บทที่ 29 อานุภาพแห่งหนังสติ๊ก

ในขณะที่โลฮานยังคงตกตะลึงราวกับหาทางไปไม่ถูก เหยียนซิงก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหนังสติ๊กราคาไม่ถึงหนึ่งร้อยเหรียญถึงทำให้พวกเขาตื่นเต้นได้ขนาดนี้

เหยียนซิงหยิบห่อหนังสติ๊กออกจากกล่องขนส่งทีละห่อ แล้วโยนให้กับพวกมนุษย์หมาป่าและเด็กๆ ชาวนา

มนุษย์หมาป่าทุกตัวรับมันไว้ราวกับรับลูกตุ้มตะกั่วหนักอึ้ง ขาของพวกมันสั่นเทาและอ่อนแรงโดยไม่รู้ตัว

โลฮานมองเห็นเพียงมูลค่าที่เป็นตัวเงินของหนังสติ๊กเหล่านี้ แต่ในฐานะนักรบ พวกมนุษย์หมาป่ามองเห็นคุณค่าของมันในสนามรบ

แม้ว่าหนังสติ๊กแปรธาตุเหล่านี้อาจเทียบไม่ได้กับธนูและหน้าไม้ทั่วไปในเรื่องระยะยิงและอานุภาพ แต่ขนาดที่เล็กกะทัดรัดทำให้พกพาและใช้งานได้ง่าย

มนุษย์หมาป่าเป็นนักรบที่เน้นการต่อสู้ระยะประชิด ระยะโจมตีของพวกมันจำกัดอยู่แค่ความยาวของลูกตุ้มหนาม

ทว่าเมื่อติดตั้งหนังสติ๊กแปรธาตุเหล่านี้ ระยะโจมตีของพวกมันจะขยายออกไปได้อย่างน้อยสี่สิบเมตร

ยิ่งไปกว่านั้น หนังสติ๊กยังมีอัตราการยิงที่รวดเร็ว และลูกแก้วขนาดเล็กก็ทำให้พกพากระสุนได้จำนวนมาก

ต่างจากธนูและลูกธนูที่ไม่จำเป็นต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง

หากมนุษย์หมาป่าทั้งเก้าตัวใช้หนังสติ๊กพร้อมกัน พวกมันสามารถสร้างแนวระดมยิงระยะกลางได้อย่างง่ายดาย เพื่อเปิดฉากโจมตีศัตรูระลอกแรก แม้แต่ในการต่อสู้ระยะประชิด การควักหนังสติ๊กออกมายิงลูกแก้วใส่ศีรษะศัตรูอย่างกะทันหันก็สามารถทำให้ศัตรูหมดสภาพได้แน่นอน

สรุปสั้นๆ คือ หนังสติ๊กแปรธาตุเหล่านี้ที่มีอานุภาพสังหารพอสมควร มีผลในการข่มขวัญทหารที่ไม่มีเกราะหรือเกราะเบาได้อย่างดีเยี่ยม

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว กองทหารระดับล่างของเผ่าพันธุ์อื่นที่จะต้องเผชิญหน้ากับมนุษย์หมาป่า มักจะไม่มีหน่วยเกราะหนัก

ท่านลอร์ดเช่นนายท่านของพวกเขา ที่ยินดีจะติดตั้งเกราะหนักให้กับทหารระดับล่าง... ช่างหาได้ยากยิ่งนัก

เหล็ก... ในที่อื่นๆ เขาไม่เอามาทำรั้วกันหรอก

ดังนั้น มนุษย์หมาป่าที่ได้รับวิธีการโจมตีระยะกลางและระยะสั้นที่ยืดหยุ่น จึงสร้างความได้เปรียบเหนือคู่ต่อสู้ในระดับเดียวกันได้ในทันที

