บทที่ 16 ขอบคุณ ไม่เอาเป็ดแล้วนะ

เจียงเฝ่ยกดเสียงต่ำลง "ฉันมีห้องว่างอยู่ห้องหนึ่งข้างบน เธอจะย้ายขึ้นมาอยู่ไหม?"

"ตรงบันไดชั้น 22 ติดประตูไฟฟ้าไว้ ไม่เพียงปลอดภัย ในบ้านก็ใช้ไฟฟ้าได้ด้วย"

เจียงเฝ่ยจ้องมองปฏิกิริยาของเซียวชูเซี่ยเขม็ง

เซียวชูเซี่ยแปลกใจก่อน แล้วก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง พูดเสียงเบาว่า "พี่สาวคะ เรื่องนี้พี่ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ"

"ตอนนี้ยวี่หลานย่วนไฟดับ แถมยังรับผู้ลี้ภัยไว้ตั้งเยอะ ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้ จะต้องคิดว่าที่นั่นมีเสบียงเยอะแน่ๆ แล้วทำเรื่องรุนแรงขึ้นมา"

"ฉันไม่ย้ายขึ้นไปหรอกค่ะ เผื่อพ่อแม่กลับมาหาฉัน เห็นฉันไม่อยู่บ้านจะพาลเป็นห่วงเอา"

เธอก็ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้พี่สาวด้วย

ตั้งแต่ต้นจนจบ เซียวชูเซี่ยไม่แสดงความโลภออกมาเลย

เจียงเฝ่ยผ่อนคลายลง "งั้นฉันเปลี่ยนประตูให้เธอแล้วกัน"

"ประตูไฟฟ้าหนาและหนักกว่าประตูธรรมดา ต่อให้ไม่ปล่อยไฟ ก็ปลอดภัยกว่าประตูของเธอตอนนี้"

เจียงเฝ่ยไม่ได้คิดจะให้เครื่องปั่นไฟกับเซียวชูเซี่ย

ทรัพย์สินไม่ควรเปิดเผย อีกสองห้องในชั้น 21 เป็นคนหรือผีก็ยังไม่รู้ ถ้าชักนำปัญหามาให้เซียวชูเซี่ยคงไม่ดี

คนอื่นดีกับเธอ เธอก็ต้องดีกับคนอื่น เจียงเฝ่ยแยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจนเสมอ

ครั้งนี้เซียวชูเซี่ยไม่ปฏิเสธ ช่วยเจียงเฝ่ยขนประตูไฟฟ้าลงมาเปลี่ยน

ตอนที่เจียงเฝ่ยจะกลับ เซียวชูเซี่ยเรียกให้รอเดี๋ยว แล้วหยิบถุงช้อปปิ้งแบรนด์หรูออกมาจากห้องใบหนึ่ง:

"นี่เป็นกระโปรงตัวใหม่ที่ฉันซื้อก่อนพายุเข้า ฉันว่าเหมาะกับพี่สาวมากเลยค่ะ"

"พี่หน้าตาสวยขนาดนี้ ไม่ควรใส่แต่ชุดกีฬาบรอคๆ ทุกวัน รอให้น้ำท่วมจบ พี่ก็ใส่ชุดนี้ได้แล้ว ถึงตอนนั้นเราไปเดินห้างด้วยกัน พี่เป็นคนเลือก ฉันเป็นคนรูดบัตรเอง"

แววตาเซียวชูเซี่ยเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เจียงเฝ่ยไม่ทำลายจินตนาการของเธอ จึงพยักหน้า

หางตาเหลือบไปเห็นราคาบนป้ายกระโปรง เจียงเฝ่ยนึกว่าตาฝาด เลยดูอีกรอบ "......99,999?"

"ถูกมากใช่ไหมคะ?" เซียวชูเซี่ยทำหน้าภูมิใจ:

"วันที่ฉันซื้อมีโปรโมชั่นพอดี ถูกลงไปตั้งหลายร้อยแน่ะ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะฉันใช้เงินในบัตรหมดแล้ว คงซื้ออีกหกสีที่เหลือของรุ่นนี้มาด้วยแล้ว"

เจียงเฝ่ยเข้าใจแล้ว เซียวชูเซี่ยเป็นเศรษฐีนีตัวน้อยนี่เอง

"ที่ห้องฉันชาร์จมือถือได้ เธอจะติดต่อพ่อแม่ไหม?"

