บทที่ 26 รักษาสิวให้ไทเฮา

บทที่ 26

รักษาสิวให้ไทเฮา

มู่หรงกวนเย่ว์อยู่ในอาภรณ์สีเขียวเข้ม นางสง่างามและสูงศักดิ์ เครื่องหน้าชดช้อยราวรูปสลัก ผิวพรรณผุดผ่อง พร้อมดวงตาเฉี่ยวงดงาม ท่าทางน่ายำเกรง เพียงมองแวบแรกก็ดูสมกับเป็นคุณหนูตระกูลชั้นสูง

อายุน้อยเพียงสามสิบปี ทั้งยังดูแลตนเองเป็นอย่างดี ทำให้นางดูเหมือนหญิงสาวช่วงวัยยี่สิบ ใครเล่าจะรู้ว่านางเป็นแม่ของเด็กอายุ 14 ปี

ก่อนหลิงอวี่จื้อจะสังเกตเห็นสิวบนคางของมู่หรงกวนเย่ว์ แม้ทาแป้งเอาไว้ก็ยังเห็นสิวมากกว่าสิบเม็ด ลือกันว่านางเพิ่งสิวขึ้นในช่วงปีสองปีที่ผ่านมาเท่านั้น หรือไทเฮาจะเป็นเช่นนี้เพราะเคร่งเครียดมากเกินไปและพักผ่อนไม่เพียงพอกัน?

“คุณหนูใหญ่ ลุกขึ้น!”

น้ำเสียงมู่หรงกวนเย่ว์รื่นหู ชวนให้คนฟังรู้สึกสบายใจ

“เพคะ” หลิงอวี่จื้อลุกขึ้นและรอให้มู่หรงกวนเย่ว์เอ่ยต่อ ต่อหน้าบุตรสาวตระกูลชั้นสูงที่ยังไม่ได้ออกเรือนทั้งหลาย นางเองก็สามารถทำตัวให้สมกับเป็นบุตรสาวตระกูลใหญ่ได้อย่างไม่ยากเย็นแม้แต่น้อย

มู่หรงกวนเย่ว์มองหน้าหลิงอวี่จื้อ ว่ากันว่าบุตรสาวคนโตของจวนอัครเสนาบดีสมองไม่สมประกอบและเพิ่งจะหายดี ทว่าถ้อยคำของอีกฝ่ายกลับสุภาพอ่อนน้อมยิ่งนัก ไร้วี่แววความโง่เง่า หากสั่งสอนนางให้ดีก็ดูเหมือนว่าเด็กสาวคนนี้จะเฉลียวฉลาดเช่นกัน

“อัยเจีย*ได้ยินมาว่าคุณหนูหลิงมีสูตรยารักษาสิว ข้าจึงสงสัยว่าจริงหรือไม่?”

*อัยเจีย คำที่ไทเฮาใช้เรียกตัวเอง

หลิงอวี่จื้อรับคำอย่างนอบน้อม “หม่อมฉันมีสูตรยาอยู่จริงเพคะ ไม่ทราบว่าไทเฮาจะให้หม่อมฉันดูอาการได้หรือไม่      เพคะ”

มู่หรงกวนเย่ว์​พยักหน้าและทำท่าทางให้หลิงอวี่จื้อเดิน ออกมาข้างหน้า นางค่อย ๆ ก้าวไปโดยเผยท่าทีที่ไม่ทั้งถ่อมตัวและหยิ่งทะนง

นางตรวจดูผิวของมู่หรงกวนเย่ว์โดยละเอียด แม้จะได้รับการบำรุงเป็นอย่างดี ทว่าเมื่อมองใกล้ ๆ กลับพบว่าผิวของนางหมองเล็กน้อย ข้างแก้มแห้งในขณะที่บริเวณจมูกและคางมัน ถือว่าเป็นคนผิวผสม หลิงอวี่จื้อผ่านประสบการณ์การใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวมาโชกโชน เพียงแค่มองก็สามารถคาดคะเนได้

“ไม่ทราบว่าคุณหนูหลิงได้สูตรนี้มาจากที่ใด?”

นางเพิ่งฟื้นขึ้นมาได้ไม่นานจึงไม่น่ามีของแบบนี้    หลิงอวี่จื้อซึ่งคิดหาข้ออ้างเอาไว้แล้วตอบไปอย่างนอบน้อม “ทูลไทเฮา แม้หม่อมฉันเคยสติไม่สมประกอบแต่ก็ชอบอ่านตำรา      เพคะ”

“หลังจากฟื้นคืนมีความทรงจำมากมายในสมองของหม่อมฉัน ซึ่งอาจจำได้จากก่อนหน้านี้ สูตรยานี้อาจไม่ได้ผลชะงัด แต่หม่อมฉันขอเอาศีรษะเป็นประกันว่าไม่มีอันตรายอย่างแน่นอนเพคะ หม่อมฉันได้ทดลองใช้ด้วยตนเองแล้ว หากไทเฮาไว้ใจหม่อมฉันก็ทดลองดูได้เพคะ”

ไม่มีสตรีคนใดไม่ชอบความงาม ยามนี้หมอหลวงช่วยนางไม่ได้มาก มู่หรงกวนเย่ว์ไร้หนทางอื่น ดังนั้นแม้เป็นกังวลแต่ หลิงอวี่จื้อคงไม่กล้าโป้ปดนาง ทำให้นางต้องการลองดูสักตั้ง

“สูตรยาของหม่อมฉันเรียบง่ายมากเพคะ เพียงใช้ผงถั่วเขียวและน้ำผักกาดหอม นำทั้งสองอย่างนี้มาผสมให้เข้ากัน พร้อมเติมน้ำแร่ให้คล้ายเป็นแป้งเปียก ใช้ผ้าขนหนูอุ่นซับหน้าก่อนทาลงไปบนหน้า เว้นในบริเวณดวงตาเอาไว้และล้างออกเมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป ทำเป็นประจำวันเว้นวันหรือทุกสองสามวันก็จะเห็นผลเพคะ”

หลิงอวี่จื้อรู้ว่าในสมัยนี้ยังไม่มีการพอกหน้า บางทีนางอาจหารายได้จากสิ่งนี้ได้ เมื่อมู่หรงกวนเย่ว์ลองใช้และเห็นผล ย่อมเป็นที่สนใจในวงกว้าง ผู้คนมากมายคงมาถามหาสูตรประทินผิวจากนางอย่างแน่นอน และมันจะทำให้นางโด่งดังไปทั่ว

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลิงอวี่จื้อก็รู้สึกลิงโลดในใจ อย่างกับเห็นเงินทองไหลมาเทมาแล้ว