บทที่ 24 แฟนของเจียงเฝ่ยงั้นเหรอ?

เสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง ชายคนนั้นล้มลงกับพื้น

คนที่เหลือรีบหาที่กำบังอย่างลนลาน

"ทางทิศเหนือ! รีบยิงเร็ว! อ๊าก!"

ปัง ปัง ปัง! เสียงปืนดังระงมต่อเนื่อง

ฝีเท้าเจียงเฝ่ยชะงัก

โอกาสเก็บตกแบบนี้จะพลาดได้ไง!

รออย่างใจเย็นครู่หนึ่ง จนแน่ใจว่าคนข้างนอกตายกันหมดแล้ว เจียงเฝ่ยย่อตัวอ้อมไปหลังเสา เก็บอาวุธจากศพเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต

บังเอิญเหลือบไปเห็นรอยสักบนคอศพ

ลายดอกลิลลี่ ตรงกลางเป็นหัวกะโหลกที่มีเกสรดอกไม้งอกออกมาจากดวงตาและปาก ดูพิศวงและน่าสยดสยอง

เจียงเฝ่ยละสายตากลับมา ยังไม่ทันได้ไปเก็บอาวุธจากศพที่สอง จู่ๆ แสงไฟฉายก็ส่องเข้ามา

เจียงเฝ่ยรีบนั่งยองๆ อยู่กับที่นิ่งสนิท

ตูม——

เสียงของตกน้ำดังขึ้น

เดาว่าอีกฝ่ายคงโยนศพลงน้ำ เจียงเฝ่ยรู้สึกปวดใจนิดหน่อย

อาวุธหายไปแล้วอะ!

รู้ตัวว่าคงเก็บของดีไม่ได้แล้ว เจียงเฝ่ยค่อยๆ ลุกขึ้นย่องเบาๆ กะจะเลาะริมหน้าต่างหนีไป แต่หางตาเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนบนประตูกระจก

อีกฝ่ายสวมเสื้อแจ็คเก็ตกันลมสีเทาเงิน กำลังขนลังลงเรือยาง

ลู่ยู่?

เขามาที่นี่เพื่อปล้นโจร หรือว่า......

เจียงเฝ่ยนึกถึงบทสนทนาที่แอบได้ยินเมื่อครู่

คนพวกนั้นกำลังตามหา "งูหมึก" บางทีอาจจะหมายถึงเขาก็ได้?

รู้ซึ้งถึงสัจธรรมที่ว่า "ความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวได้" เจียงเฝ่ยไม่อยากเอาตัวไปจุ่มโคลน จึงออกจากห้างเล็กๆ ไปอย่างเงียบเชียบ

ในห้องหนึ่งที่บริษัทสื่อ

เจียงเฝ่ยเก็บเรือยาง ปิดหน้าต่างเรียบร้อย ตรวจสอบของที่ได้คืนนี้

นอกจากทองคำ ยังได้พวกหม้อไหจานชามกองใหญ่ ของตั้งโชว์สองสามชุด โต๊ะเก้าอี้ ปืนกลหนึ่งกระบอก กระสุน 300 นัด

พอกล้อมแกล้มถือว่าไม่เสียเที่ยว

เจียงเฝ่ยเดินออกจากห้อง เตรียมจะไปเปลี่ยนเวรกับเซียวชูเซี่ย

บังเอิญเจอลู่ยู่ที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก

ลููู่ยู่วางเสบียงสามลังลงกับพื้น พูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า "เมื่อกี้ผมเดินหาในบริษัทอีกรอบ เจออาหารที่เรามองข้ามไปนิดหน่อยครับ"

"ผมวางไว้ตรงนี้นะ ถ้าต้องการก็มาหยิบได้เลย"

เขาไม่คิดว่าพวก "หนู" จะมาอยู่แถวนี้ พอดีนอนไม่หลับ เลยจัดการซะราบคาบ

เจียงเฝ่ยตอบกลับไปคำเดียวว่า "อืม" ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกของลู่ยู่

ตราบใดที่ลู่ยู่ไม่สร้างปัญหาให้เธอ เธอก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้

—

วันรุ่งขึ้น

หลิงเจ้าหรุยฟื้นแล้ว สภาพจิตใจดีเยี่ยม

เซียวชูเซี่ยทำแผลที่น่องให้เขา "ช่วงนี้แผลห้ามโดนน้ำนะคะ ยาแก้อักเสบต้องกินต่อเนื่อง"

"ตรงที่ฉีดวัคซีนอาจจะเป็นไตแข็งๆ ไม่ต้องกังวลนะ อีกสักเดือนสองเดือนมันจะยุบไปเอง"

หลิงเจ้าหรุยซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ "ขอบคุณพวกคุณมากครับ......"

