บทที่ 20 ค่าการสำรวจแตะระดับ 45%

ภายใต้การนำทางของโคอิซึมิ อาคาโกะ หยางเทาและโคนันก็มาถึงห้องเรียนชั้นปี 2 ห้อง B ของโรงเรียนมัธยมเอโกดะ เมื่อยืนอยู่หน้าประตูห้อง หยางเทากวาดสายตามองเข้าไปด้านใน และเห็นคุโรบะ ไคโตะนั่งเหม่อลอยอยู่ตรงที่นั่งแถวหลังสุดริมหน้าต่าง

ดูเหมือนเขากำลังจมอยู่ในห้วงความคิด จนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

"คุโรบะ ไคโตะ!"

หยางเทาตะโกนเรียก แต่ไคโตะยังคงใจลอย ไม่ตอบสนองอะไรเลย

โคนันจ้องมองเขาเขม็ง ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด แต่เพราะโครงหน้าด้านข้างนั่นช่างดูคุ้นตาเหลือเกิน

ถึงจะไม่เหมือนเป๊ะราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน แต่ก็คล้ายกันถึงแปดเก้าส่วน มากพอที่จะตบตาคนรู้จักได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนแปลกหน้าเลย

เด็กสาวหน้าตาสะสวยที่นั่งอยู่ข้างหน้าไคโตะ ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเขา จึงหันขวับไปมองที่ประตูหลังตามสัญชาตญาณ

โคนันเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นหน้าเธอชัดๆ "พี่รัน... พี่รันเหรอ?"

แต่เขาก็แยกแยะความแตกต่างระหว่างรันกับนากาโมริ อาโอโกะ ได้ทันทีในเวลาสั้นๆ คนตรงหน้าผมสั้นซอยดูทะมัดทะแมง ต่างจากผมยาวสลวยถึงเอวของรันอย่างสิ้นเชิง และโครงหน้าของรันก็ดูเรียวกว่านี้ชัดเจน

เมื่อได้ยินชื่อที่โคนันหลุดปากออกมา หยางเทาก็หัวเราะเบาๆ "เธอหน้าเหมือนรันมากเลยใช่ไหมล่ะ? ฮ่าๆ นายจะยิ่งตกใจกว่านี้อีกถ้าได้เห็นหน้าตรงของไคโตะ"

นากาโมริ อาโอโกะ โบกมือไปมาตรงหน้าไคโตะ พลางถามด้วยความเป็นห่วง "ไคโตะ เป็นอะไรหรือเปล่า? เหม่อลอยมาทั้งเช้าแล้วนะ ขนาดมีคนมาหา นายยังไม่ได้ยินเลย"

ตอนนั้นเอง คุโรบะ ไคโตะ ถึงได้สติกลับมา เขาเกาหัวแล้วฝืนยิ้ม "ฉัน... ฉันแค่คิดอะไรเพลินๆ น่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันสบายดี"

ทว่าสีหน้าท่าทางตอนพูดนั้นดูผิดธรรมชาติสุดๆ ใครดูก็รู้ว่าโกหก

"มีคนมาหาฉันเหรอ?"

"ใช่ ที่ประตูหลังน่ะ..."

ไคโตะมองไปที่ประตูหลังของห้องเรียน... แล้วก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้

"นาย... นายยังไม่ตาย?"

ปฏิกิริยาที่รุนแรงกะทันหันเรียกความสนใจจากเพื่อนร่วมชั้นได้เป็นอย่างดี เขาเพิ่งรู้ตัวจึงรีบเดินตรงไปที่ประตูหลัง

"อาโอโกะ ฝากลาอาจารย์ให้หน่อยนะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ"

"หา!"

นากาโมริ อาโอโกะ มองตามหลังไคโตะที่รีบร้อนออกไปพร้อมกับทำหน้ามุ่ย

"นี่นายจะโดดเรียนอีกแล้วเหรอ!"

เวลานี้ไคโตะไม่มีอารมณ์มาสนใจความคิดของอาโอโกะ หลังจากได้เห็นหยางเทา ความกังวลใจก่อนหน้านี้ที่ว่าหยางเทาอาจตกลงไปตายหายวับไป แทนที่ด้วยความระแวงขั้นสุด

'ทำไมเขาถึงมาหาเรา? หรือเขาจะมองออกแล้วว่าเราเป็นใคร?'

