บทที่ 17 เพื่อนแบบนี้ไม่มียังดีกว่า!

เจียงเฝ่ยมองสติ๊กเกอร์ฝ่ามือ 88 ที่ระบบแจกให้อย่างงงๆ

เป็นสติ๊กเกอร์รูปวงกลมพิมพ์ลายฝ่ามือ

ระบบ: [คำอธิบายการใช้งาน: โฮสต์สามารถแปะ "ฝ่ามือ 88" ลงบนตัวคนอื่น เพื่อควบคุมให้คนคนนั้นตบหน้าเป้าหมายที่กำหนด จนกว่าจะครบ 88 ที]

[คำใบ้เล็กๆ: กรุณาอย่าแปะใส่ตัวเอง ไม่งั้นเมื่อยมือแย่เลยนะจ๊ะ~]

ของดีนี่หว่า!

เจียงเฝ่ยมีเป้าหมายในใจแล้วด้วย

เก็บฝ่ามือ 88 เสร็จ เจียงเฝ่ยใช้ก้อนหินจากโกดังซูเปอร์มาร์เก็ตใส่เข้าไปในกล่องจนเต็ม

ป้องกันไม่ให้ใครรู้ว่าทองคำข้างในหายไปเพราะน้ำหนักเปลี่ยน

เกือบสองชั่วโมง เจียงเฝ่ยและพวกก็มาถึงเขตตงซาน

มองออกไปเห็นเทือกเขาสลับซับซ้อนสุดลูกหูลูกตา

ตอนแรกหลินเฉิงวางแผนจะทำที่นี่เป็นเขตอุตสาหกรรม แต่ก่อสร้างไปได้ครึ่งหนึ่งก็เกิดดินถล่ม โครงการจึงถูกพับไป ทำให้โรงงานที่สร้างเสร็จแล้วถูกทิ้งร้าง

เบื้องบนไม่อยากให้ของค้างสต็อก เลยหาคนมาเหมาซื้อไปทั้งหมด

คนที่ซื้อไปส่วนใหญ่ก็เอาไปทำโกดังเก็บของ

หวังขาเป๋จอดเรือบอร์ดยางที่ตีนเขาแห่งหนึ่ง

บนฝั่งมีคนยืนรออยู่หลายคน รวมลูกน้องหวังขาเป๋ด้วยก็ราวๆ 20 คน

หัวหน้ากลุ่มเป็นชายร่างบึกบึนหน้าบาก พอเห็นเจียงเฝ่ยตามหลังหวังขาเป๋มา ก็หัวเราะเยาะ:

"เฒ่าหวัง สันดานหมาแก้ไม่หายจริงๆ ออกไปข้างนอกทียังอุตส่าห์ลักพาตัวสาวสวยกลับมาด้วย"

หวังขาเป๋ไม่พอใจ "พูดบ้าอะไร? นี่ลูกพี่กู คุณเจียง เจียงเฝ่ย"

"นี่เหรอผู้ช่วยที่มึงบอก?"

หน้าบากกวาดตามองเจียงเฝ่ยที่เพิ่งขึ้นฝั่งอย่างดูแคลน "ผอมแห้งอย่างกะไม้เสียบผี กูไม่เชื่อหรอกว่าหล่อนจะอัดคนสิบคนได้?"

เจียงเฝ่ยไม่อยากเสวนากับหน้าบาก แต่พอผูกเรือยางเสร็จ อีกฝ่ายก็ขยับเข้ามาใกล้ พูดจาแทะโลม

"นอกจากหน้าตานี่ กูดูไม่ออกจริงๆ ว่าหล่อนมีดีตรงไหน"

"ผู้หญิงก็ควรจะอยู่บ้านเฉยๆ มาอยู่กับพี่ดีกว่าไหม ลีลาบนเตียงพี่......"

ผัวะ!

เจียงเฝ่ยชกเสยปลายคางหน้าบาก

หน้าบากเซถลาเพราะไม่ทันระวัง แววตาเปลี่ยนเป็นอำมหิต "นังนี่แรงเยอะใช้ได้!"