ในสนามรบ ความตายของศัตรูหมายถึงความอยู่รอดของพวกเขา

ไม่มีใครอยากตาย

หนังสติ๊กเหล่านี้จึงมีน้ำหนักมหาศาลในใจของพวกมนุษย์หมาป่า และในเมื่อมันเป็นอาวุธแปรธาตุ ราคาของมันต้องสูงลิบลิ่วอย่างไม่ต้องสงสัย

พวกเราเป็นเพียงมนุษย์หมาป่าระดับหนึ่ง ชีวิตเดียวคงไม่พอที่จะซื้อหนังสติ๊กแปรธาตุเหล่านี้สักอัน

นายท่านของเรากลับมอบอาวุธแปรธาตุอันล้ำค่าเช่นนี้ให้เรา...

โอล์ฟนำพวกมนุษย์หมาป่าคุกเข่าลงและตะโกนก้อง "ท่านลอร์ดเหยียนซิง ผู้ทรงเมตตาและเปี่ยมด้วยคุณธรรม!"

ต่างจากปฏิกิริยาของพวกมนุษย์หมาป่าและโลฮาน พวกเด็กๆ ไม่ได้มีความคิดซับซ้อนมากมายเมื่อได้รับหนังสติ๊กเหล่านี้

ในขณะที่มนุษย์หมาป่าและโลฮานกำลังตกตะลึง ตื้นตันใจ และตื่นเต้น เด็กๆ ชาวนาผู้มีความสามารถสูงได้ประกอบหนังสติ๊กในมือเสร็จเรียบร้อยแล้ว

พวกเขาหยิบลูกแก้วออกมา ใส่ลงในรังกระสุน และเริ่มยิงใส่รั้วเหล็กที่อยู่ไม่ไกลด้วยเสียง "ผัวะ" "ผัวะ" "ผัวะ"

"หยุดเล่นก่อน หยุดเล่นก่อน..." เหยียนซิงเรียกเด็กๆ มารวมตัวรอบๆ เขา แล้วเทห่อหนังสติ๊กที่เหลือทั้งหมดออกจากกล่อง "ข้า ท่านลอร์ดของพวกเจ้า จะมอบหมายภารกิจสำคัญให้ พวกเจ้ารับผิดชอบประกอบหนังสติ๊กทั้งหมดนี้ แล้วแจกจ่ายให้กับผู้ใหญ่ที่กำลังทำงานอยู่ คนละหนึ่งอัน หนังยางสามเส้น และลูกแก้วหนึ่งร้อยลูก พวกเจ้ารับผิดชอบสอนวิธีใช้หนังสติ๊กให้พวกเขาด้วย

ของที่เหลือพวกเจ้าก็เก็บไว้

ถ้าหนังสติ๊กของใครพัง พวกเจ้ารับผิดชอบซ่อม ถ้าซ่อมไม่ได้ก็เปลี่ยนให้ใหม่

เข้าใจไหม?"

"รับทราบ นายท่าน!"

เด็กๆ รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับหนังสติ๊กในฐานะของเล่นและพบว่ามันสนุกมาก ตอนนี้ที่ท่านลอร์ดอนุญาตให้พวกเขาเก็บหนังสติ๊กเหล่านี้ไว้ พวกเขาก็สามารถเล่นได้อย่างอิสระ

"ไม่ ไม่ ไม่..." โลฮานที่เพิ่งได้สติ แทบจะเป็นลมอีกรอบเมื่อได้ยินว่าเหยียนซิงจะมอบหมายหนังสติ๊กแปรธาตุเหล่านี้ให้กับกลุ่มเด็กๆ เขารีบพูดแทรกขึ้นมา "อาวุธแปรธาตุราคาแพงเหล่านี้จะให้พวกเด็กๆ เก็บไว้ไม่ได้! ถ้าพวกเขาทำพัง ไม่รู้ว่าจะสร้างความเสียหายให้ท่านลอร์ดมากแค่ไหน"

เหยียนซิงพูดว่า "ข้าไม่ได้บอกหรือ? ถ้าพังก็ซ่อม ถ้าซ่อมไม่ได้ก็เปลี่ยนใหม่ เล่นกันให้เต็มที่ ถ้าหมดก็แค่มาขอข้า ท่านลอร์ดของพวกเจ้า... เจ้าตัวเล็กทั้งหลาย เห็นหอคอยสังเกตการณ์ที่สร้างเสร็จแล้วพวกนั้นไหม?