"สวัสดี..."

"ไคโตะ ฉันเป็นคนพูดตรงๆ นะ จะคุยกันตรงนี้หรือจะไปหาที่อื่นคุยกันดี?"

หยางเทาไม่อ้อมค้อม เขาไม่ชอบยืดเยื้อ

ไคโตะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ไปที่สนามกีฬาของโรงเรียนเถอะ"

หยางเทาพยักหน้า เขาหิ้วปีกโคนันที่ยังคงช็อกค้างอยู่ แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางบันได

โคอิซึมิ อาคาโกะ เอื้อมมือมาคว้าแขนคุโรบะ ไคโตะ ที่กำลังจะเดินตามไป แล้วพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ผู้ชายคนนี้อันตรายมาก อันตรายสุดๆ ฉันทำนายอะไรเกี่ยวกับตัวเขาไม่ได้เลย"

"ฉันรู้ แต่ฉันต้องจัดการเรื่องนี้... โคอิซึมิ อาคาโกะ ใกล้จะเริ่มคาบเรียนแล้ว เธอไปเถอะ ไม่ต้องห่วง ฉันรับมือได้"

พูดจบ ไคโตะก็รีบวิ่งตามหยางเทาและโคนันไป

...

"เฮ้ ตื่นได้แล้ว"

โคนันเริ่มดิ้นขลุกขลัก "วางผมลงก่อน"

ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็รีบถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ทำไมหมอนั่นถึงหน้าเหมือนผมขนาดนั้น?"

"ความสัมพันธ์ของพวกนายมันซับซ้อนน่ะ แม่ของนาย คุโด้ ยูกิโกะ เรียนวิชาปลอมตัวมาจากพ่อของหมอนั่น คุโรบะ โทอิจิ และ..."

"ชื่อจอมโจรคิด จริงๆ แล้วพ่อของนาย คุโด้ ยูซากุ เป็นคนตั้งให้..."

ยังฟังไม่ทันจบข่าวเด็ด โคนันก็อ้าปากค้างไปเรียบร้อย ร่างกายแข็งทื่อเดินตามหยางเทาไปที่สนามกีฬาอย่างว่างง่าย

"อยากรู้เรื่องพีคๆ อีกสักเรื่องไหม?"

โคนันทำหน้าสิ้นหวัง "ยังมีอีกเหรอครับ??"

มุมปากของหยางเทายกยิ้มอย่างมีเลศนัย "อืม มีข่าวลือว่าพ่อของนายกับพ่อของหมอนั่นเป็นพี่น้องแท้ๆ กัน ซึ่งก็แปลว่าไคโตะเป็นลูกพี่ลูกน้องของนาย... แต่นี่เป็นแค่ประวัติศาสตร์นอกตำรานะ สิ่งที่นายรู้อาจจะเป็นประวัติศาสตร์หลักที่ไม่ถูกต้องเสมอไป แต่ประวัติศาสตร์นอกตำราน่ะมันส์กว่าเยอะ"

เขาเรียกว่าประวัติศาสตร์นอกตำรา แต่นี่คือพล็อตเรื่องจากภาพยนตร์โคนันภาค 'ปริศนาปราการ 5 แฉก'

ตอนที่หยางเทารู้พล็อตเรื่องนี้ เขาก็เหวอรับประทานไปเหมือนกัน

"ฉันเองก็ไม่แน่ใจเรื่องนี้เหมือนกัน ถ้านายอยากรู้คงต้องโทรไปถามพ่อนายแล้วล่ะ"

โคนัน: "..."

เมื่อได้ยินข่าวน่าตื่นตะลึงขนาดนี้ โคนันยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป

ไคโตะเพิ่งวิ่งตามออกมาจากตึกเรียน พอดีเห็นโคนันยืนนิ่งไม่ไหวติง

"คุณรู้ตัวจริงของผมได้ยังไง? แล้วเด็กคนนี้เป็นอะไรไปครับ?"

