บทที่ 15: ยอดเขาเล็ก
บทที่ 15: ยอดเขาเล็ก
บทที่ 15: ยอดเขาเล็ก
เสือดาวถูกเถาวัลย์กระชากอย่างแรง ใบมีดวายุที่ยังรวมตัวไม่สมบูรณ์ในปากระเบิดออกทันที ส่งผลให้มันต้องเสียฟันไปถึงสองซี่
"โฮก!"
ด้วยความมึนงงระคนเดือดดาล เสือดาวเข้าสู่สภาวะคลั่งแค้นทันที
มันใช้กรงเล็บฉีกกระชากเถาวัลย์ที่รัดรอบคอออกในครั้งเดียว ก่อนจะกระโจนเข้าใส่ซูเฟิง
"เจ้าหาง จัดการเลย!"
ซูเฟิงมองเสือดาวที่มีดวงตาแดงฉานด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาจัดการส่งมีดสั้นไปให้หางถือไว้อย่างคล่องแคล่ว แล้วพลิกตัวหลบฉากออกมา
เจ้าหาง: "ฮ่าฮ่าฮ่า!"
หลังจากได้รับมีดสั้น เจ้าหางก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ในที่สุดมันก็ได้สู้อีกครั้ง!
"เจ้ากำลังหยามข้าอยู่รึ?!"
เสือดาวคำรามลั่นด้วยความโกรธเมื่อเห็นมีดสั้นถูกถือด้วยหางของซูเฟิง
ในความคิดของสัตว์อสูรส่วนใหญ่ พวกมันเชื่อมั่นในพละกำลังและกายเนื้อของตนเองว่าเป็นสิ่งที่ทรงพลังที่สุด
มีเพียงเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ร่างกายอ่อนแอเท่านั้นที่ต้องพึ่งพาวัตถุภายนอก
ดังนั้นในสายตาของเสือดาว การที่ซูเฟิงซึ่งเป็นสัตว์อสูรเหมือนกันกลับเลือกใช้อาวุธ จึงถือเป็นการดูถูกกันอย่างที่สุด
"ประสาท..."
ซูเฟิงมองเสือดาวที่จู่ๆ ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดงด้วยความงุนงง ด้วยวิธีคิดแบบมนุษย์ เขาไม่เข้าใจความคิดของเสือดาวเลยสักนิด และมองว่ามันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
จากนั้น ในขณะที่จ้องมองเสือดาวอย่างระมัดระวัง ซูเฟิงก็เริ่มนึกทบทวนท่วงท่าการโจมตีจาก 'เคล็ดวิชาหัวใจกระเรียนขาว'
แม้ว่าวิชานี้จะเป็นเทคนิคการโจมตีด้วยปีก แต่ซูเฟิงคิดว่าถ้านำมาดัดแปลงใช้กับกระบี่สักหน่อยก็คงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
"เจ้าจะต้องตายอย่างอนาถ!"
เมื่อเห็นว่าหางของซูเฟิงยังคงถือมีดสั้นอยู่ เสือดาวก็คำรามก้องและระดมโจมตีเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
แต่ไม่มีการโจมตีใดที่สัมผัสถูกตัวซูเฟิงได้เลย
ส่วนใหญ่ถูกปัดป้องด้วยมีดสั้น และการโจมตีทีเผลอบางจังหวะก็ถูกป้องกันไว้ได้ด้วย 'โล่เหลี่ยมทมิฬ' ของซูเฟิง
จนในที่สุด เมื่อซูเฟิงเริ่มชำนาญมากขึ้น การโจมตีของเสือดาวก็ไม่อาจเจาะทะลุการป้องกันของมีดสั้นได้อีกต่อไป
"แน่จริงก็อย่ามุดหัวอยู่ในกระดองสิ!"
เมื่อการต่อสู้ยืดเยื้อ เสือดาวเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี มันจึงเริ่มสงบสติอารมณ์ลงและเปลี่ยนมาใช้การยั่วยุแทน
ซูเฟิงไม่มีเวลามาสนใจคำพูดของเสือดาว ในขณะที่เขาปัดป้องการโจมตีอย่างต่อเนื่อง การใช้มีดสั้นด้วยหางก็เริ่มลื่นไหลและเป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อยๆ
ถึงแม้ว่าการใช้กระบวนท่าที่เดิมทีออกแบบมาสำหรับปีกจะยังรู้สึกติดขัดอยู่บ้าง
แต่ความรู้สึกติดขัดนั้นกำลังค่อยๆ จางหายไป ซูเฟิงสัมผัสได้ว่าอีกไม่นานเขาจะใช้มันได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ฝ่ายเสือดาวเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้เช่นกัน มันเริ่มตระหนักว่าตัวเองกำลังตกเป็นรองและรับมือได้ยากขึ้นทุกที
ความคิดที่จะหนีจึงผุดขึ้นมาในหัวทันที
จังหวะที่ซูเฟิงใช้มีดสั้นซัดเสือดาวกระเด็นออกไปอีกครั้ง เสือดาวก็หมดใจที่จะสู้ต่อ มันอาศัยแรงกระแทกนั้นดีดตัวหนีไปทางไกล
"คิดจะหนี? ถามข้าหรือยัง?!"
