บทที่ 24: แกล้งตาย แล้วสวนกลับ?

บทที่ 24: แกล้งตาย แล้วสวนกลับ?

หัวใจของก็อดซิลล่ากระตุกวูบ เขาคาดไม่ถึงเลยว่านักบวชมุษย์เงือกจะเตรียมคาถานี้เอาไว้!

คาถาสั่งตายทันที (Instant Death) ชนิดนี้ อาศัยดวงล้วนๆ หากระดับพลังของทั้งสองฝ่ายใกล้เคียงกัน แต่หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งถูกลดทอนค่าสถานะต่างๆ ลงไปก่อน อัตราความสำเร็จของคาถาสั่งตายทันทีก็จะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก

ทว่า ก็อดซิลล่ากลับมีความรู้สึกบางอย่าง: ต่อให้ความแข็งแกร่งของเขาจะถูกลดทอนจนถึงจุดต่ำสุด ต่อให้เหลือลมหายใจเพียงเฮือกเดียว คาถาสั่งตายทุกชนิดก็จะไม่มีผลกับเขา!

แม้จะไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มาจากไหน แต่ก็อดซิลล่าเลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวเอง!

คาถาสั่งตายทันทีพุ่งเป้าไปที่สองจุดเท่านั้น: ร่างกายและวิญญาณ!

เรื่องร่างกายไม่ต้องพูดถึง ร่างกายของมังกรก็ถือว่ายืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้แล้ว ยิ่งบวกกับยีนวิวัฒนาการของก็อดซิลล่าเข้าไปอีก!

ส่วนวิญญาณนั้นยิ่งไปกันใหญ่ อย่างแรก หลังจากข้ามกาลเวลาและมิติมา พลังวิญญาณของก็อดซิลล่าเองต่อให้เทียบชั้นเทพเจ้าไม่ได้ ก็คงห่างกันไม่มาก แต่อย่าลืมว่า ยังมี "นิ้วทองคำ" (ระบบตัวช่วย) ระดับโกงที่ฝังรากลึกอยู่ในวิญญาณของก็อดซิลล่าอีกด้วย!

นิ้วทองคำที่ไม่เพียงดาวน์โหลดโลกทั้งใบมาได้ แต่ยังเชื่อมต่อกับโลกอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน ลำพังแค่คาถาสั่งตายบทเดียว จะไปสั่นคลอนโลกทั้งใบได้อย่างไร?

แม้จะไม่กลัว แต่ก็ต้องเล่นละครตบตาสักหน่อย

ก็อดซิลล่าแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก เริ่มพ่นลมหายใจมังกรไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง แต่แสงเวทมนตร์ของคาถาสั่งตายกลับพุ่งทะลุผ่านลมหายใจมังกรมาได้อย่างง่ายดาย โดยไม่สูญเสียพลังแม้แต่น้อย และพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของก็อดซิลล่า!

ดวงตาของก็อดซิลล่าเบิกกว้าง แววตาเริ่มเหม่อลอยอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน ร่างมหึมาทรุดฮวบลงกับพื้น

หัวใจหยุดเต้น แสงรังสีบนร่างกายค่อยๆ เลือนหายไป ราวกับว่าเขาได้ตายไปแล้วจริงๆ

นักบวชมุษย์เงือกถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหัวเราะร่า เพื่อให้มั่นใจว่านิ้วสั่งตายนี้จะจัดการก็อดซิลล่าได้สำเร็จ เขาถึงกับทุ่มเทพลังเวทย์ที่สะสมมาทั้งหมด!

เขาร้อนใจอยากจะไขความลับของก็อดซิลล่า แต่ก่อนจะเข้าไปใกล้ เพื่อความปลอดภัย นักบวชมุษย์เงือกจึงร่ายคาถาต่อ

นิ้วสั่งตายอีกบทหนึ่งถูกยิงใส่ร่างของก็อดซิลล่า แต่มีเพียงเสียง "ปึก" ดังขึ้น แล้วก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

จากนั้นเขาก็ใช้คาถาเปลี่ยนหินเป็นโคลนและเปลี่ยนโคลนเป็นหิน ตรึงร่างกายกว่าครึ่งของก็อดซิลล่าไว้ใต้ดิน!

