บทที่ 3: กลืนกินปลาทมิฬและการวิวัฒนาการ!

บทที่ 3: กลืนกินปลาทมิฬและการวิวัฒนาการ!

"แกรก!"

"แกรก!"

...สวีเฟิงสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงแตกหักที่ดังอย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปหนึ่งวันแล้วนับตั้งแต่เขาทะลุมิติมา และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นอนหลับอย่างสบายใจ กว่าจะตั้งสติได้ว่าตัวเองข้ามมิติมาและมีปลาตัวหนึ่งกำลังพยายามจะจับแมวกินอยู่ข้างนอก ก็ใช้เวลาครู่หนึ่ง!

"มันชักจะกำแหงเกินไปแล้วนะ!"

เมื่อตื่นเต็มตา สวีเฟิงชำเลืองมองปลาทมิฬด้านนอกแล้วบ่นพึมพำ

เขาไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ดูจากความหนาของผนังถ้ำแล้ว อย่างน้อยเจ้าปลาทมิฬนั่นก็ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะพังเข้ามาได้

ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาก แม้ว่ากลิ่นอายพลังจะยังอ่อนกว่าปลาทมิฬอยู่เล็กน้อย แต่เมื่ออยู่บนบก ความสามารถของปลาทมิฬย่อมถูกจำกัดอย่างแน่นอน

หากวางแผนและเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง การจัดการเจ้าปลาทมิฬตัวนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหา

เมื่อมั่นใจว่าปลาทมิฬยังเข้ามาไม่ได้ในตอนนี้ สวีเฟิงจึงหันมาสำรวจตัวเอง

ตัวเขาโตขึ้นกว่าเดิมมาก ตอนนี้นอนขดตัวก็มีขนาดประมาณลูกบาสเกตบอล และหางของเขาก็มีสีเขียวเข้มขึ้นกว่าเดิม

สวีเฟิงยังไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอื่นที่ชัดเจนในขณะนี้

เมื่อคิดได้ดังนั้น สวีเฟิงจึงมองไปที่ปากถ้ำ ตอนนี้ถ้าจะให้ออกไปคงจะเบียดเสียดน่าดู

"ดูท่าฉันคงต้องขอบคุณเจ้าปลาทมิฬนั่นที่ช่วยขยายปากถ้ำให้กว้างขึ้นสินะ"

สวีเฟิงมองปลาทมิฬข้างนอกแล้วหัวเราะในลำคอ

จากนั้นเขาก็เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดู

[ชื่อ: สวีเฟิง]

[เผ่าพันธุ์: แมววิญญาณหางหยกกรงเล็บคม]

[ระดับพลัง: กลั่นลมปราณ ขั้น 3 (1/100)]

[ทักษะ: พันธนาการ, กรงเล็บคมกริบ]

[ทักษะพรสวรรค์: การหายใจดูดซับปราณ]

[ค่าวิวัฒนาการ: 0/50]

"ได้ทักษะใหม่มา แถมระดับพลังบ่มเพาะก็เพิ่มขึ้นด้วย"

"แต่ชื่อเผ่าพันธุ์นี่ตั้งแบบขอไปทีชะมัด"

สวีเฟิงบ่นในใจเงียบๆ ก่อนจะกลืนเนื้อปลาส่วนที่เหลือจากเมื่อก่อนหน้านี้ลงไป

[บริโภคเนื้อปลา ค่าวิวัฒนาการ +0.5, พลังบ่มเพาะ +1]

"ค่าวิวัฒนาการลดลงเหรอเนี่ย?!"

(＃°Д°)

สวีเฟิงจำได้ว่าเนื้อปลาที่เขากินก่อนหน้านี้ก็คล้ายๆ กัน แต่มันให้ค่าวิวัฒนาการตั้ง 1.5 แต้ม!

"ขนาดการบ่มเพาะพลังยังต้องอิงกฎทรงพลังงานด้วยหรือไงกัน?!"