หยางเทาหัวเราะร่า "เปล่าหรอก สมองเขารับข้อมูลมากเกินไปจนประมวลผลไม่ทันน่ะ"

"ส่วนเรื่องที่ว่าฉันรู้ตัวจริงนายได้ยังไง... หึหึ ความลับ"

"ฉันมาที่นี่เพื่อเรื่องเดียว ตอนนี้ฉันไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว ซื้อน้ำเปล่าสักขวดยังไม่ได้เลย ก็เลยอยากจะมายืมเงินนายสักหน่อย"

ไคโตะสะดุดขาตัวเองแทบหน้าคะมำ

"นี่คุณจะรีดไถผมเหรอ?"

"ฉันชอบให้เรียกว่าปล้นมากกว่า ขอบใจ"

ไคโตะ: "..."

"ผมไม่มีเงินหรอก..."

"อัญมณีก็ได้นะ"

คุโรบะ ไคโตะ เป็นจอมโจรคิดรุ่นที่สองที่ต้องการล่อองค์กรลึกลับที่สังหารพ่อของเขาให้ออกมา

เขาไม่ได้เอาอัญมณีล้ำค่าพวกนั้นไปขายแลกเงินแต่อย่างใด

"ไม่ได้ครับ เมื่อผมจัดการกับองค์กรลึกลับนั่นเสร็จ ผมจะคืนอัญมณีทั้งหมด"

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของไคโตะ ก็รู้ได้ทันทีว่าการจะเอาอัญมณีจากเขาคงเป็นไปไม่ได้

"เฮ้อ ช่างเถอะ ในเมื่อฉันเป็นคนจิตใจดี งั้นเอาเงินเก็บกับเงินสดของนายมาให้หมด ถือว่าเป็นค่าปิดปากก็แล้วกัน"

"เฮ้อ ปล้นโจรครั้งแรกดันมาเจอโจรไส้แห้งซะได้"

คุโรบะ ไคโตะ: "..."

ถึงจะเป็นโจรไส้แห้งแต่ก็ไม่เคยไปปล้นใครเขานะ!!

ตอนนั้นเอง โคนันก็พูดแทรกขึ้น "คุณหยางเทา ผมพอมีเงินอยู่บ้างนะครับ น่าจะพอให้คุณใช้จ่ายประจำวันได้... ส่วนหมอนี่ปล่อยไปเถอะ"

หยางเทามองโคนันแล้วเดาะลิ้น "จุ๊ๆ เอาสิ... พูดตามตรงนะ ฉันไม่ได้สนใจเรื่องเงินหรอก แต่บางทีการไม่มีเงินมันก็ลำบากจริงๆ นั่นแหละ เพราะฉันก็ไม่ใช่มืออาชีพด้านการปล้นด้วย"

พูดจบ เขาก็มองไปที่ไคโตะอีกครั้ง "เรื่องเงินฉันไม่เอาก็ได้ แต่ฉันหวังว่านายจะแนะนำฉันให้เพื่อนร่วมชั้นของนายรู้จักหน่อย"

"ไม่ต้องห่วง แค่เจอหน้าทักทายกันแป๊บเดียว"

...

ใกล้เที่ยง

กริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เป็นสัญญาณหมดคาบสุดท้ายของช่วงเช้า นักเรียนมัธยมปลายทยอยเดินออกมาจากตึกเรียน ต่างจากที่จีน นักเรียนที่นี่ไม่ได้กลับไปกินข้าวบ้าน แต่จะห่อข้าวกล่องมากินที่โรงเรียน

หลังจากกินเสร็จก็พักผ่อนสักหน่อย แล้วค่อยเรียนต่อ

ฟังดูเหมือนจะเข้มงวดกว่าที่จีน แต่พวกเขาก็เลิกเรียนกันตอนบ่ายสามยี่สิบ... วันหนึ่งเรียนแค่ 5-6 คาบเท่านั้น

เขาเดินฝ่าฝูงชน เข้าไปทักทายคนที่หน้าตาคุ้นเคย ค่าการสำรวจโลกเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

"แตะ 45% แล้ว! สงสัยจังว่าครั้งหน้าจะถึง 60% ไหมนะ..."