ในที่สุดนักบวชมุษย์เงือกก็วางใจได้ เขาเดินย่างสามขุมเข้าไปข้างกายก็อดซิลล่า ลูบไล้เกล็ดสีชมพูของก็อดซิลล่าไปมาอย่างหลงใหล จนเกือบทำให้ก็อดซิลล่าหลุดการควบคุมแล้วลุกขึ้นมางับ แต่ก็อดซิลล่าก็ยังอดทนไว้

ขณะที่ลูบไล้อยู่นั้น จู่ๆ นักบวชมุษย์เงือกก็ไอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"แค่ก แค่ก...!"

รังสีที่เขาได้รับไปก่อนหน้านี้เริ่มแสดงผลข้างเคียงออกมาแล้ว นักบวชมุษย์เงือกมองเลือดที่ตัวเองไอออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เป็นไปได้อย่างไร? ข้าฆ่าเจ้ามังกรปีศาจนี่ไปแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมร่างกายข้ายังถูกทำลายอยู่?"

เมื่อคิดได้ดังนั้น นักบวชมุษย์เงือกจึงมองไปรอบๆ ก่อนหน้านี้เขาทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับการจัดการก็อดซิลล่า แต่พอได้สติกลับมา เขาถึงพบว่ามีซากศพนอนเกลื่อนกลาดไปทั่ว

บางตัวที่ยังไม่ตายก็มีเลือดไหลออกจากปากและจมูก แขนขากระตุกเกร็ง เกล็ดหลุดร่วงอย่างบ้าคลั่ง และมีแผลพุพองน่าเกลียดผุดขึ้นตามตัว!

เห็นดังนั้น เขาจึงเข้าใจได้ทันทีว่าเผ่าเกรี้ยวกราดแห่งนี้จบสิ้นแล้ว! แต่มันก็คุ้มค่า!

ขอเพียงไขความลับของก็อดซิลล่าได้ เขาก็จะสามารถครอบครองพลังดุจเทพเจ้าเช่นนี้ได้เหมือนกัน!

ทว่าร่างกายที่อ่อนแอลงเรื่อยๆ เร่งเร้าให้เขาต้องรีบลงมือ หลังจากร่ายเวทมนตร์รักษาใส่ตัวเองหลายบท นักบวชมุษย์เงือกก็รู้สึกดีขึ้นมาก

เขาปีนขึ้นไปบนตัวก็อดซิลล่า ยืนอยู่บนหน้าอก และยื่นมือไปลูบหัวของก็อดซิลล่า สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทันใดนั้น เขาพบว่าก็อดซิลล่าลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมาจ้องเขม็งที่เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!

แย่แล้ว!

หัวใจของนักบวชมุษย์เงือกกระตุกวูบ!

มันยังไม่ตาย?

ทั้งหมดนี่คือการแสดงงั้นรึ?

เขารีบเปิดใช้งานไอเท็มเวทมนตร์ด้วยความเร็วสูงสุด หวังจะเทเลพอร์ตหนีไป เขาคาดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่นิ้วสั่งตายก็ยังทำอะไรก็อดซิลล่าไม่ได้!

แต่ระยะห่างมันใกล้เกินไป ก็อดซิลล่าเพียงแค่อ้าปากเล็กน้อยแล้วงับลงมา ความเร็วนั้นไวเสียจนเขาตั้งตัวไม่ทัน

เมื่อปากปิดลง เขี้ยวอันแหลมคมก็ขบกัด ในชั่วพริบตา โล่เวทมนตร์หลายชนิดก็ปรากฏขึ้นรอบตัวนักบวชมุษย์เงือก

แต่เมื่ออยู่ภายในปากของก็อดซิลล่า ภายใต้แรงกัดมหาศาลจากรอบทิศทาง โล่เวทมนตร์เหล่านี้ก็แตกสลายไปทีละชั้นอย่างรวดเร็ว

นักบวชมุษย์เงือกตกใจจนแทบสิ้นสติ พยายามเปิดใช้งานพลังทั้งหมดของไอเท็มเวทมนตร์อย่างบ้าคลั่ง เสียงแตกหักดังระงม สร้อยคอ แหวน แม้แต่คทาที่ห้อยอยู่บนตัวเขา ต่างแตกละเอียดคาปากของก็อดซิลล่า!

