บทที่ 30 อุปกรณ์และอาการสั่นเทา
บทที่ 30 อุปกรณ์และอาการสั่นเทา
ยังไม่ทันที่โลฮานจะพูดจบประโยค เขาก็เป็นลมล้มพับไปกองกับพื้นจริงๆ
เหล่ามนุษย์หมาป่าเมื่อตระหนักว่าหนังสติ๊กในมือของพวกตนถูกลงอาคมเวทมนตร์ที่ทำให้ตาบอดได้ ต่างก็ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น
นี่มัน... พวกเรามีวาสนาขนาดนี้เชียวหรือ?
พวกเราเป็นแค่มนุษย์หมาป่าระดับหนึ่ง การได้ใช้อาวุธระดับเทพเจ้าขนาดนี้ ไม่ใช่ว่ากำลังทรมานจิตใจพวกเราเล่นอยู่หรือไง?
ในขณะนั้นเอง เหยียนซิงยกกล่องอีกใบลงมาจากรถบรรทุกแล้ววางลงกับพื้น พอหันกลับมาเห็นโลฮานนอนแผ่หลาราวกับคนตาย ก็ถามโอลฟ์ด้วยความตกใจว่า "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาลงไปนอนกองกับพื้นแบบนั้น? แล้วทำไมพวกเจ้าต้องตัวสั่นกันขนาดนี้ เป็นไข้จับสั่นกันหรือไง?!"
เหยียนซิงตกใจจริงๆ ที่เห็นนักรบมนุษย์หมาป่าของเขายืนสั่นงั่กๆ อยู่กับที่
จะมาป่วยตอนนี้ไม่ได้นะเฮ้ย
น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากออกมาจากดวงตาของโอลฟ์ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ
"นายท่าน โลฮานเป็นลมไปหลังจากได้รับอาวุธลงอาคมระดับสูงที่ท่านประทานให้... พวกเรา..." โอลฟ์รู้สึกราวกับหนังสติ๊กในมือหนักอึ้งดั่งขุนเขา เขาพยายามควบคุมอารมณ์ ปรับลมหายใจ แล้วพูดต่อ "พวกเราไม่เคยฝันมาก่อนว่าจะมีวันที่ได้ใช้อาวุธเวทมนตร์ การได้รับรางวัลอันหนักอึ้งเช่นนี้จากนายท่าน พวกเราเลยตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก..."
พอได้ยินว่าพวกมนุษย์หมาป่าตัวสั่นเพราะเลเซอร์พอยเตอร์ และโลฮานถึงขั้นเป็นลมล้มพับ สีหน้าของเหยียนซิงก็ดูประหลาดพิกล ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี
มันไม่ได้เวอร์วังขนาดนั้นสักหน่อยน่า?
เหยียนซิงตบกล่องใบใหม่ที่เพิ่งยกลงมา แล้วพูดกับพวกมนุษย์หมาป่าว่า "นายท่านของพวกเจ้ายังมีของดีอีกเพียบ แค่หนังสติ๊กยังตื่นเต้นขนาดนี้ แล้วอาวุธในกล่องนี้ ข้าจะแจกให้พวกเจ้ายังไงไหว?"
"ยังมีอาวุธให้พวกเราอีกเหรอขอรับ!"
โอลฟ์อ้าปากค้างจนกรามแทบจะค้าง
เกราะเหล็กกล้าทั้งตัว ลูกตุ้มหนามเหล็ก หนังสติ๊กเล่นแร่แปรธาตุระดับสูง... มีชิ้นไหนบ้างที่มนุษย์หมาป่าอย่างพวกเขาเคยกล้าฝันถึง?
ท่านให้พวกเรามามากขนาดนี้แล้ว นายท่านยังจะมอบอาวุธให้อีกหรือ
ในเมื่อท่านพูดมาขนาดนี้ นายท่าน ก็ช่วยไม่ได้ที่พวกเราจะสั่นกันต่อไป
เมื่อเห็นนักรบมนุษย์หมาป่าของเขายืนสั่นเป็นเจ้าเข้าทีละตัวราวกับติดเชื้อโรคหัดสุนัข เหยียนซิงก็เริ่มกังวลว่าขืนแจกอาวุธต่อไป เขาอาจจะทำให้ยูนิตต่อสู้เพียงกลุ่มเดียวที่มีอยู่พิการทางใจไปเสียก่อน
"ตกลงอาวุธพวกนี้... จะให้ข้าแจก หรือไม่แจก?" เหยียนซิงขอความเห็นจากโอลฟ์
ฟันของโอลฟ์กระทบกันกึกๆ ขณะที่เขาตอบด้วยอาการสั่นเทา "นายท่าน แจกเถอะขอรับ! พวกเรารับไหว!"
