัติมีอยู่ทุกที่ ทางการคนไม่พอ ช่วยเหลือไม่ทัน ตั้งทีมกันไว้ จะได้ช่วยดูแลกัน"

เซียวชูเซี่ย: "หนูเชื่อพี่สาวทุกอย่างค่ะ"

เจียงเฝ่ยอยากได้อาวุธของลู่ยู่ กับเจ้าต้าหวงของเขา

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในห้างเล็กๆ เมื่อวาน ทำให้เธอต้องระวังตัว

เจียงเฝ่ยพูดอย่างมีนัย "ตั้งทีมได้ แต่ห้ามนำความเดือดร้อนมาให้ทีม"

ฟังออกว่าเจียงเฝ่ยพูดมีนัย ลู่ยู่ยิ้มตอบ "มีปัญหาผมจะจัดการให้เรียบร้อยก่อนครับ"

เพื่อนบ้าน... รู้อะไรมาหรือเปล่า?

"เมี๊ยว!"

ตอนนั้นเอง ต้าหวงก็วิ่งออกมาจากประตูห้องที่ปิดไม่สนิท ตกใจศพหนูจนรีบปีนขึ้นไปบนตัวลู่ยู่

เจ้านายมีหัวหนูมองหนูเต็มไปหมดเลย!

น่ากลัวง่ะ!

"ไม่ต้องกลัว นี่ของกินทั้งนั้น"

พูดพลาง ลู่ยู่ฉีกเนื้อหนูย่างจะป้อนให้ต้าหวง

ทาสแมวอย่างเจียงเฝ่ยรีบห้ามทันที "บ้านฉันยังมีอาหารกระป๋องแมวเหลืออยู่ อย่าให้ต้าหวงกินของไม่สะอาดเลย"

ลู่ยู่ & เซียวชูเซี่ย: "???"

เมื่อวานตอนให้พวกเรากินเนื้อหนู คุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา!

—

ลู่ยู่ก็อยากเรียนวิธีทำเนื้อหนูตากแห้ง เจียงเฝ่ยเลยสอนเขาไปด้วย

สอนลู่ยู่กับเซียวชูเซี่ยเสร็จ เธอก็กลับไปพักผ่อนที่ห้อง 2202 เอาเส้นหมี่ที่ตุนไว้ออกมาเป็นมื้อดึก

น้ำซุปเปรี้ยวเผ็ดเรียกน้ำย่อย เส้นหมี่เหนียวนุ่มลื่นคอ เจียงเฝ่ยเบิ้ลไปสองชามถึงไปอาบน้ำ

อาศัยช่วงที่เซียวชูเซี่ยหมกมุ่นกับการทำเนื้อตากแห้ง เจียงเฝ่ยนอนเปื่อยอยู่บ้านสบายใจเฉิบสองวัน

เช้าวันที่สาม

มีเสียงแปลกๆ ดังมาจากหลังผ้าม่าน เหมือนมีอะไรขูดกระจก

เจียงเฝ่ยหยิบมีดเดินเข้าไป กระชากผ้าม่านเปิดออก รูม่านตาหดเกร็งทันที