"กูขอดูหน่อยซิว่ามึงเก่งแค่ไหน!"

หน้าบากมีวิทยายุทธ์ กระโจนเข้าใส่ ล็อคไหล่เจียงเฝ่ยแล้วเหวี่ยงออกไป

เจียงเฝ่ยจัดระเบียบร่างกายกลางอากาศ ลงสู่พื้นอย่างมั่นคง

เห็นหน้าบากพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เจียงเฝ่ยคว้าแขนเขาไว้ยังไม่ทันได้ทำอะไร

หน้าบากสะบัดหลุด แล้วศอกกลับใส่เธอ

เจียงเฝ่ยเอี้ยวตัวหลบทันควัน อ้อมไปด้านหลังหน้าบากอย่างคล่องแคล่ว แล้วเตะผ่าหมาก

"อ๊าก!" หน้าบากตัวงอด้วยความจุก มีดเล่มหนึ่งจ่อที่คอหอย

"ไม่อยากตายก็หัดพูดจาให้มันดีๆ หน่อย"

หน้าบากไม่ยอมรับ "มึงใช้วิธีสกปรกชนะกู มันไม่ยุติธรรม! ขี้โกง!"

มีใครเขาเตะไข่กันวะ?!

ทันใดนั้นคอหน้าบากก็รู้สึกเย็นวาบ

เจียงเฝ่ยดึงมีดกลับ

คมมีดบาดผิวหนังเขาจนเลือดซึมเป็นทางยาว

"ฆ่าคนได้ก็พอแล้ว"

หน้าบากสะอึก ต้องยอมรับว่าเมื่อกี้เจียงเฝ่ยสามารถปาดคอเขาได้ง่ายๆ

"เออ กูแพ้!"

หวังขาเป๋ที่ลุ้นตัวโก่งอยู่ข้างๆ ถอนหายใจโล่งอก

หลายปีมานี้ เขามีแค่หน้าบากคนเดียวที่เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย

กลัวจริงๆ ว่าเจียงเฝ่ยจะหงุดหงิดแล้วฆ่าหน้าบากทิ้ง

หวังขาเป๋โยนทิชชู่ให้หน้าบาก "เช็ดเลือดซะ สมน้ำหน้าปากดี โดนสั่งสอนเลยเห็นไหม?"

หน้าบากไม่พูดอะไร แค่นเสียงเฮอะสะบัดหน้าหนี

หวังขาเป๋กางแผนที่โรงงานลงบนพื้น "ลูกพี่ โรงงานนี้มีทางออกทั้งหมด 4 ทาง"

"คนของผมเคยเข้าไปสืบดูรอบหนึ่งแล้ว ทุกทางออกมีคนของแก๊งเจิ้นหู่เฝ้าอยู่ พวกมันมีปืนทุกคน"

"ทางออกทิศตะวันตกคนน้อยสุด ประมาณสองสามคน"

"ลูกพี่ลอบเข้าไปเงียบๆ ถ้าคนน้อยก็ยิงปืนส่งสัญญาณ ผมกับหน้าบากจะพาคนบุกเข้าไป"

"ถ้าคนเยอะ ลูกพี่ก็กลับมา อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น ผมค่อยหาวิธีหาคนมาช่วยเพิ่ม"

พูดจบ หวังขาเป๋ก็ส่งปืนพกให้เจียงเฝ่ย กำชับว่า "แก๊งเจิ้นหู่ลงมือโหดเหี้ยมไม่ไว้หน้าใคร ลูกพี่ต้องระวังตัวนะ"

"ไอ้พวกเวรนี่ เมื่อก่อนก็แย่งลูกค้าผม ตอนนี้ผมเลิกเป็นพ่อค้าคนกลางแล้ว ก็ยังไม่ปล่อยผมไปอีก" หวังขาเป๋อดด่าไม่ได้

