บทที่ 14 เกมล่าเหยื่อ

บทที่ 14 เกมล่าเหยื่อ

เขาเคยเห็นนักแสดงรับบทอันธพาลโหดเหี้ยม และเคยเห็นคนรับบทมือสังหาร แต่เขาไม่เคยเห็นดวงตาคู่ไหนที่ดู "สมจริง" ขนาดนี้มาก่อน... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเฉยเมยและด้านชาต่อชีวิตเพื่อนมนุษย์อย่างสิ้นเชิง

นี่ไม่ใช่การแสดง แต่มันคือกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากกระดูกดำ

ในขณะที่สมองของเขากำลังขาวโพลน เหตุผลและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดกำลังต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งภายในจิตใจ เสียงเครื่องจักรกลที่เย็นชาไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง

"ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ค้นพบ 'พวกเดียวกัน' จากเบาะแสเพียงเล็กน้อย โฮสต์มีพรสวรรค์ด้านอาชญากรรมที่ยอดเยี่ยมจริงๆ"

"กำลังโหลดข้อมูลเป้าหมาย..."

"โค้ดเนม: นักเชือด"

"อันดับในบัญชีมรณะ: 98"

"อาชญากรรมที่กำลังวางแผน: การลักพาตัวระดับ A (ระยะเตรียมการ)"

"ระดับความอันตราย: ปานกลาง"

กระแสข้อมูลหลั่งไหลเข้ามาในจิตสำนึกของเฉินหยานราวกับน้ำตก ทำเอาเขาแทบจะหน้ามืดล้มทั้งยืน

พวกเดียวกัน?

ใครเป็นพวกเดียวกับมันวะ?

บัญชีมรณะ?

มันคือบ้าอะไรกันเนี่ย?

ระบบเฮงซวยนี่จะให้เขาไปแข่งทัวร์นาเมนต์คัดออกหรือไง?

ยังไม่ทันที่เขาจะบ่นจบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ภารกิจชั่วคราว: เกมล่าเหยื่อ"

"รายละเอียดภารกิจ: ในฐานะว่าที่ 'สุดยอดอาชญากร' ในอนาคต คุณจะทนเห็นพวกปลายแถวมาโชว์พาวต่อหน้าได้ยังไง? จงจัดการมัน แล้วแย่งตำแหน่งมาซะ!"

"กติกาภารกิจ: เป็นฝ่ายเริ่มจัดการสมาชิกที่มีอันดับสูงกว่าใน 'บัญชีมรณะ' เพื่อแย่งชิงอันดับและรับรางวัลระดับสูงแบบสุ่ม"

"เวลาภารกิจ: 30 นาที"

"บทลงโทษหากล้มเหลว: อายุขัยลดลงครึ่งหนึ่ง"

"..."

เปลือกตาของเฉินหยานกระตุกยิกๆ

ระบบเวรนี่ไม่ใช่คนแน่ๆ รู้จักแต่ขู่จะตัดอายุขัยหรือไง?

แต่ความสนใจของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยคำไม่กี่คำอย่างรวดเร็ว— "แย่งชิงอันดับ" และ "รางวัลระดับสูง"

เขายังไม่รู้ว่าอันดับมีไว้ทำอะไร ฟังดูเหมือนคะแนนไต่แรงค์ในเกมออนไลน์ แต่คำว่า "รางวัลระดับสูง" เปรียบเสมือนโอเอซิสกลางทะเลทรายสำหรับคนที่ต้องคอยกังวลเรื่องอายุขัยอย่างเขา!

นี่มัน KPI สำหรับต่อชีวิตที่ส่งมาให้ถึงที่ชัดๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น และที่สำคัญที่สุด เป้าหมาย... สายตาของเฉินหยานมองผ่านชายที่ชื่อ "นักเชือด" ไปยังจุดที่ไม่ไกลนัก

แม่ลูกอ่อนคนหนึ่งกำลังจูงเด็กหญิงอายุราวสี่ห้าขวบ เพิ่งกดเงินเสร็จจากตู้เอทีเอ็มข้างตรอก

ผู้เป็นแม่กำลังเก็บเงินเข้ากระเป๋าสตางค์อย่างระมัดระวัง ในขณะที่เด็กน้อยถืออมยิ้มมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

และร่างกายของ "นักเชือด" ก็โน้มไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้ว เหมือนหมาป่าเตรียมตะครุบเหยื่อ กล้ามเนื้อเกร็งแน่น สายตาจับจ้องไปที่สองแม่ลูกคู่นั้น

หมอนี่กำลังจะลงมือ?

เฉินหยานกวาดตามองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก พยายามหาสิ่งแวดล้อมที่เขาจะใช้ประโยชน์ได้

ทันใดนั้น รูม่านตาของเขาก็หดเกร็ง

ที่ฝั่งตรงข้ามเยื้องไปหน่อย ตำรวจสายตรวจในเครื่องแบบสองนายกำลังเดินคุยกันมาอย่างไม่รีบร้อน

ระยะห่างประมาณเจ็ดถึงแปดสิบเมตร

พอไหว!

แผนการที่บ้าบิ่นและกล้าหาญก่อตัวขึ้นในหัวของเฉินหยานชั่วพริบตา

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มความกลัวในใจ แล้วส่งรอยยิ้มเจิดจ้าให้หวังพั่งจื่อ

"เจ้าอ้วน นายไปจองโต๊ะก่อนเลย ฉันเจอคนรู้จัก เดี๋ยวจะเข้าไปทักทายแป๊บเดียว"

"คนรู้จัก? ใครอะ?" หวังพั่งจื่อชะเง้อคมอง

"คนในกองถ่ายนั่นแหละ ไม่สำคัญหรอก เร็วเข้า เดี๋ยวหมูสามชั้นหมดนะ!" เฉินหยานดันหลังหวังพั่งจื่อโดยไม่อธิบายอะไรเพิ่ม

พอหวังพั่งจื่อได้ยินคำว่า "หมูสามชั้น" เขาก็ลืมเรื่อง "คนรู้จัก" ไปทันที และรีบวิ่งจู๊ดเข้าร้านปิ้งย่างไป

เมื่อไม่มีหวังพั่งจื่อขวางทาง สมาธิทั้งหมดของเฉินหยานก็จดจ่ออยู่ที่ "นักเชือด"

เขาคำนวณระยะห่างระหว่างชายคนนั้นกับตัวเอง คำนวณความเร็วในการเดินของตำรวจ โลกทั้งใบดูเหมือนจะกลายเป็นละครฉากใหญ่ที่เขากำกับด้วยตัวเอง

"นักเชือด" เริ่มขยับตัว

เขาก้าวเท้า เดินมุ่งหน้าตรงไปยังสองแม่ลูกอย่างมีจุดมุ่งหมาย

ตอนนี้แหละ!

เฉินหยานเองก็ก้าวออกไปพร้อมกัน ทำทีเป็นคนเดินผ่านทางธรรมดาที่เดินเข้าไปใกล้จากด้านข้าง

จังหวะที่เดินสวนกัน ไหล่ของเฉินหยานก็กระแทกเข้ากับอีกฝ่ายเบาๆ อย่างจงใจแต่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

"ปึก"

แรงปะทะเบาๆ

วินาทีต่อมา เฉินหยานคลำกระเป๋ากางเกง สีหน้าเปลี่ยนจากสงบนิ่งเป็นตื่นตระหนกสุดขีด เขางัดทักษะการแสดงทั้งหมดที่มีออกมา ตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงที่ดังพอจะได้ยินกันครึ่งถนน เต็มไปด้วยความคับแค้นใจระคนเศร้าโศก:

"กระเป๋าตังค์ฉัน!!"

"ช่วยด้วย! ขโมย! กระเป๋าตังค์ฉันโดนขโมย!!"

เสียงตะโกนนั้นดังก้องจนฟ้าสะเทือน

คนเดินผ่านไปมา ลูกค้าในร้านค้า สายตาของทุกคน "ขวับ" มาจับจ้องที่จุดเดียวทันที

และศูนย์กลางของความสนใจก็คือ "นักเชือด" ที่เพิ่งมีการสัมผัสตัวกับเฉินหยาน และตอนนี้กำลังทำหน้าตกตะลึงปนดุร้าย

แผนขั้นแรกสำเร็จ!

"นักเชือด" ถึงกับมึนตึ้บ

เขากำลังจะลงมือทำ "งานใหญ่" ไหงจู่ๆ กลายเป็นโจรล้วงกระเป๋าไปได้?

เขามองดูเด็กหนุ่มที่โวยวายเสียงดังตรงหน้า มองสายตาดูถูกและจับผิดจากผู้คนรอบข้าง ความโกรธจากการถูกฉีกหน้ากลางธารกำนัลพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง

ความสุขุมและเหตุผลที่เขารักษาไว้ขณะวางแผนก่ออาชญากรรมระดับ A ถูกเผาไหม้จนหมดสิ้นด้วยการใส่ร้ายสไตล์นักเลงข้างถนนแบบนี้

"ไอ้หนู อยากตายรึไง?"

