ตอนที่ 23: เขามีแม้กระทั่งจิตสังหาร

ณ พื้นที่โล่งใจกลางป่า

เฟิงหยาง เสี่ยวอู่ และคนอื่นๆ ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

"ท่านอาจารย์?!"

นิ่ง หรงหรงและจู จู๋ชิงรีบวิ่งเข้าไปหาทันที

เมื่อไปถึงตัวเขา

"เยี่ยมไปเลย! ท่านอาจารย์ ท่านปลอดภัย!"

ด้วยความดีใจจนเกินเหตุ นิ่ง หรงหรงโผเข้าสู่อ้อมกอดของเฟิงหยางอีกครั้ง กอดรัดเขาไว้แน่น

ดวงตาของจู จู๋ชิงเองก็เป็นประกายวิบวับเมื่อมองมาที่เฟิงหยาง

"ฮ่าๆ พวกเจ้าทุกคนปลอดภัยดีนะ?"

"ค่ะ"

"ท่านอาจารย์ พวกข้านึกว่าท่านถูกวานรยักษ์ไททันจับตัวไปแล้วเสียอีก" นิ่ง หรงหรงเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นมอง แววตายังคงแฝงความหวาดกลัวอยู่บ้าง

"ฮ่าๆๆ ก็เกือบไปแล้วเหมือนกัน" เฟิงหยางหัวเราะร่า

"..."

"เสี่ยวอู่"

ไต้ มู่ไป๋ หม่า หงจวิ้น และออสการ์เองก็เดินเข้ามาทักทายเสี่ยวอู่

"ดีจังเลย นางก็ปลอดภัยเหมือนกัน"

"ทำไมเจ้าถึงไปอยู่กับเฟิงหยางได้ล่ะ?" ออสการ์ถามโพล่งออกมา

คนพวกนี้ชินปากกับการเรียกชื่อเฟิงหยางห้วนๆ ลับหลังไปเสียแล้ว

พอเผลอตัวก็เลยหลุดปากออกมาตรงๆ

ออสการ์รู้ตัวว่าพลาดไป จึงรีบแก้คำพูดทันควัน

"เอ่อ หมายถึงอยู่กับอาจารย์เฟิงหยางน่ะ"

เสี่ยวอู่เตรียมข้อแก้ตัวไว้เรียบร้อยแล้ว

"ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน วานรยักษ์ไททันตัวนั้นคว้าตัวข้ากับอาจารย์เฟิงหยางแล้ววิ่งลึกเข้าไปในป่า เราวิ่งไปได้ไม่ไกลนักก็ได้ยินเสียงวัวคำราม วานรยักษ์ไททันดูตื่นตระหนกมาก มันเลยโยนพวกเราทิ้งไว้ข้างทางแล้ววิ่งหนีไป ข้าเองก็สลบไปเหมือนกัน แต่พอตื่นขึ้นมา เชื่อไหมว่าพลังวิญญาณของข้าทะลวงผ่านระดับ 30 พอดีเลย"

"หา?"

"หา?"

พวกเขาทั้งสามคนยืนอึ้งขณะฟังเรื่องเล่า

ประเด็นหลักคือเสี่ยวอู่เล่าได้เป็นตุเป็นตะ หน้าตาเฉย ไม่เปลี่ยนสีหน้าหรือใจเต้นแรงเลยแม้แต่น้อย

และจุดที่สำคัญที่สุดคือ แม้แต่เสี่ยวอู่ก็ไปถึงระดับ 30 แล้ว

"ในตอนนั้น มีสัตว์วิญญาณระดับพันปีบางตัวที่โดนวานรยักษ์ไททันทำให้สลบไปพร้อมกับข้าด้วย บังเอิญว่ามีตัวหนึ่งที่เหมาะกับข้าพอดี ข้าก็เลยล่ามันซะเลย บังเอิญสุดๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะ?" เสี่ยวอู่ผายมือออก

"หา?!"

"หา?!"