ซูเฟิงรู้สึกว่าเขากำลังจะบรรลุบางอย่างอยู่รอมร่อ เมื่อเห็นคู่ซ้อมกำลังจะชิ่งหนี เขาจึงยอมไม่ได้และเร่งความเร็วไล่ตามไปทันที
เสือดาวเห็นซูเฟิงวิ่งตีคู่มาข้างๆ อย่างกะทันหันก็รู้ว่าหนีไม่พ้นแน่ มันทำได้เพียงกัดฟันหันกลับมาสู้สวน
แล้วมันก็ถูกฟันร่วงด้วยกระบี่เดียว
"ความรู้สึกนี้แหละใช่เลย!"
หลังจากฟันเสือดาวจนร่วง ซูเฟิงก็เกิดความรู้แจ้งขึ้นมาฉับพลัน และเริ่มเปิดฉากโจมตีใส่เสือดาวอย่างโหดเหี้ยมกว่าเดิม
"ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมแพ้แล้ว!"
เสือดาวตื่นตระหนกสุดขีดกับการจู่โจมระลอกใหม่ มันรีบร้องขอชีวิตอย่างลนลาน
[ขอแสดงความยินดี! ความชำนาญเต็มพิกัด]
[ได้รับทักษะ: เพลงกระบี่ (ขั้นหนึ่ง)!]
"???"
เมื่อเห็นข้อความจากระบบ ซูเฟิงก็หยุดมือลงเงียบๆ ด้วยความประหลาดใจ "ระบบมีฟังก์ชันแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ว่าแล้วเชียว เจ้าแมวนี่มันอัจฉริยะด้านกระบี่ชัดๆ!"
หลังจากหายตกใจ ซูเฟิงก็เปลี่ยนเป็นดีใจในทันที
"เอ่อ... ท่าน... ท่านแมว ยอมเขาเป็นของท่านแล้ว ข้าไปได้หรือยัง?"
เสือดาวเห็นซูเฟิงจู่ๆ ก็หัวเราะร่าออกมา จึงขดตัวด้วยความหวาดกลัวอยู่ข้างๆ
"บอกข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์บนยอดเขานั้นมาให้หมดก่อน แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป"
ซูเฟิงนึกถึงเป้าหมายหลักได้เพราะคำพูดของเสือดาว
"ได้เลย!"
เสือดาวถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าซูเฟิงไม่ได้ตั้งใจจะฆ่ามัน ความเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น มันเริ่มอธิบายให้ซูเฟิงฟังอย่างนอบน้อม
บนยอดเขาที่สวยงามไม่ไกลนัก มีปีศาจอินทรีระดับกลั่นลมปราณขั้นสูงสุดอาศัยอยู่ มันกำลังเตรียมตัวทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน
ด้วยความสามารถในการบินและความโหดเหี้ยมอำมหิต มันจึงยึดครองยอดเขานั้นไว้
สรุปง่ายๆ คือ เป็นตัวอันตรายที่ไม่ควรไปตอแยด้วย
เสือดาวพูดถึงปีศาจอินทรีด้วยความคับแค้นใจ เดิมทีมันเคยเป็นเจ้าของยอดเขานั้น แต่ถูกเจ้านกนั่นแย่งชิงไป
เมื่อรู้ว่าซูเฟิงตั้งใจจะไปยึดยอดเขาคืน มันถึงกับบอกเส้นทางลับให้ซูเฟิงอย่างละเอียด
หลังจากเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆ แล้ว ซูเฟิงก็ไม่คิดจะสร้างความลำบากใจให้เสือดาวอีก
เขาเพียงแค่ใช้เสือดาวเป็นคู่ซ้อมเพื่อขัดเกลาเพลงกระบี่อีกนิดหน่อย แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังยอดเขา
เสือดาวมองดูแผ่นหลังของซูเฟิงที่จากไปอย่างมีความสุข ทั้งคู่ต่างเป็นศัตรูของมัน ไม่ว่าฝ่ายไหนตาย มันก็พร้อมจะฉลองทั้งนั้น...