"เอาค่ะ!" เซียวชูเซี่ยตื่นเต้นเดินตามเจียงเฝ่ยขึ้นข้างบน

มือถือเป็นระบบชาร์จไว

ชาร์จแป๊บเดียว ก็เปิดเครื่องได้

เซียวชูเซี่ยรีบโทรหาพ่อแม่ทันที แต่ไม่มีคนรับสาย

ลองอยู่หลายครั้งก็เป็นแบบเดิม เซียวชูเซี่ยทำได้เพียงส่งข้อความทิ้งไว้:

"พ่อแม่ฉันอยู่ต่างประเทศ พวกท่านคงไม่เจออันตรายหรอกมั้งคะ"

เจียงเฝ่ยลังเลครู่หนึ่ง เอ่ยปากอย่างอ้อมค้อม "บางทีภัยพิบัติครั้งนี้ อาจจะเกิดขึ้นทั่วโลก"

ต่อให้เธอไม่พูดตอนนี้ อีกไม่นานเซียวชูเซี่ยก็ต้องเข้าใจเรื่องนี้อยู่ดี

หน้าเซียวชูเซี่ยซีดลงเล็กน้อย ฝืนยิ้มออกมาแล้วเปลี่ยนเรื่อง "ฉันขอกลับไปพักผ่อนก่อน มือถือฝากชาร์จไว้ที่นี่ได้ไหมคะ?"

"อืม ถ้ามีโทรศัพท์หรือข้อความมา ฉันจะลงไปบอก"

หลังจากเซียวชูเซี่ยกลับไป เจียงเฝ่ยวางมือถือของเธอไว้ข้างหมอน เผื่อหลับไปแล้วจะไม่ได้ยิน

วุ่นวายมาทั้งคืน ในที่สุดก็ได้พักผ่อนสักที

—

ฝนตกปรอยๆ ต่อเนื่องกันสองวัน

เจียงเฝ่ยคืนมือถือที่ชาร์จเต็มแล้วให้เซียวชูเซี่ยไปนานแล้ว แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราวของพ่อแม่เธอ

เซียวชูเซี่ยดูกลัดกลุ้มไม่สดใส

ไม่รู้จะปลอบยังไง เจียงเฝ่ยเลยแอบทิ้งลูกอมรสผลไม้จากซูเปอร์มาร์เก็ตให้เธอหลายถุงแล้วจากไป

หวังขาเป๋ส่งข้อความมาแล้ว นัดเจอกันวันนี้ตอนเที่ยงตรง

เจียงเฝ่ยสวมเสื้อกันฝนเรียบร้อย ถือเรือยางลงไปข้างล่าง

ผู้ลี้ภัยที่เคยเบียดเสียดกันตรงบันได ย้ายไปอยู่ตามทางเดินของชั้นต่างๆ หมดแล้ว

ไม่เห็นเงาของพวกหลี่เยี่ยนผิง ไม่รู้ว่าจากไปแล้ว หรือไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน

มีผู้ลี้ภัยเห็นเจียงเฝ่ย แม้จะอยากตามออกไปด้วย แต่พอนึกถึงสภาพอนาถของเจียงจื่อหมิง ก็ล้มเลิกความคิดไป

มีชีวิตอยู่ก็ดีถมไปแล้ว

ไม่จำเป็นต้องรนหาที่ตาย

เจียงเฝ่ยสูบลมเรือยาง พายออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกของชั้น 4

สิบกว่านาทีต่อมา

ในสวนสาธารณะที่ไม่ไกลจากยวี่หลานย่วนนัก เจียงเฝ่ยพบหวังขาเป๋นั่งอยู่บนเรือบอร์ดยาง

สงสัยช่วงนี้ชีวิตคงลำบาก ขอบตาหวังขาเป๋ดำคล้ำ บวกกับผอมจนหนังหุ้มกระดูก แถมยังใส่ชุดกันฝนสีดำ ดูเหมือนผีทวงวิญญาณไม่มีผิด

ข้างกายเขามีเรือบอร์ดยางจอดอยู่หลายลำ มีลูกน้องถืออาวุธนั่งอยู่ เพื่อกันไม่ให้ใครหน้ามืดมาแย่งของ

เจียงเฝ่ยบังคับเรือยางเข้าไปเทียบ

"ลูกพี่ นี่คือทองคำ 10 กิโลที่ผมรับปากจะให้ครับ"

หวังขาเป๋ส่งสัญญาณให้ลูกน้องด้านหลัง ยกกล่องวางบนเรือยางของเจียงเฝ่ย ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นเดียว "ผมมีข้อเสนอธุรกิจ ไม่ทราบว่าลูกพี่สนใจไหมครับ?"