เจียงเฝ่ยเก็บปืน เริ่มลงมือ

พอหวังขาเป๋กับหน้าบากพาคนไปซุ่ม เจียงเฝ่ยก็ไปที่ประตูทิศตะวันตกของโรงงานร้าง แอบอยู่บนต้นไม้สังเกตการณ์

ประตูใหญ่โรงงานเปิดอยู่ มีรถบรรทุกจอดอยู่ 5 คัน

ตู้บรรทุกสินค้าเปิดออก เผยให้เห็นลังสินค้าขนาดใหญ่บรรจุอยู่เต็ม

คนสะพายปืนกำลังขนย้ายลัง ใส่รถคันสุดท้าย รวมแล้วมี 4 คน

ข่าวของหวังขาเป๋ผิดพลาดแฮะ

อาศัยจังหวะที่พวกนั้นกำลังยุ่ง เจียงเฝ่ยรีบลงจากต้นไม้ วิ่งเข้าไปในตู้รถคันสุดท้าย สุ่มเลือกลังสินค้าหลายลังเก็บเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ต

ลังเยอะขนาดนี้ หายไปนิดหน่อยคงไม่ถูกจับได้หรอก

ค่อยกลับไปดูทีหลังว่าข้างในมีอะไร

เจียงเฝ่ยใช้วิธีนี้ขโมยของจากตู้รถสามคัน แล้วปีนหน้าต่างเข้าไปซ่อนตัวที่เบาะหลังรถคันสุดท้าย

เบาะหลังปกติเป็นที่นอนคนขับรถ พอจะซ่อนคนได้หนึ่งคน

ตอนนั้นเอง คนของแก๊งเจิ้นหู่ขนของเสร็จ ปิดประตูตู้รถ

"พี่สามสั่งให้ขับรถขนเสบียงพวกนี้ลงไปตีนเขา แล้วใช้เรือบอร์ดยางขนกลับแก๊งเจิ้นหู่เลย"

"ไม่รอพี่น้องคนอื่นเหรอ?"

"ชั้นสองยังมีเสบียงอีกเกินครึ่ง ส่งล็อตนี้เสร็จค่อยกลับมาขนต่อ"

หลายคนทยอยขึ้นรถ

รถคันสุดท้าย พอผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมานั่ง จู่ๆ ก็ถูกปิดปากจากด้านหลัง

เจียงเฝ่ยปาดคออีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ปีนออกหน้าต่าง ไปรถคันต่อไป

เสียงฝนตกกลบเสียงร้องอู้อี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

พอเห็นรถคันหลังๆ ไม่ออกตัว คนขับรถคันแรกขมวดคิ้ว ยื่นหัวออกมาตะโกน:

"พวกมึงทำห่าอะไรกันอยู่?!"

"ถอยรถไง!"

เสียงคนขับรถขาดห้วงไป

มีดเล่มหนึ่งแทงทะลุหัวใจจากด้านหลัง

เด็กสาวที่ปีนขึ้นรถมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แทงซ้ำอีกมีดอย่างเลือดเย็น ให้คนขับตายคาที่

จัดการไป 4 คนรวด เจียงเฝ่ยลอบเข้าโรงงานอย่างราบรื่น เจอพวกที่อยู่ตามลำพังก็ฆ่าทิ้งเงียบๆ พร้อมกับสืบสถานการณ์ไปด้วย

ชั้นหนึ่งเหลือคนอีก 15 คน

นึกถึงบทสนทนาที่แอบได้ยินเมื่อครู่ เจียงเฝ่ยค่อยๆ ปีนขึ้นชั้นสอง เจอเสบียงที่กองไว้ที่นี่

ไม่สนว่าในลังมีอะไร เก็บเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ตให้หมด

"อย่าเข้ามานะ!"

เสียงตะโกนดังขัดจังหวะการกอบโกยของเจียงเฝ่ย

เธอหยิบมีด ย่องเข้าไปใกล้ห้องที่อยู่ไกลออกไป

ประตูห้องปิดไม่สนิท เจียงเฝ่ยมองผ่านช่องประตู เห็นสถานการณ์ข้างใน

ชายหญิงคู่หนึ่งถูกมัดเชือก เนื้อตัวมอมแมม แถมโดนชั้นวางของบัง ทำให้เห็นหน้าไม่ชัด

ชายหัวล้านสะพายปืน กำลังปลดเข็มขัดด้วยท่าทางหื่นกาม "ร้องทำไม! กูไม่สนใจผู้หญิงหรอกเว้ย!"