"งั้นข้าแจกนะ"
ในเมื่อพวกมนุษย์หมาป่ายืนยันว่าไหว เหยียนซิงก็จัดเต็ม
ยังไงก็ซื้อมาแล้ว จะให้ทิ้งไว้ในโกดังเฉยๆ ก็ใช่ที่
เหยียนซิงเปิดกล่อง หยิบเสื้อกั๊กยุทธวิธีออกมาทีละตัว แล้วโยนให้กับพวกมนุษย์หมาป่า
เสื้อกั๊กยุทธวิธีขนาดใหญ่สวมทับชุดเกราะเกล็ดปลาของมนุษย์หมาป่าได้อย่างพอดี คุณภาพระดับทหารที่แข็งแรงทนทาน มีกระเป๋าช่องใส่ของมากมาย เหมาะสำหรับใส่หนังสติ๊กและลูกเหล็กที่แจกไปแล้ว รวมถึงอุปกรณ์ที่เหยียนซิงกำลังจะแจกต่อไปนี้
หลังจากสวมเสื้อกั๊กยุทธวิธีให้ตัวเองเสร็จ เหยียนซิงก็หยิบกระป๋องสเปรย์ออกมาแจกให้มนุษย์หมาป่าคนละกระป๋อง
ในขณะที่พวกมนุษย์หมาป่ากำลังสงสัยว่าสิ่งที่ได้รับคืออะไร เหยียนซิงก็หยิบกระป๋องหนึ่งขึ้นมาแล้วพูดว่า "สิ่งนี้เรียกว่า สเปรย์กันหมา..."
ทันใดนั้น เหยียนซิงก็ฉุกคิดได้... การบอกฝูงมนุษย์หมาป่าว่านี่คือ 'สเปรย์กันหมาป่า' ดูจะเป็นการไม่ให้เกียรติกันเกินไปหน่อย
ยังไงซะ หมาป่าพวกนี้ก็ไม่ใช่หมาป่าพวกนั้น
ขืนพวกมันถามว่าทำไมถึงเรียกว่าสเปรย์กันหมาป่า คงอธิบายยากพิลึก
เผลอๆ อาจลามปามไปถึงประเด็นการเหยียดเผ่าพันธุ์จนกระทบความสามัคคีได้
เหยียนซิงจึงเปลี่ยนคำพูด "สิ่งนี้เรียกว่า 'น้ำยาแห่งความทรมาน' เห็นปุ่มที่กดได้ตรงนี้ไหม? หันรูด้านบนไปที่หน้าศัตรู แล้วกดลงไป ศัตรูของเจ้าจะโดนการโจมตีด้วยเวทมนตร์ที่เจ็บปวดทรมานจนสูญเสียความสามารถในการต่อสู้
ยิ่งถ้าเล็งเข้าตา จะยิ่งได้ผลชะงัดนัก"
โอ้โห!
ฝูงมนุษย์หมาป่ายังคงสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด
ไอเทมเล่นแร่แปรธาตุที่ปล่อยเวทมนตร์ได้อีกแล้ว แถมยังเป็นเวทมนตร์ที่ทำให้ศัตรูหมดสภาพได้ทันที!
นายท่าน หัวใจพวกเรารับไม่ไหวแล้ว!
"เดี๋ยวพวกเจ้าค่อยไปลองปล่อยเวทมนตร์ข้างในดู จำไว้ว่าอย่าหันใส่พวกเดียวกันเอง" เหยียนซิงไม่ได้คิดจะอธิบายส่วนผสมข้างในให้พวกมนุษย์หมาป่าฟัง ยังไงซะถ้าพวกมันคิดว่าเป็นเวทมนตร์ ก็ให้มันเป็นเวทมนตร์ไปเถอะ
เหยียนซิงเสียบสเปรย์กันหมาป่าลงในช่องกระเป๋าบนเสื้อกั๊ก พวกมนุษย์หมาป่าเห็นดังนั้นก็ค่อยๆ บรรจุน้ำยาแห่งความทรมานของตนลงกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทา
เมื่อเห็นว่าพวกมนุษย์หมาป่าสั่นกันงั่กๆ แต่ยังพอยืนไหว เหยียนซิงก็หยิบวิทยุสื่อสารออกมาจากกล่อง
"สิ่งนี้เรียกว่า วิทยุสื่อสาร ถ้าจูนคลื่นความถี่เดียวกัน จะสามารถคุยกันได้ในระยะ 10 กิโลเมตร" เหยียนซิงเสียบวิทยุสื่อสารไว้ที่สายสะพายไหล่ขวาของเสื้อกั๊ก ต่อหูฟังแล้วยัดใส่หู จากนั้นก็อธิบายต่อ "เจ้านี่ติดไว้ตรงนี้ หูฟังจะทำให้เจ้าได้ยินข้อความจากเพื่อนร่วมทีม และยังส่งเสียงของเจ้าไปถึงหูเพื่อนได้ด้วย"
"นี่คือแว่นตานิรภัย มันช่วยป้องกันดวงตาได้ระดับหนึ่ง และยังกันไม่ให้น้ำยาเข้าตาเวลาเจ้าใช้น้ำยาแห่งความทรมานด้วย"
"นี่คือกระบองไฟฟ้า ใช้ในระยะประชิด ไฟฟ้าแรงสูงจะทำให้ศัตรูร่วงได้ในพริบตา"
"นี่คือมีดสั้น"
"นี่คือดิ้วกระบองยืดหด"
เมื่อสงครามใกล้เข้ามา เหยียนซิงก็รักและหวงแหนนักรบมนุษย์หมาป่าทั้งเก้าของเขาราวกับไข่ในหิน
เขาคิดแต่เพียงว่าจะทำอย่างไรให้พวกมันมีอาวุธยุทโธปกรณ์ครบมือที่สุด เพื่อเพิ่มอัตราการรอดชีวิตในสนามรบ และให้พวกมันรอดชีวิตกลับมาให้ได้มากที่สุดเมื่อสงครามจบลง
ผลก็คือ... การติดอาวุธดูจะหนักมือไปหน่อย
มนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งทนไม่ไหวล้มพับไป แล้วก็ตามด้วยอีกตัว...
