บทที่ 27 กองทัพตะขาบแมลงสาบบุก

กระจกหน้าต่างห้อง 2202 เต็มไปด้วยตะขาบจำนวนนับไม่ถ้วนไต่ยั้วเยี้ย

ขาเรียวเล็กจำนวนมหาศาลขยับรัวเร็ว สรรหาช่องทางที่จะมุดเข้ามาข้างใน

มองลอดฝูงตะขาบออกไป ยังเห็นแมลงสาบบินว่อนเต็มท้องฟ้า

แต่ละตัวขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารก บินกันหนาแน่นจนแทบจะบดบังแสงสว่าง

แมลงสาบบางตัวที่เกาะอยู่บนกระจกหน้าต่าง ถูกตะขาบที่เลื้อยอยู่รุมทึ้งกัดกินจนเกลี้ยงในพริบตา

แม้ชาติที่แล้วจะเคยเห็นกองทัพตะขาบและแมลงสาบมาแล้ว แต่เจียงเฝ่ยก็อดขนลุกซู่ไม่ได้ รีบตรวจสอบในห้องทันที

โชคดีที่ก่อนหน้านี้โรยผงไล่แมลงไว้ทุกมุม และอุดท่อระบายน้ำทุกจุดไว้แน่นหนา จึงไม่มีแมลงสาบหรือตะขาบหลุดรอดเข้ามาได้

เจียงเฝ่ยหยิบผงไล่แมลงออกมาสองสามห่อ เดินผ่านประตูไฟฟ้าที่เจาะเชื่อมไว้ไปยังห้อง 2201 ข้างๆ

มาตรการป้องกันแมลงของห้อง 01 สู้ห้อง 02 ไม่ได้

เธอกลัวว่ายัยหนูช่างจ้อจะกลัว

แต่พอเจียงเฝ่ยเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น กลับเห็นเซียวชูเซี่ยนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ใช้ไฟฉายส่องหาแมลง ในมือถือตะเกียบคู่ยาว

บนพื้นมีขวดโหลแก้วใบใหญ่สองใบวางอยู่

เมื่อก่อนเคยใส่ผลไม้ แต่ตอนนี้ ใบหนึ่งใส่ตะขาบที่กำลังดิ้นพล่าน อีกใบใส่แมลงสาบที่วิ่งไปมา

เจียงเฝ่ย: "......เธอไม่กลัวพวกมันเหรอ?"

ผิดคาดไปหน่อยแฮะ

เซียวชูเซี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "หนูเคยกินหนูมาแล้วนะ แค่แมลงตัวเล็กๆ พวกนี้จะไปกลัวอะไร!"

"อีกอย่าง พวกนี้เป็นของดีทั้งนั้นเลยนะคะ"

"ตะขาบเอามาทำยา ช่วยต้านเชื้อแบคทีเรียแก้อักเสบ ลดบวมแก้พิษ รักษาแผลจากงูหรือแมลงกัดต่อยได้"

"แมลงสาบเอามาบดเป็นผง ทาภายนอกรักษาแผลกดทับแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวก กินภายในช่วยเสริมภูมิคุ้มกัน บรรเทาอาการเลือดออกในกระเพาะอาหารและแผลในกระเพาะอาหารได้ด้วย"

"หนูเรียนแพทย์แผนจีนมา เลยกะว่าจะลองเอาพวกมันมาทำยาดูค่ะ"

พูดพลาง เซียวชูเซี่ยก็ใช้รองเท้าแตะตบแมลงสาบตัวใหญ่ที่เจอจนแบนแต๊ดแต๋

จังหวะที่แมลงสาบใกล้ตาย มันรีบปล่อยถุงไข่ออกมาทันที

เซียวชูเซี่ยคว้าเครื่องพ่นไฟเผาถุงไข่จนเกรียม "อย่าหวังว่าจะได้แพร่ลูกหลานเลย!"