"ผมมีโรงงานแห่งหนึ่งทางเขตภูเขาฝั่งตะวันออก ข้างในมีสต็อกของเยอะมาก พวกแผงโซลาร์เซลล์ ดีเซล ผ้านวม เสบียงอาหาร ของจิปาถะต่างๆ ที่กวาดมาจากตลาดค้าส่งเมื่อก่อน แต่ตอนนี้โดนคนยึดไป"

"พวกมันวางแผนจะย้ายของพวกนั้นวันนี้ ผมไม่รู้แน่ชัดว่าพวกมันมีกี่คน เลยไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือ"

"ผมต้องการคนที่จะแฝงตัวเข้าไปในโรงงานเงียบๆ ช่วยสืบดูสถานการณ์ ลูกพี่มาร่วมมือกับผมได้ไหมครับ?"

"พองานสำเร็จ ลูกพี่เลือกของได้เลย 10 ลังใหญ่ แล้วผมจะรับผิดชอบไปส่งลูกพี่ถึงบ้านอย่างปลอดภัย"

ลูกพี่เคยจัดการลูกน้องเขาจนสลบเหมือดตั้งเยอะโดยไม่มีใครรู้ตัว ก็พิสูจน์ฝีมือได้แล้วว่าเก่งแค่ไหน

เจียงเฝ่ยตกลง

ใครจะไปรังเกียจที่มีเสบียงเยอะกันล่ะ

"พวกแกนำทางไปข้างหน้า ฉันจะตามไปข้างหลัง"

"จัดไปครับ" หวังขาเป๋สตาร์ตเรือบอร์ดยาง ขับมุ่งหน้าไปไกล

เจียงเฝ่ยพายเรือยางตามไปรั้งท้ายสุด เก็บทองคำในกล่องเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต

ระบบ: [ติ๊ง——ตรวจพบทองคำ: 10,000 กรัม]

[ติ๊ง——ยินดีด้วยโฮสต์ปลดล็อกโซนที่ 1 ของชั้น 2 [หมวดของสด——โซนเนื้อสัตว์] สำเร็จ การปลดล็อกโซนที่ 2 ต้องใช้ทองคำ 32,000 กรัม]

[ทองคำที่มีในปัจจุบัน: 1,000 กรัม]

[รางวัลแถมพิเศษ: วงล้อเสี่ยงโชค 1 ครั้ง ขอถามโฮสต์ว่าต้องการใช้หรือไม่?]

ขอบคุณ ไม่เอาเป็ดแล้วนะ

ตอนนี้ไม่สะดวกเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต เจียงเฝ่ยทำได้เพียงใช้ความคิดตรวจสอบ

หมอกขาวบนชั้นสองจางหายไปหนึ่งในห้า เผยให้เห็นตู้แช่เย็นยาวเหยียดสิบตู้

ข้างในบรรจุเนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแพะ เนื้อไก่ เนื้อห่าน เนื้อกระต่าย เนื้อลา เนื้อกวาง และเนื้อสดอื่นๆ

เนื้อแต่ละชนิดยังแบ่งออกเป็นสายพันธุ์ต่างๆ อีก

อย่างตู้แช่เนื้อวัว ก็มีทั้งเนื้อวัวเหลือง เนื้อจามรี เนื้อวัวทาร์ เนื้อวัวแองกัส เนื้อวากิว เป็นต้น

มีครบทุกส่วน

ชาตินี้เธอไม่ต้องกลัวขาดแคลนเนื้อกินแล้ว!

เจียงเฝ่ยระงับความตื่นเต้นในใจ ยอมบอกระบบไปว่า "ใช้วงล้อเสี่ยงโชค"

ต่อให้มาอีกสักตัว ก็ทำลายอารมณ์ดีของเธอไม่ได้หรอก!

หลังจากเสียงดนตรีประหลาดจบลง

[ติ๊ง——คนเรามีวาสนาต่างกัน ขอโฮสต์อย่าเสียใจ ได้รับ "ฝ่ามือ 88"]

เจียงเฝ่ย: "?"

อะไรวะนั่น???