แต่นั่นก็ช่วยซื้อเวลาให้เขาได้บ้าง เขาหยิบไข่มุกเม็ดหนึ่งที่ขาวจนเกือบโปร่งแสงออกมา บีบมันแตกคามือ แสงสีเงินวาบขึ้นแล้วหายไป ร่างของนักบวชมุษย์เงือกก็อันตรธานไปจากปากของก็อดซิลล่าแล้ว!

"หืม!"

ก็อดซิลล่าคาดไม่ถึงว่ามันจะหนีไปได้แบบนี้! ต้องยอมรับเลยว่าเจ้านักบวชมุษย์เงือกนี่รวยจริงๆ!

ก็อดซิลล่าไม่ค่อยเข้าใจนัก เผ่านี้นั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไร ตามหลักแล้วนักบวชมุษย์เงือกไม่น่าจะมีสมบัติมากมายขนาดนี้ได้!

แสงสีเงินวาบขึ้น ร่างของนักบวชมุษย์เงือกปรากฏขึ้นห่างจากก็อดซิลล่าไปหลายร้อยเมตร นี่คือขอบเขตของสนามประลองที่เขาสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์ และด้วยกฎที่ตั้งไว้ เขาจึงออกไปจากที่นี่ไม่ได้

บังเอิญที่เขาไปโผล่ข้างๆ ผู้เรียกคลื่นมนุษย์เงือกเพียงตัวเดียวที่เหลือรอด บาโบ-เบ็น

ตอนที่ก็อดซิลล่าสำแดงเดช แม้บาโบ-เบ็นจะอยู่ไกลจากก็อดซิลล่า แต่เขาก็ยังได้รับผลกระทบ และตอนนี้นอนหมดแรงอยู่กับพื้น

เมื่อเห็นนักบวชมุษย์เงือก บาโบ-เบ็นก็ฝืนลุกขึ้นนั่ง ร้องเรียกเขาด้วยเสียงอันอ่อนแรง

"ท่านนักบวช! สิ่งที่เราทำลงไปมันคุ้มค่าจริงๆ หรือ? เบ็นโบ-บาตายแล้ว! บ้านของเราพังพินาศ! ทั้งหมดนี้เพื่อมังกรตัวเดียวเนี่ยนะ?"

ได้ยินคำพูดของบาโบ-เบ็น แววตาของนักบวชมุษย์เงือกเย็นเยียบอย่างน่ากลัว เขาแค่นหัวเราะ ไม่ตอบคำถาม แต่กลับมองบาโบ-เบ็นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

ไกลออกไป ก็อดซิลล่ากำลังดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากพื้นดินที่ถูกเวทมนตร์ตรึงไว้ เดิมทีเขาตั้งใจจะคลายเวทมนตร์แล้วจากไป แต่เมื่อเห็นบาโบ-เบ็น เขากลับดูเหมือนกำลังชั่งใจบางอย่าง

"พิงค์กี้! พิงค์กี้!..."

ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำดังมาจากที่ไกลๆ

มันคือลูกครึ่งยักษ์แห่งกระแสน้ำ (Half-Tidal Giant)!

เดิมทีมันคือหนึ่งในไพ่ตายสังหารมังกรที่นักบวชมุษย์เงือกเลือกไว้ แต่ด้วยสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน เขาจึงไม่มีเวลาพามันมาด้วย

ด้านหลังลูกครึ่งยักษ์ตนนี้ มีหน้าไม้ยักษ์ที่มนุษย์สร้างขึ้น แม้จะเทียบกับขนาดตัวของยักษ์แห่งกระแสน้ำ หน้าไม้นี้ก็ยังถือว่าใหญ่โตมาก

หน้าไม้ยักษ์นี้ได้รับการดัดแปลง ทำให้ลูกครึ่งยักษ์สามารถใช้งานมันได้เหมือนมนุษย์ใช้ธนูและหน้าไม้ทั่วไป

เมื่อเห็นลูกครึ่งยักษ์ตนนี้ นักบวชมุษย์เงือกก็ดีใจจนเนื้อเต้น ความคิดก่อนหน้านี้สลายไปทันที ตอนนี้เขามีวิธีที่ดีกว่าแล้ว!