"ผู้มีพระคุณ คุณช่วยผมไว้อีกแล้ว ผมขอทราบชื่อคุณได้ไหมครับ?"

"เจียงเฝ่ย"

เจียงเฝ่ยพูดตรงไปตรงมา "ฉันช่วยคุณแบบมีเงื่อนไข กลับยวี่หลานย่วนไปกับฉัน สอนฉันปลูกผัก"

หลิงเจ้าหรุยงง "แค่นี้เหรอครับ?"

"ไม่อย่างนั้นคุณยังมีค่าอะไรอีกล่ะ?" เจียงผู้ไร้หัวใจมองหลิงเจ้าหรุยตั้งแต่หัวจรดเท้า พูดความจริงว่า:

"แบกหามก็ไม่ไหว ยกของก็ไม่ได้ ขาก็เจ็บ ดูจากสภาพคุณตอนนี้ ก็แค่ตัวถ่วง"

หลิงเจ้าหรุย: "......"

ผู้มีพระคุณช่างจี้ใจดำเก่งเหลือเกิน

จี้ทีไรโดนทุกดอก

เพื่อความสะดวกในการเดินของหลิงเจ้าหรุย เจียงเฝ่ยแกล้งทำเป็นเจอไม้เท้าเดินป่าในบริษัท เอามาให้เขาใช้ต่างไม้ค้ำ

ใกล้เที่ยง พวกเจียงเฝ่ยก็มาถึงยวี่หลานย่วน

ชั้น 11 อบอุ่นไปด้วยกลิ่นเนื้อหอมๆ

คนที่อาศัยอยู่ตามทางเดินกำลังกินหนูย่างกันอย่างเอร็ดอร่อย

มีคนเห็นเจียงเฝ่ยกลับมา ไม่เพียงขนเสบียงมาเพียบ ยังพาผู้ชายกลับมาด้วยคนหนึ่ง กระซิบกระซาบกันว่า:

"ผู้ชายข้างกายเจียงเฝ่ยนั่นใครน่ะ? ดูอายุน้อย หน้าตาก็ดี คงไม่ใช่แฟนหล่อนหรอกนะ?"

"อิจฉาชะมัด หาเสบียงพวกนั้นมาได้"

"ฉันนึกว่านังบ้าเจียงหายไปวันหนึ่งจะตายอยู่ข้างนอกแล้วซะอีก ดีใจเก้อเลย"

เจียงเฝ่ยเหลือบตามองไป

ทุกคนหุบปากเงียบกริบทันที รีบเอามือปิดปาก

เกือบลืมไป คนปากเสียคนล่าสุด โดนนังบ้าเจียงตัดลิ้นขาดไปแล้ว!

เนื่องจากให้หลิงเจ้าหรุยอยู่กับเซียวชูเซี่ยคงไม่สะดวก เจียงเฝ่ยเลยย้ายสัมภาระของยัยหนูช่างจ้อไปไว้ที่ห้อง 2201

จากนั้นก็ให้กุญแจห้อง 2103 กับหลิงเจ้าหรุย รวมถึงเสบียงที่เขาหาได้จากบริษัทสื่อ

"ต่อไปคุณพักที่นี่ รอให้อาการดีขึ้นแล้วค่อยสอนฉันปลูกผัก"

"ในลังนี้มีไฟฉาย เม็ดฟู่ทำน้ำสะอาด แล้วก็ของใช้จำเป็นง่ายๆ ถ้าจะใช้น้ำ ก็เอาถังไปตักข้างล่างเอง"

เธอไม่มีทางดูแลหลิงเจ้าหรุยเหมือนพี่เลี้ยงเด็กหรอกนะ

ยิ่งเขาใช้ไม้เท้าเดินเองได้แล้วด้วย

ตุบ หลิงเจ้าหรุยคุกเข่าลงกับพื้น "ขอบคุณครับเจียงเฝ่ย"

"คุณช่วยชีวิตผมไว้ ต่อไปนี้ผมเป็นคนของคุณ"

"คุณให้ไปซ้าย ผมจะไม่ไปขวาเด็ดขาด"