พวกเขาทั้งสามคนอ้าปากค้างอีกรอบ

โดยเฉพาะหม่า หงจวิ้นที่อ้าปากกว้างด้วยความประหลาดใจปนอิจฉา

"แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

"ช่างบังเอิญจริงๆ บังเอิญจนเกินไปหน่อยนะ" เฟิงหยางมองเสี่ยวอู่ด้วยสายตาหยอกล้อ

เสี่ยวอู่เองก็กลัวว่าเฟิงหยางจะเปิดเผยความจริง

เมื่อถึงตอนนั้น ไม่ใช่แค่ตัวนางที่จะตกอยู่ในอันตราย แม้แต่วานรยักษ์ไททันแสนปีก็อาจไม่ปลอดภัยไปด้วย

"แหะๆ" นางหัวเราะกลบเกลื่อนอย่างรู้สึกผิด "แน่นอนว่าต้องขอบคุณอาจารย์เฟิงหยางด้วย ครั้งนี้เขาช่วยคุ้มกันข้า ทำให้ข้าดูดซับวงแหวนวิญญาณได้สำเร็จ"

"..."

"..."

คราวนี้ พวกเขาทุกคนเงียบกริบ

ก่อนหน้านี้ เขาช่วยออสการ์ล่าวงแหวนวิญญาณ แม้ว่าจะเป็นการยื่นมาให้แบบง่ายๆ ก็ตาม

แต่มันก็เป็นวงแหวนวิญญาณที่เหมาะสมกับออสการ์มากจริงๆ

แล้วนี่ยังช่วยคุ้มกันเสี่ยวอู่อีก

ไม่ว่าจะมองมุมไหน อาจารย์เฟิงหยางไม่ใช่พวกจอมปลอม และเขาก็ทำหน้าที่อาจารย์ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ

พวกเขาชักอยากรู้แล้วสิว่า ถ้าเสี่ยวอู่เล่าความจริงออกมา เรื่องราวมันจะเป็นอย่างไรกันแน่

"แล้วเสี่ยวซานล่ะ?" ไต้ มู่ไป๋ถาม "เขาออกไปตามหาเจ้านะ เสี่ยวอู่"

"เอ๊ะ?"

เสี่ยวอู่งุนงง

วินาทีถัดมา

ถังซานค่อยๆ เดินออกมาจากพงหญ้า

ใบหน้าของเขาทะมึนถึงขีดสุด!

แทบจะดูออกได้ในปราดเดียวว่า ในเวลานี้เขามีแม้กระทั่งจิตสังหารที่พลุ่งพล่าน

"เสี่ยวซาน!"

"พี่ซาน!! ดีจังเลย ท่านก็ปลอดภัย!!"

เสี่ยวอู่รีบวิ่งเข้าไปทักทาย

ถังซานปรายตามองนางด้วยสายตาเย็นชา

"ไสหัวไป!"

เขาคำรามเสียงต่ำใส่หน้านาง

หา?

หา?

ทุกคนต่างมีเครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นบนหัว

ใครบ้างจะไม่รู้ว่าถังซานนั้นห่วงใยและเอาใจใส่เสี่ยวอู่ขนาดไหน?

โดยเฉพาะเสี่ยวอู่ นางสับสนจนทำอะไรไม่ถูก

"พี่ซาน เป็นอะไรไป?" เสี่ยวอู่ถามอย่างระมัดระวัง

ถังซานไม่ตอบคำถาม

เพราะถ้าพูดออกไป เขาคงอับอายขายขี้หน้าแย่!

ทั้งเรื่องที่เสี่ยวอู่ทำ และสิ่งที่เขาได้พบเจอมา

มันทำให้จิตใจของเขาพังทลายลงอย่างสมบูรณ์!

เฟิงหยางเองก็อยากจะหัวเราะออกมา

เจ้าถังซานนี่กินยาผิดขวดมาหรือไง?

"เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนอยู่กันครบแล้ว และไม่มีใครต้องล่าวงแหวนวิญญาณอีก งั้นก็กลับโรงเรียนสื่อไหลเค่อกันเถอะ"

เฟิงหยางประกาศ

เขาไม่สนใจอารมณ์ของถังซานเลยแม้แต่น้อย