โอลฟ์ยืนโงนเงน ร้องไห้โฮ "นายท่าน! ฮีโร่ทั่วไปอาจจะไม่มีอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุระดับสูงแบบนี้สักชิ้นเดียวด้วยซ้ำ พวกเรา... พวกเราเป็นแค่มนุษย์หมาป่าระดับหนึ่ง ระดับสองเองนะขอรับ..."
ทำไมท่านถึงทำกับพวกเราแบบนี้!
โอลฟ์ไม่รู้หรอกว่าฮีโร่คนอื่นมีอุปกรณ์แบบนี้ไหม แต่หัวหน้าเผ่าหูแหว่งของเขาไม่มีแน่นอน
หูแหว่งมีแค่เกราะโซ่ถักอยู่ชุดเดียว ซึ่งมันดูแลรักษาอย่างดีทุกวัน แทบจะไม่ยอมหยิบมาใส่ด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้ กลุ่มนักรบชั้นต่ำจากชนเผ่าหนองน้ำอย่างพวกเขากลับถูกประโคมด้วยอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุเต็มตัว แรงกดดันที่ถาโถมใส่จิตใจมันมหาศาลจริงๆ
ในที่สุด เหยียนซิงก็ยัดหนังสติ๊กใส่กระเป๋าคาดเอว แล้วกำลูกเหล็กมาหนึ่งกำมือใส่ในถุงกระเป๋า
ในเวลานี้ รัศมีของเขาดูราวกับทหารหน่วยรบพิเศษชั้นยอด
เมื่อมองไปที่นักรบมนุษย์หมาป่าทั้งเก้าในอาณาเขต (ไม่นับรวมตัวที่ไปฝึกทหารกองโจร) ปรากฏว่าสี่ในแปดตัวที่อยู่ตรงนี้ล้มพับไปแล้ว
ภูมิต้านทานความกดดันต่ำไปหน่อยนะ
แต่อย่างน้อยก็ไม่มีใครเป็นลมหมดสติไปเหมือนโลฮาน พวกที่ล้มไปแค่ขาอ่อนตะคริวกินเท่านั้น
เหยียนซิงพูดกับเหล่านักรบมนุษย์หมาป่าทั้งที่ยืนและที่นั่งกองอยู่กับพื้นว่า "ในสายตาของนายท่าน ทหารของข้าสำคัญกว่าอุปกรณ์ใดๆ ในหัวใจของนายท่าน ชีวิตของพวกเจ้ามีค่ามากกว่าอุปกรณ์ทั้งหมดบนตัวพวกเจ้ารวมกันเสียอีก
จำเอาไว้! ในสงครามที่นายท่านกำลังจะทำ... ชีวิตของพวกเจ้าคือสิ่งที่จะเอาไปเสี่ยงก็ต่อเมื่ออุปกรณ์และวิธีการอื่นทั้งหมดไร้ผลแล้วเท่านั้น และพวกเจ้าจะเสี่ยงได้ก็ต่อเมื่อนายท่านสั่งให้ทำ"
"นายท่าน!"
โอลฟ์และพวกมนุษย์หมาป่าทั้งหมดหมอบกราบลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่อาจกลั้น ก้นโด่งขึ้นฟ้า หางกระดิกพับๆ...
แต่แล้ว เหยียนซิงกลับพูดขึ้นอีกว่า "ลุกขึ้น ลุกขึ้นให้หมด... นายท่านยังแจกอุปกรณ์ที่เตรียมมาให้ไม่หมดเลย..."
หา!
"นายท่าน พวกข้าลุกไม่ไหวแล้ว!"