"ลุกขึ้นเถอะ" เจียงเฝ่ยไม่ได้เชื่อคำพูดของหลิงเจ้าหรุย

ทุกสิ่งบนโลกล้วนเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

เธอไม่เชื่อคำสาบานปากเปล่า

แกร๊ก——ประตูห้อง 2102 ข้างๆ เปิดออก

แน่ใจว่าไม่มีคนข้างล่างอยู่ คุณยายสวีถึงเดินออกมา "แม่หนูเจียง ในที่สุดก็กลับมาแล้ว"

"เมื่อวานเสี่ยวก่วนพานิติบุคคลพวกนั้น ขึ้นมาทุบประตูที่หนูติดไว้ตรงบันได แต่พวกเขาไม่มีเครื่องมือ ทุบไม่ออก เลยเดินด่ากลับไป บอกว่าจะไปหาคนสะเดาะกุญแจเป็น"

"ช่วงนี้พวกหนูระวังตัวหน่อยนะ เสี่ยวก่วนกับนิติฯ ปล้นลูกบ้านชั้น 14 ไปสามรายแล้ว"

"ไม่แค่ยึดบ้านคนอื่น ยังฆ่าคนตายด้วย"

คุณยายสวีถอนหายใจ "ยายเคยคุยกับสามครอบครัวชั้น 14 บางทียายซื้อของเยอะถือไม่ไหว พวกเขาก็มาช่วย น่าสงสารจริงเชียว"

อารมณ์โกรธของเซียวชูเซี่ยพุ่งปรี๊ด "ไอ้พวกสารเลว ลอบกัดลับหลังเหรอเนี่ย!"

"ฉันจะไปจัดการพวกมันเดี๋ยวนี้แหละ!"

"อย่าใจร้อน" เจียงเฝ่ยดึงเซียวชูเซี่ยไว้ ถือโอกาสให้ขนมปังคุณยายสวีถุงหนึ่ง:

"ขอบคุณค่ะยายสวี"

คุณยายสวีไม่รับ "ยายบอกเพราะกลัวพวกหนูมีอันตราย ไม่ได้หวังอะไร"

"เอาล่ะ รีบขึ้นไปดูประตูเถอะ"

เห็นคุณยายสวีปฏิเสธ เจียงเฝ่ยเลยไม่ตื๊อ จดจำน้ำใจนี้ไว้

กำชับหลิงเจ้าหรุยให้ล็อกประตูดีๆ แล้วเดินขึ้นไปข้างบน

บนประตูไฟฟ้ามีรอยขีดข่วนลึกตื้นไม่เท่ากัน ผนังข้างๆ ก็มีรอยบุบตื้นๆ หลายจุด

เซียวชูเซี่ยหัวเราะด้วยความโมโห "พวกเสี่ยวก่วนพังประตูไม่ได้ เลยคิดจะเจาะผนังเข้าไป ไม่ดูเลยว่าผนังยวี่หลานย่วนหนาแค่ไหน นึกว่าตัวเองเป็นหนูจริงๆ หรือไง ทั้งขี้ขโมยทั้งเจาะรูเก่ง"

เจียงเฝ่ยส่งเป้ให้เซียวชูเซี่ย "พวกเธอกลับเข้าไปก่อน ฉันจะลงไปข้างล่างหน่อย"

เข้าใจความหมายทันที ลู่ยู่ถามว่า "ให้ช่วยไหม?"

"ไม่"

เก็บขยะ เธอคนเดียวก็พอแล้ว

—

ชั้น 14 ห้อง 1401

กองไฟลุกโชนกลางห้องนั่งเล่น

เสี่ยวก่วนกับพวกนิตินั่งล้อมวง แทะเนื้อหนูในมือของใครของมัน

"พวกนายสังเกตไหม ตั้งแต่เมื่อคืน หนูเริ่มน้อยลงนะ?"

"คงโดนไฟไล่ไปมั้ง หนูตัวนี้ไม่ค่อยมีเนื้อเลย เสี่ยวก่วนเอาของนายมาให้ฉัน"

ผู้ชายคนนั้นแย่งเนื้อจากมือเสี่ยวก่วนไปดื้อๆ

ชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว เสี่ยวก่วนได้แต่เลียนิ้วที่มีน้ำมันติดอยู่

ทุกคนต่างก็หิว

เขาได้กินนิดหน่อยก็พอแล้ว

แครก——!

ประตูห้อง 1401 ที่ปิดสนิทปริแตกเป็นรอยแยก เผยให้เห็นคมขวานวาววับรำไร

เสียงน่าขนลุกดังขึ้นอีกครั้ง

ประตูถูกถีบเปิดออก

เจียงเฝ่ยถือขวานด้วยมือข้างเดียว เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า

"เมื่อวาน ใครขึ้นไปชั้น 22 บ้าง?"