หน้าไม้ยักษ์ไม่ใช่ของหายาก อาวุธขนาดใหญ่ที่ติดตั้งบนกำแพงเมืองส่วนใหญ่มีไว้เพื่อข่มขวัญ ใช้กับศัตรูทั่วไปก็ได้อยู่ แต่ถ้าจะให้ทำร้ายมังกรตัวเต็มวัยได้ ต้องเน้นไปที่ลูกดอก!

และเขาได้ติดตั้งลูกดอกระดับท็อปเทียร์ให้กับหน้าไม้ยักษ์นี้แล้ว! แม้เขาจะร่ำรวยมหาศาล แต่เขาก็มีลูกดอกแบบนี้เพียงดอกเดียวเท่านั้น!

มันคือลูกดอกที่หลอมขึ้นจากโลหะผสมทองคำขาว (Electrum) ยาวสามเมตร ปกคลุมไปด้วยอักขระเวทมนตร์นับไม่ถ้วน

เมื่อยิงออกไป มันจะมาพร้อมกับการเร่งความเร็ว การเจาะเกราะ ความแม่นยำ และฟังก์ชั่นอื่นๆ อีกมากมาย!

ลูกดอกนี้ถูกหล่อขึ้นในสมัยโบราณ โดยความร่วมมือระหว่างเอลฟ์และคนแคระ จุดประสงค์เพื่อจัดการกับจ้าวแห่งทวีปในยุคนั้น: เผ่าพันธุ์มังกร!

อย่างไรก็ตาม ในภายหลังเกิดสงครามระหว่างมังกรและไททัน ประกอบกับความสามารถทางเวทมนตร์ของเอลฟ์ที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ และจำนวนจอมเวทย์ระดับตำนานที่เพิ่มมากขึ้น ลูกดอกเช่นนี้จึงไม่จำเป็นอีกต่อไป

ยากนักที่ลูกดอกนี้จะตกทอดมาถึงปัจจุบัน!

"เจ้าลูกผสมชั้นต่ำ! ใช้หน้าไม้ในมือเจ้ายิงเจ้ามังกรบ้านั่นให้ตายซะ!"

นักบวชมุษย์เงือกมองไปทางก็อดซิลล่าด้วยความฮึกเหิม โดยไม่หันกลับไปมองด้วยซ้ำ!

ลูกครึ่งยักษ์ตนนี้ถูกเขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก หวาดกลัวเขาเป็นที่สุด และไม่มีวันกล้าขัดคำสั่งเขาเด็ดขาด!

"ไม่...! ไม่...!"

ผิดคาด นักบวชมุษย์เงือกได้ยินเสียงปฏิเสธจากลูกครึ่งยักษ์!

อาจเป็นเพราะลูกครึ่งยักษ์เชื่องเกินไป นักบวชมุษย์เงือกจึงไม่เคยคิดจะทำสัญญาบงการ และตอนนี้เขาก็สั่งให้มันขยับไม่ได้ในทันที!

เห็นก็อดซิลล่ากำลังจะหลุดออกมาได้แล้ว นักบวชมุษย์เงือกตะโกนด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม!

"เจ้าลูกผสมชั้นต่ำ! ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง! ฆ่ามันซะ! คืนนี้ข้าจะเพิ่มปลาให้เจ้าสองตัว!"

…………

"ฟุ่บ!"

เสียงลูกดอกพุ่งออกจากแล่งดังขึ้น นักบวชมุษย์เงือกพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แต่เสียงมันฟังดูแปลกๆ อยู่นะ!

ยังไม่ทันที่เขาจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ลูกดอกสีทองอร่ามก็พุ่งมาจากระยะไกล เสียบทะลุหน้าอกของเขาอย่างโหดเหี้ยม ตรึงร่างของเขาไว้กับพื้นดินอย่างแน่นหนา!