สวีเฟิงบ่นอย่างหัวเสีย

แต่ระบบกลับเมินเฉยต่อเขา

"..."

สวีเฟิงตัดสินใจไม่สนใจระบบที่เอาแต่เงียบ แล้วเริ่มทดสอบทักษะใหม่ของเขา

เพียงแค่ตวักกรงเล็บเบาๆ ไปที่พื้น

รอยขีดลึกก็ปรากฏขึ้นบนพื้นหินทันที

"ตอนนี้ฉันเจาะเกราะป้องกันของเจ้าปลาทมิฬนั่นเข้าแล้ว"

สวีเฟิงรู้สึกว่าเมื่อเปิดใช้งานทักษะ 'กรงเล็บคมกริบ' การข่วนหินก็ให้ความรู้สึกเหมือนข่วนโฟมไม่มีผิด

ตอนแรกเขายังหวั่นใจว่าจะรับมือปลาทมิฬไม่ได้ แต่ตอนนี้ความกังวลหายไปจนหมดสิ้น

"ทักษะดีใช้ได้ ฉันจะยอมยกโทษให้แกหน่อยก็ได้เจ้าระบบ"

สวีเฟิงทดสอบทักษะเสร็จก็เลียหนวดแต่งหล่ออย่างหยิ่งผยอง ยอมให้อภัยระบบที่ไม่ยอมตอบโต้

ระบบ: "..."

"ตึง!"

ในขณะที่สวีเฟิงกำลังวิจัยทักษะใหม่ จู่ๆ เจ้าปลาทมิฬก็ระเบิดพลัง กัดทะลุผนังเข้ามาได้ภายในเวลาไม่ถึงสองเค่อ (ประมาณ 30 นาที)

สวีเฟิงคอยจับตาดูปลาทมิฬอยู่ตลอด เมื่อเห็นมันเข้ามาได้ เขาก็รีบถอยฉากเพื่อทิ้งระยะห่างทันที

"แกหนีไม่พ้นหรอก! เจ้าแมวน้อย!"

เมื่อเห็นลูกแมวถอยหนี ปลาทมิฬก็แสยะยิ้มเยาะ ใช้ครีบตบพื้นเพื่อคืบคลานเข้าหาสวีเฟิงอย่างช้าๆ

สวีเฟิงจ้องมองปลาทมิฬที่ค่อยๆ กระดึ๊บเข้ามาหาเขา แล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

จากนั้นสวีเฟิงก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เพราะสภาพของปลาทมิฬตอนนี้ดูเหมือนแมวน้ำหัวขาดไม่มีผิด

"บัดซบ แกกล้าล้อเลียนข้าเรอะ!"

ปลาทมิฬโกรธจัดเมื่อเห็นสวีเฟิงหัวเราะเยาะ มันหยุดคลานแล้วพุ่งกระโจนเข้าใส่สวีเฟิง หวังจะกัดให้จมเขี้ยว

สวีเฟิงเบี่ยงตัวหลบได้อย่างว่องไว

ปลาทมิฬกัดโดนแต่ดินเต็มปาก แถมยังกัดพื้นหินจนเป็นหลุมขนาดใหญ่

"พันธนาการ!"

สวีเฟิงเหลือบมองหลุมใหญ่บนพื้นแล้วไม่กล้าออมมืออีกต่อไป

เถาวัลย์พุ่งออกมาพันรอบตัวปลาทมิฬทันที แล้วพลิกตัวมันให้หงายท้องอย่างรวดเร็ว

"!!!"

ปลาทมิฬตกตะลึง มันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าลูกแมวที่มันเคยมองว่าจะงับกินในคำเดียว จะแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้ หากปากของมันไม่ถูกเถาวัลย์รัดไว้ด้วย มันคงจะตะโกนด่ากราดไปแล้ว!