"ไอ้หนุ่มนี่หน้าตาใช้ได้ คงยังซิงอยู่สินะ"

"วันนี้ป๋าจะช่วยเปิดซิงให้เอง!"

หัวล้านกระชากคอเสื้อชายหนุ่ม บังคับให้หมอบลงกับพื้น ถอดเสื้อผ้า

"ออกไป! อย่ามาแตะตัวกู! ออกไป!"

อู๋เสี่ยวเวย?!

เจียงเฝ่ยชักปืนพุ่งเข้าไปในห้องทันที ยิงหัวล้านตายคาที่

ตามมาด้วยเสียงปืนดังสนั่นที่ชั้นล่าง เสียงตะโกนของหน้าบากดังแว่วมา:

"ตายซะให้หมด!!!"

คนของหวังขาเป๋นั่นเอง

เจียงเฝ่ยไม่ได้ลงไปช่วย ผลักศพหัวล้านออกไป พยุงอู๋เสี่ยวเวยขึ้นมา

"อย่ามาแตะตัวกู! ไสหัวไป!"

"ฉันเอง เจียงเฝ่ย"

อู๋เสี่ยวเวยชะงัก พอเห็นหน้าคนตรงหน้าชัดเจน ก็ร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น "คุณเจียง......"

"ผมนึกว่าจะโดนมัน......" อู๋เสี่ยวเวยสะอื้นจนพูดต่อไม่ไหว

ชั้นสองไม่มีคนของแก๊งเจิ้นหู่แล้ว เจียงเฝ่ยหาน้ำกับบิสกิตอัดแท่งจากลังเสบียงข้างนอกมาให้อู๋เสี่ยวเวยกับผู้หญิงคนนั้น พร้อมกับแก้เชือกให้

ทั้งสองคนคงได้กินอะไรมาบ้างแล้ว เลยแค่ดื่มน้ำนิดหน่อย

เสียงปืนชั้นล่างเงียบลงแล้ว

หวังขาเป๋พาคนขึ้นมา "ลูกพี่ เมื่อกี้ผมหาลูกพี่ทั่วชั้นล่างเลย ลูกพี่มาอยู่นี่เองเหรอ?"

"พวกเขาคือ?"

เจียงเฝ่ย: "คนรู้จักเก่าน่ะ"

อู๋เสี่ยวเวยจู่ๆ ก็คุกเข่าต่อหน้าเจียงเฝ่ย "คุณเจียง! ผมขอร้องล่ะช่วยผมด้วย!"

"วันที่หลินเฉิงน้ำท่วม ผมกับพี่ชายจะไปรับพ่อที่โรงพยาบาลที่สอง แต่โดนคนแย่งเรือยางกลางทาง ผมพลัดหลงกับพี่ชาย ถูกน้ำพัดมาถึงเขตตงซาน"

"แต่มือถือแบตหมด น้ำก็ท่วมสูงขึ้นเรื่อยๆ ผมเลยติดอยู่ที่นี่"

"ขอร้องล่ะครับช่วยผมตามหาพวกเขาหน่อย ให้ผมเป็นวัวเป็นม้าก็ยอม"

เจียงเฝ่ยตอบปฏิเสธทันควัน "ขอโทษด้วย ฉันช่วยคุณไม่ได้"

หลินเฉิงกว้างขนาดนั้น อย่าว่าแต่โอกาสเจอจะริบหรี่เลย เกิดเธอเจออันตรายที่คาดไม่ถึงขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?

เห็นเจียงเฝ่ยปฏิเสธ อู๋เสี่ยวเวยก็ไม่เซ้าซี้ ก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง

ท่าทางร้องไห้เงียบๆ นั้น ทำให้หน้าบากรู้สึกสงสาร

มีกี่คนที่ต้องพลัดพรากจากครอบครัวเพราะน้ำท่วมครั้งนี้?