เห็นพื้นไหม้เป็นรอยดำเล็กๆ เจียงเฝ่ยเดินกลับไปที่ห้อง 2202 อย่างเงียบๆ แล้วกลับมาพร้อมเป้ใบหนึ่ง

ข้างในมีชุดป้องกัน 4 ชุด ถุงมือ 4 คู่ และหน้ากากป้องกัน 4 อัน ที่เธอเอามาจากโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต

"นี่ชุดป้องกันที่ฉันหามาได้ตอนออกไปหาเสบียงคราวก่อน"

"เธอใส่ซะ ฉันจะพาลงไปจับข้างล่าง"

กันไว้ก่อนดีกว่ายัยหนูช่างจ้อเผลอเผาบ้านวอด

เซียวชูเซี่ยสวมชุดอย่างว่าง่าย ก่อนไปไม่ลืมจัดการแมลงในห้อง 2202 จนเกลี้ยง และโรยผงไล่แมลงไว้

เจียงเฝ่ยที่สวมชุดป้องกันเรียบร้อยแล้วเช่นกัน เปิดประตูห้อง

บนทางเดินมีตะขาบกับแมลงสาบไม่มากนัก

เจียงเฝ่ยใช้เครื่องพ่นไฟเผาจนตาย โรยผงไล่แมลงใหม่ แล้วถือโอกาสเอาชุดป้องกันไปให้ลู่ยู่ชุดหนึ่ง

ลู่ยู่กำจัดแมลงในห้องเสร็จแล้ว กำลังปลอบต้าหวงที่ตัวสั่นงันงกอยู่ในอ้อมกอด

เจียงเฝ่ยสบโอกาสลูบหัวต้าหวง "มันกลัวแมลงเหรอ?"

ลู่ยู่ยิ้มแห้งๆ "ครับ ต้าหวงเป็นแมวตัวผู้ เมื่อกี้มันไปเข้าห้องน้ำในกระบะทราย เกือบโดนตะขาบที่มุดเข้าไปกัดเอา"

"เมี๊ยว!" ต้าหวงร้องประท้วง

เจ้านายพอได้แล้ว!

หนูอายเป็นนะ!

เจียงเฝ่ยหลุดขำ "ที่แท้ต้าหวงกลัวเพราะเกือบจะโดนตอนนี่เอง"

ต้าหวงสะบัดหน้าหนีอย่างงอนๆ ซุกหน้าเข้ากับแขนลู่ยู่

ไม่ฟังๆ เจ้าสองขามันบ้า!

ลู่ยู่ลูบหลังต้าหวงอย่างขบขัน แล้วยกกล่องเล็กๆ ออกมาด้วยมือข้างเดียว ข้างในมีกระป๋องแก๊สหัวพ่นไฟอยู่หกเจ็ดกระป๋อง

"ตอนนี้แมลงสาบกับตะขาบเยอะเกินไป พวกคุณใช้หัวพ่นไฟจัดการน่าจะสะดวกกว่า ที่บ้านผมยังมีอีกหลายกระป๋อง ถ้าไม่พอมาเอาเพิ่มได้นะครับ"

เพื่อนบ้านอุตส่าห์ให้ชุดป้องกัน เขาจะรับไว้ฝ่ายเดียวได้ไง

น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า ความสัมพันธ์ถึงจะยั่งยืน

เจียงเฝ่ยรับไว้อย่างไม่เกรงใจ "ถึงจะมีชุดป้องกัน แต่ช่วงนี้พยายามอย่าออกจากตึกดีกว่านะ"

"ชุดป้องกันทนแรงกัดของแมลงเยอะขนาดนั้นไม่ไหวหรอก"

ลู่ยู่: "ครับ"

เซียวชูเซี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังแล้วงง "แมลงก็ไม่เยอะเท่าไหร่นี่คะ"

"หนูหาในบ้านเจอนับรวมกันได้แค่ 5 ตัวเอง"

นึกขึ้นได้ว่าห้องเซียวชูเซี่ยปิดม่านตลอด มองไม่เห็นข้างนอก เจียงเฝ่ยพยักพเยิดหน้าไปทางหน้าต่างทางเดิน "เธอลองไปดูหน้าต่างตรงโน้นสิ"

เซียวชูเซี่ยเดินไปดูอย่างงงๆ แล้วหน้าซีดเผือดทันที

บนกระจกมีตะขาบเกาะยั้วเยี้ยจนนับไม่ถ้วน

"พี่สาว...... เราอย่าลงไปข้างล่างเลยนะคะ......"

เธอกลัวโดนตะขาบกินทั้งเป็น!