หลังจากแจกหนังสติ๊กเสร็จแล้ว ให้แต่ละคนปีนขึ้นไปคนละหอ ฝึกยิงออกไปด้านนอก ตอนเที่ยงข้าจะจัดงานแข่งขัน ใครยิงได้แม่นที่สุด ข้า ท่านลอร์ดของพวกเจ้า จะมีรางวัลให้อย่างงาม!"

"รับทราบ นายท่าน! ขอบคุณนายท่าน!"

เด็กๆ มีนิสัยรักสนุกเป็นทุนเดิม และเมื่อได้ยินว่าเล่นดีจะมีรางวัล พวกเขาก็รีบคุกเข่าลงกับพื้น ฉีกห่อหนังสติ๊ก และเริ่มประกอบกันทันที

โลฮานตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง พึมพำว่า "อาวุธแปรธาตุจะเอามาเล่นแบบนี้ไม่ได้..."

พวกมนุษย์หมาป่าที่ถือห่อหนังสติ๊กอยู่ก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน

นายท่านของเราช่าง... ใจกว้างเกินไปแล้ว!

เขาดีกับไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินเกินไปแล้ว!

เหยียนซิงพูดกับพวกมนุษย์หมาป่าที่ยังยืนงงอยู่ว่า "อย่ามัวยืนบื้ออยู่ รีบประกอบหนังสติ๊ก ลองดึงดู ทดสอบความแม่นยำ ดูซิว่าเข้ามือพวกเจ้าไหม"

เหยียนซิงให้ความสำคัญกับหน่วยรบเพียงหนึ่งเดียวของเขามาก และอยากรู้เร็วๆ ว่าหนังสติ๊กเหล่านี้จะมีประสิทธิภาพแค่ไหนเมื่ออยู่ในมือพวกเขา

"รับทราบ นายท่าน!"

โอล์ฟนำพวกมนุษย์หมาป่านั่งขัดสมาธิลงกับพื้น ต่างจากเด็กๆ ชาวนาที่ฉีกห่อหนังสติ๊กอย่างรุนแรงอยู่ใกล้ๆ พวกเขาเปิดห่ออย่างพิถีพิถันและเคร่งขรึม ค่อยๆ หยิบส่วนประกอบแต่ละชิ้นออกมาอย่างระมัดระวัง

พวกเขาได้เห็นขั้นตอนการประกอบหนังสติ๊กง่ายๆ ไปแล้ว

หลังจากติดหนังยางหนึ่งเส้น พวกมนุษย์หมาป่าก็ทดลองดึงดู

"เบาไปหน่อย"

"งั้นเพิ่มหนังยางอีกเส้น"

เหยียนซิงที่กลายเป็นฮีโร่และเลเวลอัพไปหลายครั้ง ก็รู้สึกว่าหนังยางเส้นเดียวเบาไปเช่นกัน เขาจึงหยิบหนังยางสำรองขึ้นมา ทบหนังยางสองเส้นเข้าด้วยกัน สอดเข้าไปในช่องหนีบและขันให้แน่น