"นักเชือด" กระชากคอเสื้อเฉินหยาน กระแทกเขาอัดกับกำแพง ดวงตาที่เคยด้านชากลับแดงก่ำด้วยเส้นเลือดแห่งความโกรธ

เขากดเสียงต่ำ ลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน

จิตสังหารของจริงเปรียบเสมือนใบมีดเย็นเฉียบจ่อที่คอหอยเฉินหยาน

ความหวาดกลัวมหาศาลเข้าครอบงำเฉินหยานทันที ร่างกายเริ่มสั่นเทาตามสัญชาตญาณ

ทว่า เฉินหยานเข้าสู่สภาวะการแสดงบท "นักฆ่าคืนฝนพรำ" อย่างรวดเร็ว และในวินาทีนั้นเอง บทบาทของนักฆ่าดูเหมือนจะแทรกซึมเข้าสู่จิตวิญญาณของเขา

ชั่วพริบตา ความกลัวของเฉินหยานลดฮวบลงราวกับน้ำลง

เขาไม่เพียงแต่ไม่ตื่นตระหนก แต่กลับเข้าสู่สภาวะลึกลับบางอย่าง

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาที่เกรี้ยวกราดของ "นักเชือด" ตรงๆ

ทักษะการควบคุมสีหน้าระดับจุลภาคทำงานเต็มสูบ!

บนใบหน้าของเฉินหยาน รอยยิ้มเย็นยะเยือกค่อยๆ ปรากฏขึ้น เป็นรอยยิ้มที่แฝงความขี้เล่นอันน่าขนลุก

สายตาของเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่เด็กหนุ่มขี้ตื่นตูมเมื่อครู่อีกต่อไป แต่เป็นสายตาของผู้เหนือกว่าที่มองพวกเดียวกัน หรือกระทั่ง... มองเหยื่อ

เขาพูดเสียงเบา ให้ได้ยินกันแค่สองคน ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก:

"ฝีมือกระจอกแค่นี้ ยังกล้ามาทำมาหากินในถิ่นของฉันอีกงั้นเหรอ?"

ตูม!

สมองของ "นักเชือด" เหมือนโดนฟ้าผ่า ขาวโพลนไปหมด

เขาเห็นอะไร?

สายตาแบบนั้นมันคืออะไร?

นั่นไม่ใช่สายตาที่คนธรรมดาควรจะมี!

มันคือสายตาที่มองทะลุความลับทั้งหมดของเขา มองเขาเป็นเพียงมดปลวกตัวจ้อย!

เด็กคนนี้... เด็กคนนี้รู้ว่าเขาเป็นใคร!

รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร!

รู้กระทั่งว่าเขามีมีดซ่อนอยู่ที่เอว!

"ถิ่นของฉัน"?

หรือว่า... หรือว่าเขาจะเป็น... ความกลัวดั้งเดิมที่ฝังรากลึกในสัญชาตญาณสิ่งมีชีวิตเมื่อต้องเผชิญหน้ากับ "นักล่าระดับสูงกว่า" เข้าเกาะกุมหัวใจของ "นักเชือด" ทันที!

เขารู้สึกเหมือนไดโนเสาร์แร็ปเตอร์ที่ไปเจอกับทีเร็กซ์ในป่าดงดิบ ความดุร้ายและโหดเหี้ยมทั้งหมดมลายหายไปภายใต้แรงกดดันจาก "ลำดับชั้นทางธรรมชาติ" ที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง

เขาเผลอปล่อยมือ ถอยหลังไปสองก้าวอย่างเสียหลัก มองเฉินหยานด้วยสายตาที่เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขีด

"แก..."

"ไสหัวไป"

เฉินหยานเอ่ยเพียงคำเดียว สั้นกระชับแต่ทรงอำนาจไม่อาจปฏิเสธได้

กำแพงจิตใจของ "นักเชือด" พังทลายลงอย่างสมบูรณ์

เขาหันหลังกลับแล้วออกวิ่ง ใส่เกียร์หมาหนีสุดชีวิต เพียงเพื่อจะไปให้พ้นจาก "ปีศาจ" ที่น่าสะพรึงกลัวตนนี้ให้เร็วที่สุด