น้องสาวของเขาป่านนี้ก็ยังไม่รู้ชะตากรรม

หน้าบากตบไหล่อู๋เสี่ยวเวย "เป็นลูกผู้ชายร้องไห้ทำห่าอะไร"

"พอดีพวกเราคนไม่พอ นายมาร่วมกลุ่มกับเราไหม เฒ่าหวังกับฉันลูกน้องเยอะ ออกไปข้างนอกบ่อย ไม่แน่อาจจะเจอพี่ชายกับพ่อนายก็ได้"

อู๋เสี่ยวเวยเงยหน้าขึ้นอย่างดีใจ "ผมตกลงครับ!"

ขอแค่หาพี่ชายกับพ่อเจอ ให้ตายเขาก็ยอม!

"เอานี่ปืน ไปช่วยพี่น้องขนของข้างนอก"

อู๋เสี่ยวเวยสะพายปืนที่หน้าบากยึดมาได้อย่างเก้ๆ กังๆ โค้งคำนับเจียงเฝ่ย:

"คุณเจียง ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมเมื่อกี้ครับ! ผมติดหนี้ชีวิตคุณครั้งหนึ่ง!"

พูดจบ อู๋เสี่ยวเวยก็วิ่งออกไป

ผู้หญิงที่อยู่ตรงนั้นพูดขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ "พวกคุณรับฉันไว้ด้วยได้ไหมคะ?"

"ฉันซักผ้าทำกับข้าวเป็น เมื่อก่อนเคยเป็นแม่บ้าน ทำงานคล่องแคล่วมาก"

"ถ้าพวกคุณต้องการ ฉันอุ่นเตียงให้ก็ได้......"

เพื่อมีชีวิตรอด เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรี

หน้าบากเข้าใจความหมายของผู้หญิงคนนั้น "ลงไปรอข้างล่างเถอะ"

ผู้หญิงพยักหน้าทำตาม เจียงเฝ่ยไม่ได้ห้าม

นี่เป็นทางเลือกของเธอ เจียงเฝ่ยไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย

ลูกน้องข้างนอกเช็กของเสร็จ ก็เอาใบรายการเข้ามาให้หวังขาเป๋ดู

หวังขาเป๋กวาดตามอง แล้วส่งให้เจียงเฝ่ย "ลูกพี่ เลือกไปเลย 10 ลัง"

เจียงเฝ่ยรับใบรายการ เลือกทรัพยากรที่ใช้แล้วหมดไปอย่างน้ำมันเบนซิน ดีเซล ถ่านหิน รวมถึงเสื้อกันหนาว และอาหารกระป๋องแมว

"เอาแค่อย่างละลังก็พอ"

เพราะเมื่อกี้เธอกวาดเข้าโกดังซูเปอร์มาร์เก็ตไปไม่น้อยแล้ว

หวังขาเป๋ที่ไม่รู้ความจริง ทำหน้าตกตะลึง "ลูกพี่ไม่คิดจะไถผมหน่อยเหรอ?"

ไม่ชินเลยแฮะ

เจียงเฝ่ยตีหน้าขรึม "แกเองก็ลำบาก"

หวังขาเป๋ซาบซึ้งใจ

ทำงานสายนี้มาหลายปี ครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนี้กับเขา!

นึกไม่ถึงว่าความลำบากของเขา ลูกพี่จะเข้าใจ!

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ต่อไปคุณคือพี่น้องที่ดีของผมหวังขาเป๋ ไม่สิ เพื่อนรัก!"

"มีปัญหาอะไรมาหาผมได้ทุกเมื่อ!"

เจียงเฝ่ยพูดอย่างไม่เกรงใจ "ฉันอยากได้ทอง"

"ขอสัก 30 กิโลขึ้นไปนะ"

หวังขาเป๋: "......"

เพื่อนแบบนี้ ไม่มียังดีกว่า!