ดึงดูอีกครั้ง... ดีขึ้นเยอะเลย

เขาใส่ลูกแก้วลงในรังกระสุน ง้างจนสุดแขน แล้วยิงใส่รั้วเหล็กข้างหน้า ลูกแก้วพุ่งออกไปพร้อมเสียงหวีดหวิว กระแทกเข้ากับรั้วเหล็กทั้งแผงจนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"ไม่เลว ไม่เลว" เหยียนซิงพอใจมากกับอานุภาพของหนังสติ๊กที่เพิ่มหนังยาง การโดนจุดสำคัญในระยะยี่สิบเมตรต้องถึงตายแน่นอน แม้จะโดนจุดไม่สำคัญก็คงลดความคล่องตัวของศัตรูลงได้อย่างมาก ซึ่งจังหวะนั้นพวกมนุษย์หมาป่าก็สามารถพุ่งเข้าไปใช้ลูกตุ้มจัดการปัญหาได้

ในตอนนี้ พวกมนุษย์หมาป่าก็ทำตามและเพิ่มหนังยางพิเศษให้กับหนังสติ๊กของพวกมัน

พวกมันบรรจุกระสุนและยิงพร้อมกัน แนวระดมยิงกระทบกับรั้วเหล็กจนเกิดประกายไฟวูบวาบ

น่าเกรงขามมาก!

มนุษย์หมาป่าของเหยียนซิง ที่สวมเกราะและถือลูกตุ้มเหล็กกล้า มีความได้เปรียบเหนือมนุษย์หมาป่าของเผ่าหูขาดอย่างขาดลอย พวกมันสามารถเอาชนะในการดวลตัวต่อตัวกับมนุษย์หมาป่าชั้นสูงได้อย่างง่ายดายด้วยซ้ำ

ตอนนี้เหยียนซิงยังติดอาวุธให้นักรบมนุษย์หมาป่าของเขาด้วยหนังสติ๊กอีก เมื่อพิจารณาจากเสื้อผ้าลินินบางๆ ของนักรบมนุษย์หมาป่าทั่วไปที่ไม่มีการป้องกันใดๆ พวกมันคงต้องเจ็บตัวไม่น้อยกว่าจะเข้าประชิดตัวได้

จากการประเมินอย่างระมัดระวังของเหยียนซิง โอล์ฟและมนุษย์หมาป่าสวมเกราะทั้งเก้าตัวของเขา น่าจะสามารถเอาชนะมนุษย์หมาป่าทั่วไปยี่สิบตัวได้อย่างง่ายดาย

แต่นั่นยังไม่พอ...

เหยียนซิงรื้อค้นของในรถบรรทุก

ในตอนนี้ โอล์ฟชี้ไปที่ศูนย์เล็งเลเซอร์บนหนังสติ๊กของเขาแล้วถามเหยียนซิงว่า "ท่านลอร์ด... นี่คืออะไร? ถ้ากดมัน จะมีจุดสีแดงปรากฏขึ้นข้างหน้า"

ด้ามจับของหนังสติ๊กมีสวิตช์เลเซอร์ เมื่อกดแล้วจะยิงลำแสงเลเซอร์ออกมา

เหยียนซิงที่กำลังขนของอยู่ ตอบโอล์ฟไปส่งๆ ว่า "นี่เรียกว่าศูนย์เล็งเลเซอร์ เอาไว้ช่วยเล็ง เวลาฝึกก็เล็งไปที่จุดสีแดง พอชำนาญแล้ว เล็งตรงไหนก็โดนตรงนั้น

ข้าขอเตือน ห้ามเอาเลเซอร์ส่องตาพวกเดียวกันเด็ดขาด มันจะทำให้ตาบอดได้"

โลฮานที่เพิ่งหายตะลึงได้ยินเข้าก็อุทาน "ท่านลอร์ด ท่านถึงกับลงมนตร์ทำให้ตาบอดไว้ในหนังสติ๊กแปรธาตุนี้ด้วยหรือ?

ท่านลอร์ด... นี่มันอาวุธมนตราขั้นสูง ราคาแพงเกินไปแล้ว

ชีวิตต่ำต้อยของพวกเราจะคู่ควรใช้อาวุธเช่นนี้ได้อย่างไร? มีเพียงวีรบุรุษเท่านั้นที่มีคุณสมบัติจะใช้มัน"