ยอดเขาดูเหมือนจะอยู่ใกล้ แต่ซูเฟิงต้องใช้เวลาเดินเท้าถึงครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึง
ตลอดทาง ซูเฟิงไม่พบสัตว์อสูรตัวอื่นเลย ยกเว้นปีศาจอินทรีที่บินลาดตระเวนผ่านไปครั้งหนึ่ง
เมื่อมาถึงตีนเขา ซูเฟิงเปิดใช้งานทักษะการรับรู้เพื่อสำรวจพื้นที่ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตราย เขาจึงเดินขึ้นไปตรงๆ
พลังวิญญาณเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ตลอดทางที่เดินขึ้นไป ซูเฟิงอดไม่ได้ที่จะเปิดใช้งานพรสวรรค์ดูดซับพลังวิญญาณและเริ่มบำเพ็ญเพียรไปพร้อมๆ กัน
[กลืนกินพลังวิญญาณ ค่าการบำเพ็ญเพียร +1]
[กลืนกินพลังวิญญาณ ค่าการบำเพ็ญเพียร +1]
"ครึ่งชั่วโมงได้มามากกว่ายี่สิบแต้ม นี่มันเพิ่มขึ้นสองเท่าเลยนะ และยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อีก!"
ซูเฟิงมองดูการแจ้งเตือนของระบบและอดไม่ได้ที่จะเร่งการบำเพ็ญเพียรให้หนักขึ้น
เขาไม่ทันสังเกตเลยว่า การดูดซับอย่างบ้าคลั่งของเขาทำให้พลังวิญญาณก่อตัวเป็นวังวนขนาดเล็กอยู่เหนือหัวของเขา...
"หืม!"
ณ ยอดเขา อินทรีสูงสองเมตรที่มีขนสีน้ำตาลเทาลืมตาขึ้น
"พลังวิญญาณกำลังลดลง!"
อินทรีมองลงไปที่ตีนเขา แสงสีขาววาบผ่านดวงตาของมัน ก่อนจะบินพุ่งลงไปอย่างรวดเร็ว
มันมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่พลังวิญญาณรั่วไหล
มันเห็นแมวขาวตัวเล็กๆ กำลังขโมยพลังวิญญาณของมัน
เรื่องแบบนี้ใครจะยอมได้?
อินทรีไม่ยอมแน่นอน เมื่อเห็นซูเฟิง มันจึงเปิดฉากโจมตีด้วยกรงเล็บอินทรีทันที
ซูเฟิงสังเกตเห็นอินทรีเช่นกันและรีบเปิดใช้งาน 'โล่เหลี่ยมทมิฬ' อย่างรวดเร็ว
วินาทีถัดมา อินทรีก็โฉบลงมาถึง
เนื่องจากกรงเล็บของมันแหลมคมมากและยังพุ่งมาด้วยความเร็วสูง มันจึงเจาะทะลุโล่เหลี่ยมทมิฬของซูเฟิงเป็นรูได้ในทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่โล่เหลี่ยมทมิฬถูกทำลาย
ซูเฟิงรีบเร่งพลังวิญญาณอัดฉีดเข้าไปในโล่เหลี่ยมทมิฬ พร้อมกับปลดปล่อยทักษะทั้งหมดที่มีออกมาในคราวเดียว
รัดคอ, หนามดินทะลวงเท้า, ไฟวิญญาณย่างสด!
ประสานกับการแทงสวนด้วยมีดสั้น
นกอินทรีแปรสภาพกลายเป็น 'อินทรีย่าง' ไปอย่างน่ายินดี
"หอมจังแฮะ!"
เมื่อกลิ่นหอมตลบอบอวล ซูเฟิงก็เผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกมา
อินทรีที่ยังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็สิ้นใจตายคาที่ทันที
[กลืนกินอินทรีขนเทาระดับกลั่นลมปราณขั้นสูงสุด ค่าวิวัฒนาการ +10]
[กลืนกินอินทรีขนเทาระดับกลั่นลมปราณขั้นสูงสุด ค่าการบำเพ็ญเพียร +10]
"..."
"กำลังหิวพอดี อาหารก็มาเสิร์ฟถึงที่"
ซูเฟิงมองดูค่าการบำเพ็ญเพียรที่เพิ่มขึ้นอีกห้าร้อยแต้มอย่างอารมณ์ดี แล้วรีบขึ้นไปบนยอดเขา
[กลืนกินพลังวิญญาณ ค่าการบำเพ็ญเพียร +1.5]
เมื่อถึงยอดเขา ซูเฟิงก็เริ่มโคจรเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรทันที
"ฮิฮิฮิ!"
มองดูตัวเลขบนหน้าจอระบบ หัวใจของซูเฟิงก็เบ่งบานด้วยความสุข เขารู้สึกราวกับว่าขอบเขตสร้างรากฐานกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่
เขาหยุดเดินสำรวจทันที
เขาหาจุดที่เหมาะสมบนยอดเขา หยิบหินวิญญาณออกมาสี่ก้อนครึ่ง และเริ่มเข้าฌานบำเพ็ญเพียร
[กลืนกินพลังวิญญาณ ค่าการบำเพ็ญเพียร +2]
[กลืนกินพลังวิญญาณจากหินวิญญาณ ค่าการบำเพ็ญเพียร +5]
[กลืนกินพลังวิญญาณ ค่าการบำเพ็ญเพียร +2]
"..."