"สายไปแล้ว" เจียงผู้ไร้หัวใจลากเซียวชูเซี่ยเดินลงบันไดไป

ชั้น 21 โรยผงไล่แมลงไว้แล้ว จำนวนแมลงสาบและตะขาบยังอยู่ในระดับที่เซียวชูเซี่ยพอรับไหว

ยิ่งเดินลงไป แมลงยิ่งเยอะ

ตะขาบไต่ยั้วเยี้ยบนพื้นและผนัง แมลงสาบบินว่อนกลางอากาศ ไม่เหลือที่ว่างให้หายใจ

โชคดีที่มีประสบการณ์รับมือกับหนูมาแล้ว คนที่อาศัยอยู่ตามทางเดินแต่ละชั้นจึงก่อกองไฟไว้ไล่แมลง แต่ก็กันได้แค่ส่วนหนึ่ง

ทุกคนยังต้องคอยตบตีแมลงด้วยตัวเอง

มีคนโดนตะขาบกัดตั้งแต่เมื่อคืน ผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าบวมเป่งเป็นตุ่มแดง ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย "ฉันจะตายไหมเนี่ย"

"ไอ้แมลงเวร! เมื่อไหร่จะตีตายหมดสักทีวะ!"

"โอ๊ย! ตะขาบเข้าหูฉัน! ใครก็ได้ช่วยที!"

ผู้ชายคนหนึ่งวิ่งแหกปากออกมาจากห้อง แต่เพราะอ้าปากกว้าง แมลงสาบตัวหนึ่งเลยบินเข้าไปในปาก

เสียงกรีดร้องยิ่งบาดหูเข้าไปอีก

ในตึกโกลาหลวุ่นวายไปหมด

คนที่ฉลาดหน่อยก็เอาผ้าม่านหรือผ้าปูที่นอนมาห่อตัวหนาๆ

ส่วนหัวที่โผล่ออกมา บ้างก็เอาตะกร้าขยะแบบตะแกรงครอบ บ้างก็เอาถังพลาสติกเจาะรูสองรูมาครอบ

เซียวชูเซี่ยพยายามข่มความกลัว แกว่งคบเพลิงไล่แมลงสาบที่บินว่อน

ส่วนเจียงเฝ่ยรับหน้าที่จับตะขาบใส่ขวดโหล

พอเต็มขวดก็ปิดฝา แล้วเริ่มจับแมลงสาบต่อ

มีคนสังเกตเห็นการกระทำของเจียงเฝ่ย ก็เอาถังขยะครอบหัวเดินเข้ามาถาม "แมลงพวกนี้กินได้ด้วยเหรอ?"

เขาคือคนที่เชื่อฟังยอมกินเนื้อหนูเป็นคนแรกนั่นเอง

"ไม่ได้" เจียงเฝ่ยเกิดความคิดขึ้นมา:

"พวกคุณจับแมลงสาบหรือตะขาบมาแลกของกินกับฉันได้นะ"

มีแรงงานฟรี จะลงแรงเองทำไม

พอได้ยินดังนั้น อีกฝ่ายก็รีบหาขวดเปล่ามาไล่จับแมลงทันที พลางป่าวประกาศ "นังบ้าเจียง เอ้ย คุณเจียงบอกว่า เอาแมลงพวกนี้ไปแลกของกินกับเธอได้!"

ปากต่อปาก ไม่นานคนทั้งชั้นก็รู้เรื่องนี้

คนที่กำลังวิ่งหนีตาย เปลี่ยนท่าทีเป็นเหมือนหมาป่าเห็นเนื้อ ไล่จับแมลงสาบและตะขาบอย่างบ้าคลั่ง

นี่มันของกินทั้งนั้น!

ระวังหน่อยไม่ให้โดนกัดก็พอแล้ว!

หาแรงงานได้แล้ว เจียงเฝ่ยก็หยุดมือ กลับขึ้นไปเอาขนมปังลังหนึ่งลงมาเป็นของแลกเปลี่ยน แต่กลับพบว่าเซียวชูเซี่ยที่รออยู่ ยืนจ้องห้องห้องหนึ่งที่เปิดประตูอ้าซ่าอยู่

เจียงเฝ่ยเดินเข้าไปดู

ในห้องมีศพกองรวมกันอยู่หลายศพ เป็นศพของเสี่ยวก่วนและพวกนิติบุคคล

นอกจากรอยกัด มือทั้งสองข้างของเสี่ยวก่วนหายไป ลูกตาก็หายไปข้างหนึ่ง มีตะขาบยั้วเยี้ยอยู่ข้างในแทน