สวีเฟิงรู้ดีว่า 'ความลังเลนำมาซึ่งความพ่ายแพ้' เมื่อเห็นปลาทมิฬขยับไม่ได้

เขาก็พุ่งเข้าไปโดยไม่รีรอ แล้วจัดการคว้านท้องปลาทมิฬทันที!

ปลาทมิฬกระตุกเพียงครั้งเดียวก่อนจะสิ้นใจตายคาที่

"นี่ฉันเก่งขนาดนี้เชียวหรือเนี่ย!"

สวีเฟิงรู้สึกตัวพองโตด้วยความภูมิใจอีกครั้ง!

แต่พอนึกถึงสถานการณ์คับขันก่อนหน้านี้ เขาก็รีบสลัดความคิดหลงตัวเองทิ้งไปทันที

"กินปลา! ต้องแข็งแกร่งขึ้น!"

เมื่อรู้ซึ้งถึงอันตรายของโลกใบนี้ สวีเฟิงก็เริ่มลงมือกินทันที

ด้วยความช่วยเหลือจากหน้าต่างระบบ เขาทำได้เพียงกิน กิน และกิน เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งและเอาชีวิตรอดในโลกนี้ให้ได้

หลังจากลอกหนังปลาทมิฬ เลาะเอาก้างที่แข็งเป็นพิเศษและหนังสีดำที่กินไม่ได้ออก สวีเฟิงก็เข้าสู่โหมดการกินอย่างบ้าคลั่ง

"ง่ำ ง่ำ ง่ำ ง่ำ ง่ำ ง่ำ~"

[บริโภคปลาทมิฬกระดูกหนาม ค่าวิวัฒนาการ +1, พลังบ่มเพาะ +1]

[บริโภคปลาทมิฬกระดูกหนาม ค่าวิวัฒนาการ +2, พลังบ่มเพาะ +2]

...ไม่นานนัก ภายในถ้ำก็เหลือเพียงโครงกระดูกไม่กี่ชิ้น ถ้าไม่ใช่เพราะสวีเฟิงกัดก้างใหญ่พวกนี้ไม่เข้า เขาคงกินมันเข้าไปด้วยแล้ว

ปลาทมิฬมีขนาดใหญ่กว่าสวีเฟิงถึงสามเท่า แต่หลังจากกินจนหมด พุงของสวีเฟิงกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ ในขณะเดียวกัน ค่าวิวัฒนาการของเขาก็เต็มเปี่ยม

สวีเฟิงใช้โครงกระดูกขนาดใหญ่ของปลาทมิฬมาปิดปากถ้ำที่ถูกขยายกว้างขึ้น แล้วเปิดหน้าต่างระบบอีกครั้ง

[วิวัฒนาการ ใช่/ไม่]

สวีเฟิงเลือกวิวัฒนาการอย่างชำนาญ

แสงสว่างอันนุ่มนวลปรากฏขึ้นอีกครั้ง ครอบคลุมร่างของลูกแมว

ขนสีเขียวที่หางเริ่มจางหายไป ในขณะที่กรงเล็บเริ่มยาวใหญ่ขึ้น และลวดลายสีดำค่อยๆ ปรากฏขึ้นตามแขนขา

สิ่งนี้เพิ่มกลิ่นอายความลึกลับให้กับลูกแมวสีขาวตัวเดิม

การวิวัฒนาการครั้งนี้ดำเนินไปจนถึงช่วงเย็น

"รู้สึกดีสุดๆ ไปเลย!!!"

สวีเฟิงตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกตัวเบาหวิว เหมือนเพิ่งผ่านการนวดผ่อนคลายมา

เขาหลงรักความรู้สึกตอนวิวัฒนาการเข้าเต็มเปา

"คราวนี้ตัวไม่ใหญ่ขึ้นแฮะ"

สวีเฟิงวิ่งไล่งับหางตัวเองเป็นวงกลม มองดูลวดลายบนอุ้งเท้าด้วยความพึงพอใจมาก

แน่นอนว่าสิ่งที่เขาชอบที่สุดคือความเปลี่ยนแปลงที่หาง ขนสีเขียวบนนั้นหายไปจนหมดแล้ว

ในฐานะแมวหนุ่มรูปหล่อ จะให้มีหางสีเขียวได้ยังไงกัน?

มันหยามเกียรติผู้ดีอย่างเขาชัดๆ!

สวีเฟิงกระดิกหนวดแล้วเปิดหน้าต่างระบบ เขาอยากรู้ว่าคราวนี้ระบบจะตั้งชื่ออะไรให้เขา

[ชื่อ: สวีเฟิง]

[เผ่าพันธุ์: แมววิญญาณเงา]

[ระดับพลัง: กลั่นลมปราณ ขั้น 5 (1/200)]

[ทักษะ: พันธนาการ, กรงเล็บคมกริบ, ศรวารี]

[ทักษะพรสวรรค์: การหายใจดูดซับปราณ]

[ค่าวิวัฒนาการ: 0/100]

"นี่ฉันเลื่อนระดับข้ามมาสองขั้นเลยเหรอ?"

สวีเฟิงมองระดับพลัง 'กลั่นลมปราณ ขั้น 5' ของตนเอง พลางคิดอย่างมีเลศนัย

"หรือว่าเป็นเพราะเจ้าปลาทมิฬนี่บำรุงดีเกินไป?"

คิดได้ดังนั้น สวีเฟิงก็เลื่อนประตูกระดูกปลาออก แล้วเดินไปที่ลำธาร เขาตั้งใจจะทดสอบทักษะใหม่

เช่นเดียวกับคืนแรก ในลำธารมีปลาเล็กปลาน้อยว่ายอยู่ประปราย แต่นั่นก็เพียงพอให้สวีเฟิงใช้ทดลอง

เมื่อสวีเฟิงเพ่งสมาธิ ลูกศรน้ำขนาดเท่าเข็มเย็บผ้าก็พุ่งขึ้นมาจากลำธาร

"เล็กจัง?"

สวีเฟิงมองลูกศรน้ำขนาดจิ๋วอย่างไม่พอใจ แล้วเร่งพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นทันที

ไม่นาน ลูกศรน้ำขนาดเท่าขวดน้ำก็ปรากฏขึ้น แต่พลังวิญญาณของสวีเฟิงก็ลดฮวบไปหนึ่งในสิบ

ดูเหมือนจะไม่คุ้มค่า ใหญ่ไปก็เท่านั้น ถ้าไม่มีพลังพอจะใช้ต่อเนื่องก็ไร้ประโยชน์

หลังจากทดลองซ้ำไปซ้ำมา สวีเฟิงก็พบว่าลูกศรน้ำขนาดเท่าแท่งดินสอนั้นกำลังดีที่สุด

เขาใช้มันยิงปลาสองสามตัวเพื่อทดสอบ มันมีความยืดหยุ่นสูง ใช้พลังงานน้อย และมีพลังโจมตีที่ใช้ได้เลยทีเดียว

หลังจบการทดลอง สวีเฟิงไม่ยอมให้เสียของ รีบจับปลาเล็กพวกนั้นกินทันที

[บริโภคเนื้อปลา ค่าวิวัฒนาการ +0.1]

"..."

"ทำงานหน่อยสิเฮ้ย เจ้าระบบ!"

สวีเฟิงมองค่าวิวัฒนาการที่ขึ้นมาน้อยนิดด้วยความกลุ้มใจจนขนแทบหงอก

"ดูท่าฉันต้องหาอย่างอื่นกินซะแล้ว"

สวีเฟิงคิด จากนั้นก็กระโดดข้ามลำธาร มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าใหญ่

สำหรับลูกแมวที่มีระดับพลังกลั่นลมปราณขั้น 5 แล้ว ลำธารที่กว้างกว่าตัวสิบเท่าไม่ใช่สิ่งกีดขวางอีกต่อไป