เซียวชูเซี่ยเล่าเรื่องที่เพิ่งได้ยินมาให้เจียงเฝ่ยฟัง "เขาว่ากันว่าเมื่อวานเสี่ยวก่วนปีนกลับขึ้นมา โดนเพื่อนร่วมงานนิติฯ ที่รอดชีวิตรุมซ้อม แล้วทิ้งไว้ที่นี่"

"ตอนกลางคืนเสี่ยวก่วนไข้ขึ้นสูง ขยับตัวไม่ได้ ตะขาบเลยมุดเข้าไปในตัว ดิ้นพราดๆ อยู่พักหนึ่งก็ตาย"

"พวกนิติฯ คนอื่นๆ โดนหนูกัดจนแผลเต็มตัว ก็หนีไม่พ้นโดนแมลงเล่นงาน ตายเมื่อคืนเหมือนกัน"

เซียวชูเซี่ยรู้สึกสมเพชเวทนาแปลกๆ "เสี่ยวก่วนช่วยผู้ลี้ภัยไว้ตั้งเยอะ แต่ตอนเขาเกิดเรื่องเมื่อคืน กลับไม่มีใครช่วยเขาสักคน"

เจียงเฝ่ยไม่รู้สึกอะไร "ความเห็นแก่ตัวเป็นสันดานมนุษย์"

ชาติที่แล้ว เธอเข้าใจเรื่องนี้ดี

เซียวชูเซี่ยถอนหายใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเริ่มตรวจดูตะขาบและแมลงสาบที่คนเอามาแลก

ไม่ถูกตบจนเละเป็นโจ๊ก ก็ถูกสับเป็นชิ้นๆ ศพไม่สมบูรณ์สักตัว

บางคนเอาแมลงสาบกับตะขาบใส่รวมกันในขวดเดียว แมลงสาบโดนตะขาบกินเกลี้ยง

สรุปแล้ว เซียวชูเซี่ยรับแลกมาได้แค่ 3 ขวดปริมาณ 500 มล.

ไม่ต้องให้เซียวชูเซี่ยบอก เจียงเฝ่ยก็รู้ว่าไม่พอ

ของหายากอย่างยา ยิ่งมีเยอะยิ่งดี

คนที่แลกขนมปังไม่ได้ ถามเจียงเฝ่ยว่า "เรายังแลกได้อีกไหม?"

"พรุ่งนี้ฉันจะมาแจ้ง"

พูดจบ เจียงเฝ่ยกับเซียวชูเซี่ยก็เดินขึ้นตึก

"ฉันอยากตั้งจุดแลกของที่บันไดชั้น 21 เธอกลับห้องไปก่อน ฉันจะไปถามความเห็นยายสวีกับลูกบ้านอีกห้องหนึ่ง"

หลิงเจ้าหรุยพักอยู่ที่ชั้น 21

ตั้งจุดแลกของที่นี่ นอกจากจะช่วยปกป้องได้ทั้งสองชั้น ยังป้องกันไม่ให้ใครฉวยโอกาสเล่นตุกติก

เพราะลูกบ้านชั้น 20 เธอไม่คุ้นเคยสักคน เกิดโดนแทงข้างหลังจะยุ่ง

ถ้าชั้น 21 ไม่เห็นด้วย อย่างมากเธอก็ย้ายหลิงเจ้าหรุยขึ้นมาตั้งจุดแลกของที่ชั้น 22

หลังจากเซียวชูเซี่ยกลับไป เจียงเฝ่ยหยิบโจ๊กธัญพืชถุงหนึ่งกับผงไล่แมลงสองสามห่อ เคาะประตูห้อง 2102

จำเสียงเจียงเฝ่ยได้ คุณยายสวีถึงเปิดประตู

เจียงเฝ่ยบอกจุดประสงค์คร่าวๆ "ถึงตอนนั้นตรงบันไดคงจะวุ่นวายหน่อย ของพวกนี้ถือเป็นค่าชดเชยให้ยายสวีนะคะ"

คุณยายสวียิ้มอย่างใจดี "เกรงใจอะไรกันแม่หนู"

"ผงไล่แมลงยายรับไว้ ส่วนโจ๊กธัญพืชหนูเอากลับไปเถอะ ยายมีของกินไม่ขาด"

พูดถึงตรงนี้ คุณยายสวีก็ขมวดคิ้ว "แม่หนูเจียง ช่วยยายสักเรื่องได้ไหม?"